Фінскі заліў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Фінскі заліў
фінск.: Suomenlahti,
эст.: Soome laht,
шведск.: Finska viken
руск.: Финский залив
Згон вады (Раён Камарова)
Каардынаты: Каардынаты: 59°53′00″ пн. ш. 26°06′00″ у. д. / 59.883333° пн. ш. 26.1° у. д. (G) (O) (Я)59°53′00″ пн. ш. 26°06′00″ у. д. / 59.883333° пн. ш. 26.1° у. д. (G) (O) (Я)
Вышэйстаячая акваторыя Балтыйскае мора
Краіны Flag of Russia.svg Расія, Flag of Finland.svg Фінляндыя, Flag of Estonia.svg Эстонія
Тып заліў
Плошча 29 500 км²
Найбольшая глыбіня 121[1] м
Сярэдняя глыбіня 38 м
Салёнасць ад 0,2 да 9,2[2]
Плошча вадазбору 420 000 км²
Фінскі заліў (Еўропа)
Фінскі заліў
La2-demis-gulf-of-finland.png
Commons-logo.svgФінскі заліў на Вікісховішчы 

Фі́нскі залі́ў (фінск.: Suomenlahti, эст.: Soome laht, шведск.: Finska viken, руск.: Финский залив) — заліў ва ўсходняй частцы Балтыйскага мора, абмывае берагі Фінляндыі, Расіі і Эстоніі. Заходняй мяжой заліва лічыцца ўяўная лінія паміж паўвостравам Ханка і мысам Пыызаспеа (знаходзіцца каля вострава Осмусаар)[3][1][4].

Плошча Фінскага заліва — 29,5 тыс. км², даўжыня — 420 км, шырыня — ад 70 км у горле да 130 км у самой шырокай частцы, сярэдняя глыбіня — 38 м (максімальная 121 м).

На берагах заліва размешчана некалькі гарадоў:

Этымалогія[правіць | правіць зыходнік]

Назва вядома з 1730-х гадоў, па народзе, які насяляў паўночнае ўзбярэжжа заліва[5].

У 1737—1793 г.г. адначасова існавала найменне Кранштадскі заліў.

З першай чвэрці XIX стагоддзя для часткі заліва на ўсход ад вострава Котлін паралельна існуе іранічна-грэблівая назва «Маркізава лужына». Па распаўсюджанай версіі, «прысвоена» маракамі Балтыйскага флоту па тытулу марскога міністра ў 1811—1828 гадах маркіза І. І. Траверса, які абмежаваў плаванне флоту толькі гэтым раёнам[6].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Финский залив // estonica.org.
  2. ЕСИМО. Солёность воды. Архівавана з першакрыніцы 21 жніўня 2011.
  3. /S-23/S23_1953.pdf International Hydrographic Organization. Limits of Oceans and Seas (Special publication № 23). 3rd edition, 1953. IMP Monégasque, Monte-Carlo. P. 5.
  4. БСЭ — 2-е изд.. — Москва, 1949-1958 Т. 45.
  5. Поспелов Е. М. Школьный топонимический словарь. — М.: Просвещение, 1988
  6. Топонимическая энциклопедия Санкт-Петербурга. СПб.: Информационно-издательское агентство ЛИК, 2002.