Фінскі заліў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Фінскі заліў
фінск.: Suomenlahti,
эст.: Soome laht,
шведск.: Finska viken
руск.: Финский залив
Згон вады (Раён Камарова)
Каардынаты: Каардынаты: 59°53′00″ пн. ш. 26°06′00″ у. д. / 59.883333° пн. ш. 26.1° у. д. (G) (O) (Я)59°53′00″ пн. ш. 26°06′00″ у. д. / 59.883333° пн. ш. 26.1° у. д. (G) (O) (Я)
Вышэйстаячая акваторыя Балтыйскае мора
Краіны Flag of Russia.svg Расія, Flag of Finland.svg Фінляндыя, Flag of Estonia.svg Эстонія
Тып заліў
Плошча 29 500 км²
Найбольшая глыбіня 121[1] м
Сярэдняя глыбіня 38 м
Салёнасць ад 0,2 да 9,2[2]
Плошча вадазбору 420 000 км²
Фінскі заліў (Еўропа)
Фінскі заліў
La2-demis-gulf-of-finland.png
Commons-logo.svgФінскі заліў на Вікісховішчы 

Фі́нскі залі́ў (фінск.: Suomenlahti, эст.: Soome laht, шведск.: Finska viken, руск.: Финский залив) — заліў ва ўсходняй частцы Балтыйскага мора, абмывае берагі Фінляндыі, Расіі і Эстоніі. Заходняй мяжой заліва лічыцца ўяўная лінія паміж паўвостравам Ханка і мысам Пыызаспеа (знаходзіцца каля вострава Осмусаар)[3][1][4].

Плошча Фінскага заліва — 29,5 тыс. км², даўжыня — 420 км, шырыня — ад 70 км у горле да 130 км у самой шырокай частцы, сярэдняя глыбіня — 38 м (максімальная 121 м).

На берагах заліва размешчана некалькі гарадоў:

Паходжанне наймення[правіць | правіць зыходнік]

Назва вядома з 1730-х гадоў, паходзіць напэўна ад народа, які насяляў паўночнае ўзбярэжжа заліва[5].

У 1737—1793 гадах адначасова называўся Кранштадскім залівам.

З 1-й чвэрці XIX ст. частка заліва на ўсход ад вострава Котлін іранічна-грэбліва назвалася «Маркізавай лужынай». Паводле распаўсюджанай версіі, гэтае найменне прысвоена маракамі Балтыйскага флоту ад тытула расійскага марскога міністра 1811—1828 гадоў маркіза І. І. Траверсэ, які абмежаваў плаванне флоту толькі гэтым раёнам[6].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Финский залив // estonica.org.
  2. ЕСИМО. Солёность воды. Архівавана з першакрыніцы 21 жніўня 2011.
  3. /S-23/S23_1953.pdf International Hydrographic Organization. Limits of Oceans and Seas (Special publication № 23). 3rd edition, 1953. IMP Monégasque, Monte-Carlo. P. 5.
  4. БСЭ — 2-е изд.. — Москва, 1949-1958 Т. 45.
  5. Поспелов Е. М. Школьный топонимический словарь. — М.: Просвещение, 1988
  6. Топонимическая энциклопедия Санкт-Петербурга. СПб.: Информационно-издательское агентство ЛИК, 2002.