Хрысціянства ў Японіі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Хрысціянства
Christian cross.svg

Біблія
Стары Запавет · Новы Запавет
Апокрыфы
Евангелле
Дзесяць запаведзяў
Нагорная пропаведзь

Бог Айцец
Ісус Хрыстос
Святы Дух
Тройца
Анёлы
Д'ябал

Гісторыя хрысціянства
Храналогія хрысціянства
Апосталы
Сусветныя саборы
Вялікі раскол
Крыжовыя паходы
Рэфармацыя

Хрысціянскае багаслоўе
Грэхападзенне · Грэх · Дабрадзецель
Выкупленне
Выратаванне · Уваскрэсенне
Другое прышэсце · Богаслужэнне
Дабрадзецелі · Таінствы

Галіны хрысціянства
Каталіцтва · Праваслаўе
Пратэстанцызм
Антытрынітарыі

Хрысціянства — адна з галоўных рэлігій у Японіі, пасля сінтаізму і будызму. Яна аказала ўплыў на фармаванне японскай адукацыі і грамадска-палітычную думку новага часу. Па стане на пачатак XXI стагоддзя ў Японіі дзейнічала звыш 9 тысяч хрысціянскіх абшчын, у якіх было зарэгістравана каля 2,5 млн вернікаў[1], 31 снежня 2005 — 31 снежня 2008 года[2]. Найбольшай хрысціянскай арганізацыяй Японіі з'яўляецца Рымска-Каталіцкая Царква, якая аб'ядноўвае 442 тысяч чалавек[3].

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Пропаведзь[правіць | правіць зыходнік]

Хрысціянства з'явілася ў Японіі ў сярэдзіне XVI стагоддзя. Першым місіянерам, які прапаведаваў японцам Евангелле быў баск — езуіт Францыск Ксаверый. У 1549 годзе ён прыбыў у паўднёвы японскі горад Кагасіма, дзе заснаваў невялікую рымска-каталіцкую абшчыну. Пасля высілкамі езуіта з'явіліся хрысціянскія цэнтры ў Ямагуты і Кіёта. На працягу 1560 — 1580-х гадоў члены Таварыства Ісуса кіравалі хрысціянізацыяй Японскіх астравоў. Нягледзячы на моцную апазіцыю будысцкага духавенства і Імператарскага двара, езуітаў падтрымлівалі японскія рэгіянальныя ўладары, такія як Атома Сарын і Ода Набунага. Хрысціянская пропаведзь была асабліва паспяховай на востраве Кюсю і ў сталічным рэгіёне Кінкі. Да канца XVI стагоддзя ў Японіі налічвалася каля 300 тысяч хрысціян[4].

Забарона[правіць | правіць зыходнік]

У 1587 годзе аб'яднальнік Таётомі Хідэёсі забараніў знаходжанне місіянераў у краіне і пачаў прыгнятанні вернікаў[5]. У 1597 годзе ён раскрыжаваў на крыжах 26 хрысціян за парушэнне загаду. Рэпрэсіўную палітыку працягнуў і яго палітычны пераемнік Такугава Іэясу, заснавальнік сёгуната Эда. У 1612 годзе ён забараніў вызнаванне хрысціянства ў сваіх уладаннях, а ў 1614 годзе распаўсюдзіў гэту забарону на ўсю Японію[6]. Разбурэнне цэркваў і масавыя паказальныя пакаранні смерцю прымусілі хрысціян перайсці ў падполле. У 1637 годзе частка падпольшчыкаў арганізавалі паўстанне ў Сімабары, якое было жорстка падушана войскамі сёгуната. У 1639 годзе, пасля серыі ўказаў Такугавы Хідэтады і Такугавы Іэміцу, Японія разарвала адносіны з еўрапейскімі краінамі і ўступіла ў эпоху ізаляцыі ад Захаду. З тых часоў забарона на хрысціянства ў Японіі дзейнічала больш за 250 гадоў. Большасць хрысціян былі пакараны смерцю ці звернуты ў будызм сілай[4].

Аднаўленне[правіць | правіць зыходнік]

У 1859 годзе, пасля заключэння Японіяй Ансэйскіх дагавораў, хрысціянскія місіянеры зноў атрымалі права наведваць краіну як замежныя грамадзяне. Аднак забарона на вызнаванне хрысціянства японцамі не была знята. Так, у 1865 годзе ў раёне Оўра горада Нагасакі французская каталіцкая місія пабудавала царкву, якую ўпотай наведвала некалькі падпольных хрысціян. Кантакт з вернікамі быў адноўлены, аднак мясцовыя ўлады выявілі іх і пакаралі смерцю[4]. Рэпрэсіі працягваліся нават пасля рэстаўрацыі Мэйдзі ў 1868 годзе, калі Японія ўступіла на шлях мадэрнізацыі і вестэрнізацыі. У 1868 і 1870 гадах урад правёў паказальныя пакаранні смерцю японскіх хрысціян у Нагасакі, што выклікала асуджэнне еўрапейскіх дзяржаў і ЗША. Толькі ў 1873 годзе, пад знешнім ціскам, японскія ўлады знялі забарону на хрысціянства, дазволіўшы свабодна прапаведаваць і вызнаваць яго[4].

