Сыч вераб'іны

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Сыч вераб'іны
Värbkakk.JPG
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Glaucidium passerinum Linnaeus, 1758

Арэал
выява
Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на ВікіСховішчы
ITIS   555445
NCBI   121724
EOL   1178263

Вераб'іны сыч (Glaucidium passerinum) — від птушак роду Вераб'іныя сычы сямейства Савіныя.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Вераб'іны сыч — вельмі маленькая сава, як і ўсе прадстаўнікі роду Вераб'іныя сычы. Даўжыня яго цела складае 15-19 см, размах крылаў — 35-40 см, даўжыня крыла — 9-11 см, вага — 55-80 г. Самкі буйней самцоў. Верх серавата-буры або цёмна-карычневы, з белымі пястрынамі, якія на галаве меньшыя, а на спіне буйнейшыя, а ніз белы з бурыми падоўжанымі палосамі.

Распаўсюджванне[правіць | правіць зыходнік]

Вераб'іны сыч распаўсюджаны толькі ў Еўропе і Азіі. Ён насяляе ў цэнтры і на поўдні Скандынавіі (да палярнага круга), у гарах Цэнтральнай і Усходняй Еўропы (Сербія , Паўночная Італія і Пірэнеі), у Расіі, а таксама ў паўночнай частцы Манголіі і ў Маньчжурыі. У заходняй частцы Германіі адсутнічае, так як там адсутнічаюць лясы. Але ў 1960 гг. там выпушчаныя птушкі, выведзеныя ў няволі, і зараз папуляцыя налічвае каля 200 пар. У Еўрапейскай часткі Расіі ён даходзіць да паўночнай мяжы лесу на Кольскім паўвостраве і ў Архангельскай вобласці. У Сібіры падымаецца прыкладна да паўночнай часткі Байкала і на ўсход да Сахаліна, на поўдзень распаўсюджаны да Карпат, Смаленскай, Разанскай абласцей, Бугуруслана, Цюмені, Алтая, Саян, Забайкалля, басейна Рака Усуры. Вераб'іны сычык — аседлая птушка, але ў халодныя зімы часам перамяшчаецца на поўдзень, маладыя птушкі таксама качуюць восенню і зімой. Насяляе горныя высокаствольныя, пераважна хвойныя лясы.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Зубр еўрапейскі Гэты від занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі і ахоўваецца законам.
статус віду не вызначаны