Уладзімір Мікалаевіч Беняшэвіч

Уладзімір Мікалаевіч Беняшэвіч
Дата нараджэння:	9 жніўня 1874(1874-08-09)
Месца нараджэння:	г. Друя, Дзісненскі павет, Віленская губерня
Дата смерці:	27 студзеня 1938(1938-01-27) (63 года)
Месца смерці:	Ленінград
Краіна:	Расійская імперыя → СССР
Навуковая сфера:	юрыст (спецыяліст у вобласці царкоўнага права), гісторык, візанцініст, палеограф
Месца працы:	Пецярбургскі ўніверсітэт, Публічная бібліятэка ў Ленінградзе, бібліятэка Дзяржаўнай акадэміі гісторыі матэрыяльнай культуры (ДАГМК),
Навуковая ступень:	ардынарны прафесар Пецярбургскага ўніверсітэта 1905, магістр царкоўнага права 1905, ганаровы доктар права Афінскага нацыянальнага ўніверсітэта 1912, Доктар царкоўнага права 1914
Навуковае званне:	Член-карэспандэнт Страсбургскай (1914), Баварскай (1927) і Прускай (1929) акадэмій навук, член-карэспандэнт Акадэміі навук 1924
Альма-матэр:	юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта (1897, Гейдэльбергскі ўніверсітэт, Лейпцыгскі ўніверсітэт, Берлінскі ўніверсітэт імя Гумбальта
Вядомыя вучні:	С.В. Юшкоў
Вядомы як:	Напачатку XX стагоддзя ім былі выяўлены часткі трох лістоў Сінайскага кодэкса.

Уладзімір Мікалаевіч БЕНЯШЭВІЧ (9(21).8.1874, мяст. Друя Дзісенскага пав. Віленскай губ., цяпер Браслаўскі раён Віцебскай вобл. — 27.1.1938, НКВД), гісторык (візанцініст, гісторык царкоўнага права, палеограф), публіцыст.

У 1897 скончыў юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта; у 1897—1900 слухаў лекцыі ў Лейпцыгскім, Берлінскім, Гейдэльбергскім універсітэтах. З 1905 прыват-дацэнт, з 1909 прафесар Пецярбургскага ўн-та. Рэдактар перыёдыкаў «Памятники древнерусского канонического права» (ч. 1, 1908; ч. 2, вып. 1, 1920), «Обзор трудов по славяноведению, 1908—1913» (1909—1918). Апошняе выданне можна лічыць бібліяграфіяй па гісторыі, этнаграфіі, мовазнаўстве, літаратуры Беларусі. У гады савецкай улады прафесар Ленінградскага ўніверсітэта і галоўны бібліятэкар аддзела рукапісаў Публічнай бібліятэкі. У 1925 абраны членам-карэспандэнтам АН СССР; з'яўляўся членам-карэспандэнтам Берлінскай, Мюнхенскай, Страсбургскай акадэмій навук, ганаровы член Афінскага таварыства візанціназнаўства. Першы раз асуджаны па абвінавачанні ў шпіянажы і контррэвалюцыйнай дзейнасці 14.6.1929 на 3 гады турмы. Другі раз — 8.8.1931 на 5 гадоў лагераў. Дзякуючы хадайніцтву А. Эйнштэйна, Ф. Нансена і У. Бонч-Бруевіча вызвалены ў 1933. 27.11.1937 зноў арыштаваны і расстраляны разам з двума сынамі і братам. Рэабілітаваны ў 1958.

---

Літ.:

• Гранстрем Е.Э. В.Н.Бенешевич (к 100-летию со дня рождения) // Византийский временник. 1973. Т. 35
• ЭГБ, т. 2.

Крыніца

• Маракоў Л. У. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі, 1794—1991. Энц. даведнік. У 10 т. Т.1. —Мн:, 2003. ISBN 985-6374-04-9