Шон Мёрфі

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Шон Мёрфі
Shaun Murphy
Фота
 
Дата нараджэння: 10 жніўня 1982(1982-08-10) (31 год)
Месца нараджэння: Харлаў, Англія
Грамадзянства: Сцяг Англіі Англія
Прафесійная кар'ера: 1998 — ...
Найвышэйшы рэйтынг: 3 (3 гады: 2007 — 2010)
Цяперашні рэйтынг: 8
Прызавыя грошы: > £2,000,000
Найвышэйшая серыя: 147 (3 разы:
Benson & Hedges Championship 2001,
Championship League 2014,
ЕТ PTC 2013/2014 - Этап 8)
Колькасць соценных серый: 284
Перамогі на турнірах
Рэйтынгавыя турніры: 5
Міні-рэйтынгавыя турніры: 2
Нярэйтынгавыя турніры: 7
Чэмпіён свету: 2005


Шон Мёрфі (англ.: Shaun Murphy; нар. 10 жніўня 1982, Харлаў, Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер, чэмпіён свету 2005 года.

Шон Мёрфі стаў прафесіяналам у 1998 годзе. Яго перамога на чэмпіянаце свету была больш чым нечаканай, бо ён быў усяго толькі другім снукерыстам у гісторыі, які выйграў ЧС, патрапіўшы на яго з кваліфікацыі. Сярод яго іншых рэйтынгавых перамог Кубак Мальты 2007, Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2008, а таксама Фінал Players Tour Championship 2010/11. Акрамя таго, у 2009 годзе ён у другі раз выйшаў у фінал чэмпіянату свету. На яго рахунку сем перамог у нярэйтынгавых турнірах.

За сваю прафесійную кар'еру Мёрфі зарабіў больш за два мільёны фунтаў стэрлінгаў, а таксама зрабіў больш за 250 соценных серый, сярод якіх тры максімальныя. Яго вышэйшым месцам у сусветным рэйтынгу было трэцяе, якое ён займаў на працягу трох гадоў з сезона 2007/2008. Мянушку «Чараўнік» Мёрфі атрымаў за арыгінальны спосаб трымання кія і нанясенне удару.

Снукерная кар'ера[правіць | правіць зыходнік]

Мёрфі пачаў гуляць у снукер ва ўзросце 8 гадоў, калі бацька падарыў яму більярдны стол на Каляды. Ён зрабіў свой першы соценны брэйк ва ўзросце 10 гадоў і трэніраваўся ў снукерным цэнтры Рашдэна, дзе таксама трэніраваліся Стывен Хендры, Марк Уільямс і Кен Доэрці. У 13 гадоў ён атрымаў спонсарскі кантракт ад абутковай кампаніі Dr.Martens на £5,000 у год. Шон стаў прафесіяналам у 1998 годзе ва ўзросце 15 гадоў.

Да сезону 2006/2007 трэнерам Мёрфі быў Стыў Прэст. Акрамя таго, яму дапамагалі Вілі Торн і Рэй Рыярдан.

Раннія гады[правіць | правіць зыходнік]

Мёрфі пачаў сваю кар'еру ў 1998 годзе з серыі «UK Tour» (з 2000 года — чэлендж-тур), у той час другі па класе прафесійны тур. Ён быў фіналістам на чацвёртым турніры UK Tour у сезоне 1997/1998, а на працягу сезона 2000/2001 выйграў трэці і чацвёрты турніры і ўзначаліў рэйтынг тура. У 2000 годзе Шон быў прызнаны пачаткоўцам года, а таксама стаў адным з шасці лепшых маладых гульцоў па версіі Сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (WPBSA). У тым жа годзе ён выйграў Адкрыты чэмпіянат Англіі.

Мёрфі выйграў свой ​​першы прафесійны турнір — Benson & Hedges Championship (кваліфікацыйны да турніру Мастэрс) у 2000 годзе, перамогшы ў паўфінале Марка Дэвіса 6:1 і Сцюарта Бінэма ў фінальным матчы 9:7 (прайграючы па ходу матчу 2:5). Нягледзячы на тое, што Шон яшчэ не быў гульцом мэйн-тура, ён здолеў патрапіць на Мастэрс — самы прэстыжны запрашальны нярэйтынгавы турнір, у якім удзельнічаюць гульцы «топ-16», пераможца кваліфікацыйнага турніру, а таксама абмежаваная колькасць уладальнікаў вайлдкардаў. У 2001 годзе на Мастэрс, у сваім першым тэлевізійным матчы, Шон Мёрфі атрымаў перамогу над нумарам 15 сусветнага рэйтынгу Марка Фу з лікам 6:1. У матчы супраць сяміразовага чэмпіёна свету Стывена Хендры Мёрфі лідыраваў 4:1, але ў выніку прайграў. На турніры Benson & Hedges Championship у 2001 годзе ён зрабіў свой ​​першы і пакуль адзіны максімальны брэйк.

