Шарль Перо

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Шарль Перо
Charles Perrault
ChPerrault.jpg
Партрэт Шарля Перо, 1665 год
Дата нараджэння:

12 студзеня 1628({{padleft:1628|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:12|2|0}})

Месца нараджэння:

Парыж

Дата смерці:

16 мая 1703({{padleft:1703|4|0}}-{{padleft:5|2|0}}-{{padleft:16|2|0}}) (75 гадоў)

Месца смерці:

Парыж

Грамадзянства:

Францыя

Род дзейнасці:

Пісьменнік, паэт, крытык

Творы ў Вікікрыніцах.

Шарль ПЕРО́ (фр.: Charles Perrault; 12 студзеня 1628, Парыж — 16 мая 1703, Парыж) — вядомы французскі пісьменнік-казачнік, паэт і крытык. Сябра Французскай акадэміі з 1671.

Сям'я[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў сям'і суддзі Парыжскага парламента П'ера Перо і быў малодшым з яго сямі дзяцей (разам з ім нарадзіўся і брат-блізнюк Франсуа памерлы праз 6 месяцаў). З яго братоў, Клод Перо быў вядомым архітэктарам, аўтарам усходняга фасада Луўра (16651680).

Кар'ера[правіць | правіць зыходнік]

Па адукацыі юрыст. Вучыўся ва ўніверсітэцкім калежы Бавэ, які, аднак, кінуў, не давучыўшыся. Купіў ліцэнзію адваката, але неўзабаве, наскучыўшы судзейскай пасадай, паступіў клеркам да свайго брата архітэктара Клода Перо і ўвайшоў у давер да Жана Кальберу, так што ў 1660-х гадах ён шмат у чым вызначаў палітыку двара Людовіка XIV у вобласці мастацтваў. Дзякуючы Кальберу, ён у 1663 годзе прызначаны сакратаром ізноў утворанай Акадэміі надпісаў і хупавай славеснасці; ён таксама быў генеральным кантралёрам Сюр'інтэндацтва каралеўскіх будынкаў. Пасля смерці Кальбера (1683) ён папаў у няласку і страціў персанальную пенсію, а ў 1695 годзе страціў і месца сакратара.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Аўтар пародый (паэма «Сцены Троі, або Паходжанне бурлеска», 1653), алегарычных паэм, од, пасланняў у стылі галантнай прыдворнай паэзіі. Выступаў супраць эстэтыкі класіцызму (паэма «Стагоддзе Людовіка Вялікага», 1687, дыялогі «Паралелі паміж старажытнымі і новымі…», т. 1-4, 1688-97), палемізаваў з Н. Буало (вершаваная сатыра «Апалогія жанчын», 1694). Сусветную вядомасць прынеслі казкі «Спячая прыгажуня», «Чырвоная Шапачка», «Кот у ботах», «Папялушка», «Хлопчык з ногцік» і інш. (зб. «Казкі маёй матухны Гусі», 1697).

Паўплываў на развіццё сусветнай казачнай традыцыі (браты Грым, Х. К. Андэрсен). Яго творы пакладэены на музыку (Дж. Расіні, П. Чайкоўскі, Б. Бартак, С. Пракоф'еў).

На беларускую мову яго казкі пераклалі Зм. Колас, Р. Яўсееў.

Беларускія пераклады[правіць | правіць зыходнік]

  • Чырвоная Шапачка. Мн., 1979.
  • Чарадзейныя казкі. Мн., 1993.