Уладзімір Мікалаевіч Беняшэвіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Уладзімір Мікалаевіч Беняшэвіч
Владимир Бенешевич.jpg
Дата нараджэння

9 жніўня 1874({{padleft:1874|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:9|2|0}})

Месца нараджэння

г. Друя, Дзісненскі павет, Віленская губерня

Дата смерці

27 студзеня 1938({{padleft:1938|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:27|2|0}}) (63 гады)

Месца смерці

Ленінград

Грамадзянства

Расійская імперыя, СССР

Навуковая сфера

юрыст (спецыяліст у вобласці царкоўнага права), гісторык, візанцініст, палеограф

Месца працы

Пецярбургскі ўніверсітэт, Публічная бібліятэка ў Ленінградзе, бібліятэка Дзяржаўнай акадэміі гісторыі матэрыяльнай культуры (ДАГМК),

Навуковая ступень

ардынарны прафесар Пецярбургскага ўніверсітэта 1905, магістр царкоўнага права 1905, ганаровы доктар права Афінскага нацыянальнага ўніверсітэта 1912, Доктар царкоўнага права 1914

Навуковае званне

Член-карэспандэнт Страсбургскай (1914), Баварскай (1927) і Прускай (1929) акадэмій навук, член-карэспандэнт Акадэміі навук 1924

Альма-матэр

юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта (1897, Гейдэльбергскі ўніверсітэт, Лейпцыгскі ўніверсітэт, Берлінскі ўніверсітэт імя Гумбальта

Вядомыя вучні

С.В. Юшкоў

Вядомы як

Напачатку XX стагоддзя ім былі выяўлены часткі трох лістоў Сінайскага кодэкса.

Уладзімір Мікалаевіч БЕНЯШЭВІЧ (9(21).8.1874, мяст. Друя Дзісенскага пав. Віленскай губ., цяпер Браслаўскі раён Віцебскай вобл. — 27.1.1938, НКВД) — гісторык, даследчык кананічнага права, археограф і візантыст, член-карэспандэнт АН СССР.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў сям'і прыстава. З залатым медалём скончыў Віленскую гімназію. У 1897 скончыў юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта; у 18971900 слухаў лекцыі ў Лейпцыгскім, Берлінскім, Гейдэльбергскім універсітэтах. З 1905 прыват-дацэнт, з 1909 прафесар Пецярбургскага ўн-та. Рэдактар перыёдыкаў «Памятники древнерусского канонического права» (ч. 1, 1908; ч. 2, вып. 1, 1920), «Обзор трудов по славяноведению, 1908—1913» (19091918). Апошняе выданне можна лічыць бібліяграфіяй па гісторыі, этнаграфіі, мовазнаўстве, літаратуры Беларусі. У гады савецкай улады прафесар Ленінградскага ўніверсітэта і галоўны бібліятэкар аддзела рукапісаў Публічнай бібліятэкі. У 1925 абраны членам-карэспандэнтам АН СССР; з'яўляўся членам-карэспандэнтам Берлінскай, Мюнхенскай, Страсбургскай акадэмій навук, ганаровы член Афінскага таварыства візанціназнаўства.

Першы раз асуджаны па абвінавачанні ў шпіянажы і контррэвалюцыйнай дзейнасці 14.6.1929 на 3 гады турмы. Другі раз — 8.8.1931 на 5 гадоў лагераў. Дзякуючы хадайніцтву А. Эйнштэйна, Ф. Нансена і У. Бонч-Бруевіча вызвалены ў 1933. 27.11.1937 зноў арыштаваны і расстраляны разам з двума сынамі і братам. Рэабілітаваны ў 1958.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беняшевіч Уладзімір Мікалаевіч // Памяць: Браслаўскі раён: гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал. К. В. Велічковіч [і інш.]. — Мн., 1998. — С. 593—594.
  • Беняшэвіч Уладзімір Мікалаевіч // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі : у 6 т. / рэдкал. Б. І. Сачанка [і інш.]. — Мн., 1994. — Т. 2. — С. 15.
  • Гранстрем Е. Э. В. Н. Бенешевич (к 100-летию со дня рождения) // Византийский временник. 1973. Т. 35.
  • Ермоленко В. Основоположник российского византиноведения / В. Ермоленко // Гісторыя: праблемы выкладання. — 2006. — № 11. — С. 51 — 52.
  • Маракоў Л. У. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі, 1794—1991. Энц. даведнік. У 10 т. — Т. 1. — Мн:, 2003. ISBN 985-6374-04-9