Першыя рэйтынгавыя вынікі[правіць | правіць зыходнік]

Шон Мёрфі, 2008г.

Упершыню Мёрфі дасягнуў асноўнай сеткі рэйтынгавага турніру на чэмпіянаце свету ў 2002 годзе, дзе ў першым крузе ён прайграў Стывену Хендры з лікам 4:10. У сезоне 2002/2003 ён выйшаў у асноўную стадыю адкрытага чэмпіянату Шатландыі, дзе ў першым жа раўндзе прайграў Дру Генры 3:5, а таксама зноў прабіўся на чэмпіянат свету, дзе ў першым матчы супраць Кена Доэрці прайграў на апошнім чорным шары (9:10).

У рэйтынгу на сезон 2003/2004 Мёрфі заняў 64 радок, а таксама кваліфікаваўся на тры рэйтынгавых турніры. У кубку LG Мёрфі ў другім крузе перайграў шасціразовага чэмпіёна свету Стыва Дэвіса 5:4, але ў трэцім саступіў Джону Хігінсу 2:5. Пасля перамогі над Дэвісам Мёрфі сказаў: «Гэта адзін з самых вялікіх дзён маёй снукерных кар'еры». На адкрытым чэмпіянаце Брытаніі ён абыграў Дэйва Харальда ў першым раўндзе з лікам 5:1, але ў другім саступіў Полу Хантэру 2:5. На Players Championship (новая назва адкрытага чэмпіянату Шатландыі) ён прайграў будучаму пераможцу Джымі Уайту ў другім крузе 3:5. Акрамя таго, Мёрфі не змог прабіцца ў асноўную стадыю чэмпіянату свету, прайграўшы ў кваліфікацыі Сцюарту Пэтману 7:10 у матчы, у якім Пэтман быў аштрафаваны на адзін фрэйм ​​за спазненне.

У рэйтынгу на сезон 2004/2005 Мёрфі заняў 48 месца, а таксама кваліфікаваўся на чатыры рэйтынгавых турніры, у тым ліку і на чэмпіянат свету. На Гран-пры (новая назва Кубка LG) ён у першым раўндзе саступіў Стывену Магуайру 2:5. На адкрытым чэмпіянаце Брытаніі Мёрфі выйшаў у свой ​​першы паўфінал рэйтынгавага турніру, адолеўшы па дарозе Яна МакКалаха (5:2), Пола Хантэра (5:3), Майкла Холта (5:3) і Бары Хокінса (5:3). Але ў паўфінале ўсухую прайграў пятаму нумару сусветнага рэйтынгу Джону Хігінсу (0:6). На кубку Мальты ён у першым крузе прайграў Мэцью Стывенсу з лікам 2:5. У кваліфікацыі на чэмпіянат свету Мёрфі выйграў Маркуса Кэмпбэла 10:3 і Джо Свэйла 10:8.

Чэмпіянат свету 2005[правіць | правіць зыходнік]

У першым раўндзе чэмпіянату Мёрфі выйграў матч супраць 12 нумара сусветнага рэйтынгу Крыса Смола 10:5. Далей Шон выйграў трох былых чэмпіёнаў свету: Джона Хігінса (13:8) , Стыва Дэвіса (13:4) і ў паўфінальным паядынку Пітэра Эбдана (17:12). У фінале супраць Мёрфі гуляў шосты нумар сусветнага рэйтынгу Мэцью Стывенс, які перамог па шляху Джымі Уайта (шасціразовы фіналіст чэмпіянату свету) і Стывена Хендры (які займаў трэці радок у сусветным рэйтынгу). Да канца першага дня гульні (фіналы чэмпіянатаў свету гуляюцца на працягу двух дзён) Мёрфі саступаў у ліку 6:10, але здолеў здзейсніць камбэк і зраўняць лік 16:16. Яшчэ два выйграных фрэйма прынеслі Шону тытул чэмпіёна свету. Акрамя таго, Мёрфі зрабіў найбольшую колькасць соценных брэйкаў на турніры — 11.

Яго перамога стала вялікай сенсацыяй. Да турніру яго шанцы на перамогу ацэньваліся 150 да 1. Ён стаў другім гульцом у гісторыі снукера (пасля Тэры Грыфітса ў 1979 годзе), які прайшоўшы кваліфікацыю выйграў чэмпіянат (або нават выйшаў у фінал). Ва ўзросце 22 гадоў Мёрфі стаў другім самым маладым гульцом, які выйграў чэмпіянат свету (пасля Стывена Хендры, які выйграў свой ​​першы тытул у 21 год). Акрамя Шона ні адзін гулец не выйграў такой колькасці матчаў (сем) на шляху да тытула. Акрамя гэтага, Мёрфі стаў самым нізкарэйтынгавым чэмпіёнам свету (48 месца). Ні адзін гулец не выйграваў чэмпіянат свету ў якасці першай рэйтынгавай перамогі з 1986 года, калі чэмпіёнам стаў Джо Джонсан. На прызавыя £250,000 Шон набыў новы дом і аўтамабіль маркі Mercedes-Benz. Пасля перамогі, у ліпені 2005 года, ён ажаніўся на сваёй нявесце Клэр.