У канцы XIX стагоддзя ў Японіі дзейнічалі Рымска-каталіцкая царква, пратэстанцкі Саюз хрысціянскіх цэркваў Японіі, англіканская царква і Руская праваслаўная царква. Амаль усе прапаведнікі былі выхадцамі з Еўропы і ЗША. Пад уплывам пратэстанцкіх цячэнняў узніклі мясцовыя сектанцкія арганізацыі, якія ўвабралі ў сябе элементы хрысціянства[4].

Унёсак[правіць | правіць зыходнік]

Хрысціянства аказала вялікі ўплыў на фармаванне японскай грамадска-палітычнай думкі Новага часу. У прыватнасці, хрысціянскія ідэі любові, міласэрнасці да бліжняга, свабоды і роўнасці спрыялі ўзнікненню японскага лібералізму, а затым — парламентарызму. Высілкамі хрысціянскіх прапаведнікаў з'явілася найноўшая японская сістэма адукацыі. Японскія хрысціяне былі асноўным рухавіком у грамадскіх рухах за забарону п'янства і прастытуцыі. Дзякуючы хрысціянскім арганізацыям у Японіі былі створаны шматлікія дабрачынныя таварыствы, бальніцы, цэнтры інвалідаў, дзіцячыя дамы і г.д.[4]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Карпарацыя Рэлнет (па даных статыстычных справаздач Міністэрства культуры Японіі) Рэлігійная статыстыка стану на 31 снежня 2000 (японская). Архівавана з першакрыніцы 15 красавіка 2012.
  2. Міністэрства культуры і навукі Японіі Рэлігійная статыстыка (японская). Архівавана з першакрыніцы 15 красавіка 2012.
  3. Карпарацыя Рэлнет (па даных статыстычных справаздач Міністэрства культуры Японіі) Рэлігійная статыстыка па стане на 31 снежня 2000 года (японская). Архівавана з першакрыніцы 15 красавіка 2012.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Христианство в Японии // Энциклопедия Ниппоника: в 26 т. 2-е издание. — Токио: Сьогаккан, 1994—1997.
  5. Прычыны гэтага рашэння дакладна не вядомыя. Японская антыхрысціянская прапаганда ранняга Новага часу, а таксама антыкаталіцкія гісторыкі злучалі забарону 1587 са спробай урада Хідэёсі спыніць імперыялістычны націск каталіцкіх краін Партугаліі і Іспаніі ў рэгіёне. Умераныя вучоныя тлумачылі забарону 1587 года тэмпамі росту хрысціянства ў Японіі і страхам Хідэёсі страты ўлады ў выніку меркаваных хрысціянскіх бунтаў. Пракаталіцкія вучоныя пераконвалі, што канфлікт паміж хрысціянамі і японскім урадам быў непазбежны з-за асаблівасцяў японскага дзяржаўнага светапогляду, які патрабавала абажання кіраўніка. Зрэшты, тагачасныя езуіцкія дзеячы зазначаюць, што загад Хідэёсі быў следствам адмовы японак-хрысціянак з Нагасакі падзяліць з кіраўніком ложа. (Коваленко А. Ода Нобунага в японской антихристианской литературе на примере «Записей о расцвете и падении Храма южных варваров» / / Восточный мир. — Киев: Институт Востоковедения НАН Украины, 2009. — № 2 — с.10-19).
  6. Выданню гэтай забароны спрыялі пратэстанцкія краіны Галандыя і Англія. Абедзве краіны спрабавалі выцесніць з японскага рынку каталіцкіх купцоў з Партугаліі і Іспаніі, таму актыўна дэзінфармавалі японскія ўлады ў пытаннях, звязаных з каталіцтвам. Высілкамі пратэстантаў быў створаны негатыўны вобраз хрысціян як агентаў каланіяльных імперый, які пасля выкарыстоўваўся ў японскай прапагандзе

Крыніцы і літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • (яп.)  Христианство в Японии // Энциклопедия Ниппоника: в 26 т. 2-е издание. — Токио: Сьогаккан, 1994—1997.
  • Коваленко А. Ода Нобунага в японской антихристианской литературе на примере «Записей о расцвете и падении Храма южных варваров» //Восточный мир. — Киев: Институт Востоковедения НАН Украины, 2009. — № 2 — с.10-19.
  • Рубель В. А. Японская цивилизация: традиционное общество и государственность. — Киев: «Аквилон-Пресс», 1997.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Commons
Wiki letter w.svg На гэты артыкул не спасылаюцца іншыя артыкулы Вікіпедыі,
калі ласка, карыстайцеся падказкай і пастаўце спасылкі ў адпаведнасці з прынятымі рэкамендацыямі.