Уладзімір Мікалаевіч Беняшэвіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Уладзімір Мікалаевіч Беняшэвіч
Владимир Бенешевич.jpg
Дата нараджэння:

9 жніўня 1874({{padleft:1874|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:9|2|0}})

Месца нараджэння:

г. Друя, Дзісненскі павет, Віленская губерня

Дата смерці:

27 студзеня 1938({{padleft:1938|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:27|2|0}}) (63 гады)

Месца смерці:

Ленінград

Краіна:

Расійская імперыя, СССР

Навуковая сфера:

юрыст (спецыяліст у вобласці царкоўнага права), гісторык, візанцініст, палеограф

Месца працы:

Пецярбургскі ўніверсітэт, Публічная бібліятэка ў Ленінградзе, бібліятэка Дзяржаўнай акадэміі гісторыі матэрыяльнай культуры (ДАГМК),

Навуковая ступень:

ардынарны прафесар Пецярбургскага ўніверсітэта 1905, магістр царкоўнага права 1905, ганаровы доктар права Афінскага нацыянальнага ўніверсітэта 1912, Доктар царкоўнага права 1914

Навуковае званне:

Член-карэспандэнт Страсбургскай (1914), Баварскай (1927) і Прускай (1929) акадэмій навук, член-карэспандэнт Акадэміі навук 1924

Альма-матэр:

юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта (1897, Гейдэльбергскі ўніверсітэт, Лейпцыгскі ўніверсітэт, Берлінскі ўніверсітэт імя Гумбальта

Вядомыя вучні:

С.В. Юшкоў

Вядомы як:

Напачатку XX стагоддзя ім былі выяўлены часткі трох лістоў Сінайскага кодэкса.

Уладзімір Мікалаевіч БЕНЯШЭВІЧ (9(21).8.1874, мяст. Друя Дзісенскага пав. Віленскай губ., цяпер Браслаўскі раён Віцебскай вобл. — 27.1.1938, НКВД) — гісторык, даследчык кананічнага права, археограф і візантыст, член-карэспандэнт АН СССР.

Нарадзіўся ў сям'і прыстава. З залатым медалём скончыў Віленскую гімназію. У 1897 скончыў юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта; у 18971900 слухаў лекцыі ў Лейпцыгскім, Берлінскім, Гейдэльбергскім універсітэтах. З 1905 прыват-дацэнт, з 1909 прафесар Пецярбургскага ўн-та. Рэдактар перыёдыкаў «Памятники древнерусского канонического права» (ч. 1, 1908; ч. 2, вып. 1, 1920), «Обзор трудов по славяноведению, 1908—1913» (19091918). Апошняе выданне можна лічыць бібліяграфіяй па гісторыі, этнаграфіі, мовазнаўстве, літаратуры Беларусі. У гады савецкай улады прафесар Ленінградскага ўніверсітэта і галоўны бібліятэкар аддзела рукапісаў Публічнай бібліятэкі. У 1925 абраны членам-карэспандэнтам АН СССР; з'яўляўся членам-карэспандэнтам Берлінскай, Мюнхенскай, Страсбургскай акадэмій навук, ганаровы член Афінскага таварыства візанціназнаўства.

Першы раз асуджаны па абвінавачанні ў шпіянажы і контррэвалюцыйнай дзейнасці 14.6.1929 на 3 гады турмы. Другі раз — 8.8.1931 на 5 гадоў лагераў. Дзякуючы хадайніцтву А. Эйнштэйна, Ф. Нансена і У. Бонч-Бруевіча вызвалены ў 1933. 27.11.1937 зноў арыштаваны і расстраляны разам з двума сынамі і братам. Рэабілітаваны ў 1958.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беняшевіч Уладзімір Мікалаевіч // Памяць: Браслаўскі раён: гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал. К. В. Велічковіч [і інш.]. — Мн., 1998. — С. 593—594.
  • Беняшэвіч Уладзімір Мікалаевіч // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі : у 6 т. / рэдкал. Б. І. Сачанка [і інш.]. — Мн., 1994. — Т. 2. — С. 15.
  • Гранстрем Е. Э. В. Н. Бенешевич (к 100-летию со дня рождения) // Византийский временник. 1973. Т. 35.
  • Ермоленко В. Основоположник российского византиноведения / В. Ермоленко // Гісторыя: праблемы выкладання. — 2006. — № 11. — С. 51 — 52.
  • Маракоў Л. У. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі, 1794—1991. Энц. даведнік. У 10 т. — Т. 1. — Мн:, 2003. ISBN 985-6374-04-9