2005/2006[правіць | правіць зыходнік]

На сезон Мёрфі атрымаў 21 месца ў рэйтынгу, якое, як правіла, яшчэ не гарантуе трапленне на рэйтынгавыя турніры без кваліфікацыі. Тым не менш, як чэмпіён свету, ён аўтаматычна быў пасеяны на кожны рэйтынгавы турнір сезона пад другім нумарам (і пад першым нумарам на чэмпіянат свету 2006 года). Ён таксама быў запрошаны гуляць у прэм'ер-лізе, нярэйтынгавым турніры з фарматам 25 секунд на кожны ўдар, але ён вылецеў на групавой стадыі.

На нярэйтынгавым турніры Nothern Ireland Trophy у чвэрцьфінале Мёрфі быў пераможаны Нілам Робертсанам 4:5. На першых трох рэйтынгавых турнірах — Гран-пры, чэмпіянаце Вялікабрытаніі і кубку Мальты — Шон не мог выйсці з стадыі 1/8 фіналу, прайграючы выключна вырашальныя фрэймы Сцюарту Бінэму (4:5), Нілу Робертсану (9:10) і Грэму Доту (4:5) адпаведна. На Pot Black, нярэйтынгавым накаўт-турніры з аднафрэймавымі матчамі, Мёрфі выйграў Джымі Уайта і Джона Хігінса, але ў фінале саступіў свайму суперніку па фінале чэмпіянату свету Мэцью Стывенсу. Пры гэтым, Мёрфі зрабіў адзіны соценны брэйк на турніры — 111 ачкоў. У снежні 2005 года Шон Мёрфі атрымаў узнагароду «спартсмен года» ад BBC East Midlands.

На Мастэрс Мёрфі выйграў у першым крузе ў Кена Доэрці 6:5, але ў чвэрцьфінале саступіў Джону Хігінсу 4:6. На чацвёртым рэйтынгавым турніры сезона — адкрытым чэмпіянаце Уэльса — Шон дайшоў да фіналу, здолеўшы перайграць Эндзі Хікса 5:3, Джэймі Коўпа 5:4, Марка Уільямса 5:2 і Бары Хокінса ў паўфінале 6:1. У фінале Мёрфі саступіў Стывену Лі з даволі буйным лікам — 4:9. На адкрытым чэмпіянаце Кітая, апошнім турніры перад чэмпіянатам свету, Мёрфі прайграў у першым жа раўндзе Майклу Холту 2:5.

На чэмпіянаце свету 2006 года Шон атрымаў першы нумар пасеву як дзеючы чэмпіён. У першым раўндзе ён без цяжкасці атрымаў перамогу над снукерыстам з Тайланда Джэймсам Уотанай 10:4. На другім этапе быў пераможаны Стыў Дэвіс з лікам 13:7. А ў чвэрцьфінале Мёрфі саступіў будучаму фіналісту Пітэру Эбдану 7:13. Такім чынам, Мёрфі стаў ахвярай «праклёну Крусібла» — ні адзін з снукерыстаў, які выйграў чэмпіянат свету ў першы раз на арэне тэатра Крусібл, не змог абараніць свой ​​тытул у наступным годзе.

2006/2007[правіць | правіць зыходнік]

Шон Мёрфі са сваім сябрам Маркам Сэлбі падчас Paul Hunter Classic 2008

Пасля сезону 2005/2006 Мёрфі падняўся на пяты радок сусветнага рэйтынгу, упершыню трапіўшы ў топ-16, і стаў паўнапраўным удзельнікам усіх рэйтынгавых турніраў без праходжання кваліфікацыйных этапаў, а таксама удзельнікам запрашальнага турніру Мастэрс.

На першым турніры сезону Northern Ireland Trophy (які стаў рэйтынгавым ў гэтым сезоне) Мёрфі дайшоў да 1/4 фіналу, саступіўшы Стывэну Лі ў вырашальным фрэйме (4:5). На Гран-пры ў Абердзіне Шон не выйшаў з сваёй групы (на Гран-пры гуляўся групавы этап), прайграўшы Раяну Дэю (0:3) і Алістэру Картэру (2:3). На чэмпіянаце Вялікабрытаніі ён у першым жа матчы сакрушальна прайграў Алану МакМанусу 3:9. На Мастэрс Шон Мёрфі, выйграўшы першы матч у Стыва Дэвіса з лікам 6:3, прайграў у чвэрцьфінале Стывену Хендры (на той момант трэцяму нумару сусветнага рэйтынгу) з тым жа лікам.

