Тэлемах

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Тэлемах і Нестар

Тэлемах (стар.-грэч.: Τηλέμαχος) — у грэчаскай міфалогіі[1]сын легендарнага цара Ітакі Адысея і Пенелопы[2]. Згаданы у «Іліядзе» (II 260), адзін з галоўных персанажаў «Адысеі».

Паводле падання, выкладзенаму ў паэме Гамера «Адысея», Тэлемах у юным узросце паехаў на пошукі бацькі, які з'ехаў на Траянскую вайну, калі Тэлемах быў яшчэ немаўлём. Па савеце багіні Афіны, суправаджалай Тэлемаха ў выяве Ментара, ён адправіўся да Нестара ў Пілас і да Менелая і Алены[3] у Спарту за весткамі пра свой бацьку. У Спарце Тэлемах даведаўся ад Менелая пра прадказанне Пратэя адносна вяртання Адысея.

Жаніхі Пенелопы, не жадаючы вяртання Тэлемаха дахаты, змовіліся і ўстроілі яму засаду на шляху назад. Але, дзякуючы савету Афіны, Тэлемаху атрымалася пазбегнуць смяротнай небяспекі. Вярнуўшыся дахаты, Тэлемах сустрэў свайго бацьку ў свінапаса Еўмея у вобразе жабрака; Адысей адкрыўся яму, і Тэлемах дапамагаў яму пры забойстве жаніхоў, а затым суправаджаў яго да старца Лаэрта.

Паводе паслягамераўскага падання, Тэлемах пасля жаніўся на Палікасце, дачцы Нестара (якая нарадзіла яму сына Персепола), ці на Наўсікаі, дачцы Алкіноя. Паводе іншых паданняў, ён жаніўся на Кірцы[4], якая нарадзіла яму сына Лаціна[5].

Пазней ён забіў Кірку, каб жаніцца на яе дачцы Касіфоне, а затым загінуў ад рукі Касіфоны[6].

Выява ў літаратуры[правіць | правіць зыходнік]

Гісторыя Тэлемаха паслужыла тэмай знакамітага рамана Фенелона «Les aventures de Télémaque», і адной з вядучых сюжэтных тэм рамана Джэймса Джойса «Уліс».

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Мифы народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т.2. С.497-498
  2. Псеўда-Апаладор. Міфалагічная бібліятэка Э III 7; VII 32-33
  3. Стэсіхор. Вяртанні, фр.209 Пейдж
  4. Гегій Трэзенскі. Вяртанні, фр.4 Іўлін-Уайт; Еўгамон. Тэлегонія, сінопсіс
  5. Гігін. Міфы 127
  6. Лікафрон. Аляксандра 808 і кам.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).

Памылка скрыпта