Цыкл Карно

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Тэрмадынамічныя цыклы
Thermodynamics navigation image.svg
Артыкул з'яўляецца часткай серыі «Тэрмадынаміка».
Цыкл Аткінсана
Цыкл Брайтана/Джоўля
Цыкл Гірна
Цыкл Дызеля
Цыкл Каліны
Цыкл Карно
Цыкл Ленуара
Цыкл Мілера
Цыкл Ота
Цыкл Рэнкіна
Цыкл Стырлінга
Цыкл Трынклера
Цыкл Хамфры
Цыкл Эрыксана
Раздзелы тэрмадынамікі
Пачаткі тэрмадынамікі
Ураўненне стану
Тэрмадынамічныя велічыні
Тэрмадынамічныя патэнцыялы
Тэрмадынамічныя цыклы
Фазавыя пераходы
кіраваць
Гл. таксама «Фізічны партал»

Цыкл Карно — ідэальны тэрмадынамічны цыкл. Цеплавая машына Карно, якая працуе па гэтым цыкле, валодае максімальным ККД з усіх машын, у якіх максімальная і мінімальная тэмпературы ажыццяўляемага цыклу супадаюць адпаведна з максімальнай і мінімальнай тэмпературамі цыклу Карно. Складаецца з 2 адыябатычных і 2 ізатэрмічных працэсаў.

Цыкл Карно названы ў гонар французскага ваеннага інжынера Садзі Карно, які ўпершыню яго даследаваў у 1824 годзе.

Адным з важных уласцівасцяў цыклу Карно з'яўляецца яго зварачальнасць: ён можа быць праведзены як у прамым, так і ў зваротным кірунку, пры гэтым энтрапія адыябатычна ізаляванай (без цеплаабмену з навакольным асяроддзем) сістэмы не змяняецца.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • БЭ ў 18 тамах., Т.8. Мн., 1999, С.83