Таўрыйскі палац

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Палац
Таўрыйскі
Від на палац з воданапорнай вежы
Від на палац з воданапорнай вежы
Каардынаты: 59°56′52″ пн. ш. 30°22′33″ у. д. / 59.947778° пн. ш. 30.375833° у. д. (G) (O) (Я)59°56′52″ пн. ш. 30°22′33″ у. д. / 59.947778° пн. ш. 30.375833° у. д. (G) (O) (Я)
Краіна Расія
Горад Санкт-Пецярбург
Архітэктурны стыль Сярэдні класіцызм
Будаўнік І. Староў
Заснавальнік Кацярына II
Дата заснавання 1782 - 1783 гады
Будаўніцтва 17831789 гады
Статус Герб Расіі Аб'ект культурнай спадчыны РФ № 7810689000№ 7810689000

Таўрыйскі палац[1] у Санкт-Пецярбургу, таксама Таўрычаскі палац[2] — выбітны твор рускага класіцызму канца XVIII стагоддзя.

Быў пабудаваны ў перыяд з 1783 па 1789 па праекце архітэктара І. Я. Старова. Палац размешчаны на Шпалернай вуліцы, у квартале паміж Пацёмкінскай і Таўрыйскай вуліцамі. Ззаду яго знаходзіцца Таўрыйскі сад.

У цяперашні час палац з'яўляецца штаб-кватэрай Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў.

Комплекс Таўрыйскага палаца[правіць | правіць зыходнік]

У глыбіні параднага двара, адасобленага ад вуліцы невысокай агароджай (1792—1793, архітэктар Ф. І. Волкаў), размешчаны цэнтральны двухпавярховы корпус з шасцікалонным порцікам, увянчаны плоскім купалам на невысокім барабане; гладкія плоскасці сцен прарэзаны высокімі вокнамі і завершаны антаблементам строгага малюнка з фрызам з трыгліфаў. Галоўны корпус аб'яднаны аднапавярховымі галерэямі з бакавымі двухпавярховымі карпусамі, якія абмяжоўваюць шырокі парадны двор.

Першапачаткова Таўрыйскі палац быў адкрыты да Нявы, ад якой ішоў канал, завяршаецца гаванню-каўшом. Гэтая архітэктурная перспектыва, якая ўваходзіла ў панараму неўскіх берагоў, існавала да пабудовы ў 1858—1863 гадах насупраць палаца воданапорнай вежы і іншых збудаванняў Цэнтральнай гарадской вадаправоднай станцыі (архітэктары І. А. Мерц, Э. Г. Шуберскі).

У архітэктурны комплекс Таўрыйскага палаца ўваходзіць таксама так званы дом садовага майстра, пабудаваны ў 1793—1794 (архітэктар Ф. І. Волкаў) для В. Гульда. Галоўны фасад двухпавярховага цэнтральнага корпуса адзначаны дарычным порцікам, садовы фасад — паўратондай з круглым у плане балконам; два невялікія флігелі ўвянчаныя купальнымі вежамі.

У 1783—1800 гадах ззаду палаца садовым майстрам В. Гульдам быў разбіты Таўрыйскі сад.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. «Гісторыя сусветнага мастацтва. 17-18 стагоддзі» Б. А. Лазука, Мн, 2010, С.156.
  2. Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2002. — Т. 15. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]