Чаротніца

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Чаротніца
Kokoszka(Grzecho Lukasik).jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Gallinula chloropus Linnaeus, 1758

Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на ВікіСховішчы
ITIS   176284
NCBI   9123
EOL   1049299

Чаротніца (Gallinula chloropus) — невялікая, памерам з голуба, вадаплаўная птушка з сямейства пастушковых.

Назва[правіць | правіць зыходнік]

Навуковую назву птушкі можна перакласці з лацінскай як «зялёнаногая курачка», што паказвае на знешняе падабенства з хатнімі курамі.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Даўжыня цела 32-35 см, размах крылаў 49-56 см. Алiўкава-бурая з белым падхвосцем i з чырвонай плямай голай скуры над дзюбай. У маладых чырвоны колер адсутнiчае, дзюба карычнева-зялёная). Птушаняты чорныя, верх галавы i горла чырвона-блакiтныя.

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Арэал разарваны. Чаротніца шырока распаўсюджаная на ўсіх мацерыках, за выключэннем Аўстраліі і Антарктыды. Тыповы жыхар разнастайных вадаёмаў са стаялай або праточнай вадой і забалочанымі, зарослымі берагамі. Звычайна вядзе скрытны спосаб жыцця - нягледзячы на вялікую распаўсюджанасць, гэтую птушку бывае цяжка ўбачыць у дзікай прыродзе. Тым не менш, у густанаселеных раёнах Еўропы птушкі часта прывыкаюць да прысутнасці чалавека.

Тыпова пералётныя толькi папуляцыi з паўночных раёнаў арэала. Месцы зiмовак: часткова ў межах гнездавога арэала, а таксама Паўднёвая Еўропа, Паўднёвая i Усходняя Азiя, Паўночная Афрыка, Цэнтральная i Паўднёвая Амерыка.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Гняздо робіць сярод воднай плаваючай расліннасці або на купіне, каля самай вады, так, што птушка падплывае да гнязда, часам гняздо плаваючае або на беразе сярод раслін у кусце, заўсёды паблізу вады. У выключных выпадках — на кусце або на дрэвах i нават у старых гнёздах іншых відаў да 8 м над зямлёй. Гняздо падоўжанае, чашападобнае амаль выключна з лiстоў аеру альбо трыснягу, укладзеных крыж-накрыж (сцёблы толькі ў аснове); высцiлка — з дробных лiстоў аеру i траў.

Яйкi (звычайна 5-10, можа быць 2-13 і больш — магчыма, знесеныя 2 самкамі) крыху падоўжаныя з тупым вузейшым канцом, жаўтаватыя або зеленаватыя. Глыбокiя плямы — шэрыя з фiялетавым адценнем, больш дробныя i густыя; паверхневыя — карычневыя, чырванаватыя або бурыя.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000. — 540 с.: іл. ISBN 83-01-13187-X

Гл.таксама[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]