Суперартыкон

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Схема суперартыкона

Суперартыко́н — тэлевізійная перадавальная электронна-прамянёвая трубка з назапашваннем электрычных зарадаў. Адна з найбольш распаўсюджаных да сярэдзіны 1970-х гадоў перадавальных тэлевізійных трубак. Упершыню апісана ў 1946 годзе амерыканскімі вучонымі А. Разэ, П. Веймерам і Х. Лоу, канструкцыя мішэні ў 1939 г. прапанавана савецкім навукоўцам Г. В. Браўдэ (руск.: Г. В. Брауде)[1].

Прынцып дзеяння[правіць | правіць зыходнік]

Аптычны відарыс праз сістэму лінз праецыруецца на паўпразрысты фотакатод, з якога, у залежнасці ад асветленасці, выбіваюцца электроны, якія факусіруюцца і паскараюцца. Трапляючы на мішэнь, яны выбіваюць з яе другасныя электроны і ствараюць патэнцыяльны рэльеф, адпавядаючы размеркаванню асветленасці аб'екта здымкі. З адваротнага боку мішэні рухаецца электронны промень, частка электронаў якога трапляе на мішэнь, астатнія вяртаюцца, утвараючы зваротны электронны промень, мадуляваны ў адпаведнасці з патэнцыяльным рэльефам на мішэні. Трапляючы на анод электроннага пражэктара, гэтыя электроны выбіваюць з яго другасныя электроны, трапляючыя далей ў электронны памнажальнік, з калектара якога здымаецца электрычны сігнал, адпавядаючы структуры патэнцыяльнага рэльефу на мішэні (асветленасці аб'екта здымкі).

Перавагі і недахопы[правіць | правіць зыходнік]

Суперартыкон валодае вялікай адчувальнасцю, стабільна працуючы працуючы ў шырокім дыяпазоне асветленасці (пачынаючы ад 10–7—10–8 люкс)[1].
Да недахопаў суперартыкона можна аднесці «каметныя хвасты» за ярка асветленымі аб'ектамі. Суперартыконы мелі вялікія памеры, вагу і спажываемую магутнасць, складанасць настройкі і інш.

Дзякуючы высокай адчувальнасці, суперартыконы выкарыстоўваліся ў прафесійнай відэатэхніцы і пасля з'яўлення відыконаў.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 271. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]