Фрэдэрык Норт

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Фрэдэрык Норт
Frederick North
Nathaniel Dance Lord North.jpg
Партрэт працы Натаніэля Данс-Холанда (1773)
12-ы Прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі
28 студзеня 1770 — 22 сакавіка 1782
Манарх: Георг III
Папярэднік: Агастас Фіц-Рой
Пераемнік: Чарльз Уотсан-Уэнтварт
Канцлер казначэйства
11 верасня 1767 — 27 сакавіка 1782
Манарх: Георг III
Папярэднік: Чарльз Таўнзенд(англ.) бел.
Пераемнік: Лорд Джон Кавендыш(англ.) бел.
Міністр унутраных спраў Вялікабрытаніі
2 красавіка 1783 — 19 снежня 1783
Манарх: Георг III
Папярэднік: Томас Таўнзенд(англ.) бел.
Пераемнік: Джордж Ньюджэнт-Тэмпл-Грэнвіль(англ.) бел.
 
Партыя: Торы
Адукацыя: Q73079? і Ітанскі каледж
Нараджэнне: 13 красавіка 1732({{padleft:1732|4|0}}-{{padleft:4|2|0}}-{{padleft:13|2|0}})
Лондан, Вялікабрытанія
Смерць: 5 жніўня 1792({{padleft:1792|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:5|2|0}}) (60 гадоў)
Лондан, Вялікабрытанія
Жонка: Эн Спік Норт
 
Аўтограф: Аўтограф

Фрэдэрык Норт (англ.: Frederick North; 13 красавіка 1732, Лондан  — 5 жніўня 1792, Лондан) — 12-ы прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі.

Змяніўшы герцага Графтана ў лютым 1770 года, Норт заставаўся на чале ўрада на працягу дванаццаці самых насычаных падзеямі гадоў у брытанскай гісторыі XVIII стагоддзя. Кароль Георг III высока цаніў маладога прэм'ер-міністра. Жорсткая фінансавая палітыка Норта вылілася ў паўстанне амерыканскіх каланістаў. Першым званком стала Бостанскія чаяванне — рэакцыя на уведзеныя урадам мытныя пошліны. Недаацэньваючы сілы і рашучасць каланістаў пайсці да канца, ён спрабаваў прывесці іх да пакоры.

У 1778 годзе, выпрабоўваючы недахоп у ваеннай сіле, урад адмяніў шэраг прававых абмежаванняў на каталікоў, уключаючы забарону службы ў войску. Гэта рашэнне выклікала народныя пратэсты і вылілася ў бунт лорда Гордана ў 1780 годзе, калі на працягу тыдня ў Лондане былі масавыя беспарадкі і ўводзілася ваеннае становішча.

Пры абароне біляў у Парламенце Норту было складана супрацьстаяць Эдмунду Бёрку і Чарлзу Джэймсу Фоксу. Норт мала разумеў ў справах вайны і дыпламатыі. Весткі аб паразах лёгка прыводзілі яго ў паніку і схілялі да думак аб міры. У сакавіку 1782 кароль даў нарэшце згоду прыняць яго адстаўку.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]