Франц Антуан

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Франц Антуан
ням.: Franz Antoine
Дата нараджэння:

23 лютага 1815({{padleft:1815|4|0}}-{{padleft:2|2|0}}-{{padleft:23|2|0}})

Месца нараджэння:

Вена, Аўстрыя

Дата смерці:

11 сакавіка 1886({{padleft:1886|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:11|2|0}}) (71 год)

Месца смерці:

Вена, Аўстра-Венгрыя

Краіна:

Flag of Austria.svg Аўстрыя
Civil ensign of Austria-Hungary (1869-1918).svg Аўстра-Венгрыя

Навуковая сфера:

батаніка

Франц Антуан на ВікіСховішчы
Сістэматык жывой прыроды
Band 1x200px.png
Franz Antoine на Віківідах
Старонка на Віківідах

Франц Антуан (ням.: Franz Antoine[1][2]23 лютага 181511 сакавіка 1886) — аўстрыйскі[1][2] батанік[2], мастак[2] і фатограф[2].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Франц Антуан нарадзіўся ў Вене 23 лютага 1815 года. Ён быў сынам батаніка, садоўніка і памолага Франца Антуана (1768—1834)[3].

У 1865 годзе Антуан стаў прыдворным дырэктарам усіх імператарскіх прыдворных садоў. Тым не менш, падчас пераўтварэння прыдворнай службы сада яму прыйшлося адмовіцца ў 1869 годзе ад адказнасці за астатнія прыдворныя сады, захаваўшы, аднак, сваю афіцыйную рэзідэнцыю ў садзе замка ў Вене і прысвяціў сябе больш інтэнсіўнай навуковай дзейнасці.

Яго фатаграфіі, амаль выключна прысвечаныя даследаванню раслін, а таксама нацюрморты былі прадстаўлены на трох выстаўках у Вене ў 1864 годзе і 1873 годзе, а таксама ў Парыжы ў 1867 годзе.

Франц Антуан памёр у Вене 11 сакавіка 1886 года.

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Франц Антуан спецыялізаваўся на насенных раслінах[1].

Навуковыя працы[правіць | правіць зыходнік]

  • Die Coniferen, 18401847.
  • Der Wintergarten der K. K. Hofburg zu Wien, 1852.
  • Coniferen des Cilicischen Taurus (zusammen mit Karl Georg Theodor Kotschy), 1855.
  • Die Cupressineen-Gattungen: Arceuthos, Juniperus u. Sabina, 18571860.
  • Phyto-Iconographie der Bromeliaceen..., 1884.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Jochen Martz: Über die Geschichte und Bedeutung der Gärtnerfamilie Antoine. In: Historische Gärten. Mitteilungen der Österreichischen Gesellschaft für historische Gärten, Heft 1 / 2001, S. 8—12.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]