Херкюлес Сегерс

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Геркулес Сегерс
Hercules Pieterszoon Seghers
Дата нараджэння:

каля1589

Месца нараджэння:

Харлем, Нідэрланды

Дата смерці:

каля1638

Месца смерці:

Гаага

Грамадзянства:

Flag of the Netherlands.svg Нідэрланды

Жанр:

марына
пейзаж
нацюрморт

Уплыў:

Гіліс ван Канінгсло

Уплыў на:

рамантызм

Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы
Пейзаж, Ратэрдам

Херкюлес Сегерс (нідэрл.: Hercules Pieterszoon Seghers альбо нідэрл.: Segers, каля 1589, Утрэхт - каля 1638, Гаага) — нідэрландскі жывапісец і гравёр фламандскага паходжання.

Груда кніг, Амстэрдам

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

З сям'і гандляра, па рэлігійных перакананнях - менаніта, у 1596 пераехала з Фландрыі ў Амстэрдам. Нядоўгі час вучыўся пейзажнаму жывапісу ў Гіліса ван Канігсло. Пасля смерці бацькі ў 1612 г. вярнуўся ў Харлем, быў прыняты там у гільдыю мастакоў. Затым жыў у Амстэрдаме, ажаніўся, набыў дом. Працаваў у Утрэхце і Гаазе, акрамя іншага - гандляваў прадметамі мастацтва. Сведчанняў аб смерці мастака няма, але ў 1638 г. яго жонка згадваецца як ўдава. Месца смерці таксама невядома.

Пейзаж з вісячай піхтай, Амстэрдам

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Вядомы фантастычнымі пейзажамі, а таксама нацюрмортамі («Стос кніг»), шмат у чым быў прадвеснікам стылістыкі рамантызму. Гравёрныя творы адрозніваюцца тонкім майстэрствам, тэхнічнай вынаходлівасцю.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 14. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0238-5 (Т. 14).
  • Collins L.C. Hercules Seghers. Chicago: University of Chicago Press, 1953
  • Hess T.B. The Grand eccentrics: five centuries of artists outside the main currents of art history. New York: Macmillan, 1966
  • Haverkamp Begemann E. Hercules Seghers. Amsterdam: J.M. Meulenhoff, 1968
  • Bonnier H. L’univers d’Hercules Seghers. Paris: H. Scrépel, 1986
  • Bonnefoy Y. Notes sur Hercule Seghers// Bonnefoy Y. L’Improbable. Paris: Mercure de France, 1993, p. 207-210.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]