Але 4 лютага 2007 года Мёрфі ўсё ж выйграў свой ​​другі рэйтынгавы тытул. На шляху да перамогі ў кубку Мальты ён перайграў Рыкі Уолдэна 5:4, Стывена Лі 5:4, дзеючага чэмпіёна свету Грэма Дота 5:2, а таксама Алістэра Картэра ў паўфінальным матчы 6:3. У фінальным паядынку Шон без цяжкасці адолеў Раяна Дэя з лікам 9:4. На турніры Мёрфі зрабіў 6 соценных серый, вышэйшай з якіх была серыя ў 134 ачкі. Пасля перамогі Мёрфі сказаў, што яна дапамагла яму перастаць лічыцца «выскачкай».

На адкрытым чэмпіянаце Уэльса ў першым крузе Мёрфі перайграў Джэймі Коўпа з сухім лікам 5:0. У гэтым матчы ён зрабіў 4 соценных брэйка ў чатырох фрэймах запар і стаў на той момант другім чалавекам у гісторыі снукера, якому ўдалося зрабіць гэта (першым быў Джон Хігінс у фінале Гран-пры ў 2005 гаду), і першым, хто зрабіў гэта ў матчы да 5 перамог. У наступным раўндзе Мёрфі адолеў Джэймі Бёрнэта 5:4, але ў чвэрцьфінальным матчы супраць шатландца Стывена Магуайра Шон прайграў з лікам 3:5. Яму ўдалося ўзяць рэванш у Стывена на наступным турніры — адкрытым чэмпіянаце Кітая — у матчы 1/8 фіналу з лікам 5:2, перад гэтым выйграўшы ў першым крузе ў кітайскага гульца Мэя Сівэня (5:1). Але ў чвэрцьфінале Джэймі Коўп разграміў яго 5:0 (з такім жа лікам Шон выйграў у яго на папярэднім турніры).

На чэмпіянаце свету Мёрфі быў пасеяны пад 6 нумарам. У першым крузе ён атрымаў перамогу над сямнаццацігадовым Джадам Трампам з лікам 10:6. У другім крузе Шон адолеў ветэрана Джона Пэрата — 13:8. У чвэрцьфінале супернікам Шона быў валіец Мэцью Стывенс. І пасля першых двух сесій матчу Стывенс вёў з вялікім адрывам — 11:5. Але, праявіўшы жалезную волю да перамогі, Мёрфі здолеў зраўняць лік і выйграць матч у вырашальным фрэйме — 13:12. Але ў 1/2 фіналу Мёрфі ў вельмі напружаным матчы ўсё ж саступіў свайму сябру — Марку Сэлбі. На турніры Мёрфі зрабіў 5 сэнчуры-брэйкаў, вышэйшым з якіх была серыя — 132 ачкі. У афіцыйным рэйтынгу Мёрфі падняўся яшчэ на 2 пазіцыі і стаў трэцім.

2007/2008[правіць | правіць зыходнік]

Пачатак сезона аказаўся вельмі няўдалым для Шона. На першым рэйтынгавым турніры — Шанхай Мастэрс — Мёрфі прайграў у першым жа крузе Яну МакКалаху з лікам 2:5. На турніры Pot Black Шон выйграў у Пітэра Эбдана і Стывена Хендры, але ў фінале саступіў ірландцу Кену Доэрці. На Гран-пры Мёрфі выйшаў з групы, выйграўшы 4 матчы з 5 і заняўшы першае месца. Выйшаўшы ў плэй-оф, ён выйграў матчы у валійца Раяна Дэя і Пітэра Эбдана (у абодвух з лікам 5:3). У паўфінальным матчы Шон Мёрфі прайграў Роні О'Салівану 5:6, хоць і вёў у ліку 5:2.

На Northern Ireland Trophy Мёрфі выйграў у Энтані Хэмілтана (5:2), Стывена Хендры (5:2) і Пітэра Эбдана (5:3), але ў паўфінальным матчы саступіў у вырашальным фрэйме Стывену Магуайру 5:6. Перад чэмпіянатам Вялікабрытаніі Шон падняўся на першае месца ў папярэднім рэйтынгу. І ў Шона зноў атрымалася прабіцца ў паўфінал. Па шляху былі абыграны Пол Дэйвіс (9:5), Сцюарт Бінэм (9:3) і Дын Дзюнхуэй (9:7). А ў паўфінале Мёрфі зноў трапіў на Стывена Магуайра і зноў прайграў — 5:9. На турніры Шон зрабіў усяго два сэнчуры, але даволі вялікія — 144 і 135. Такім чынам, ён дасягнуў паўфіналаў трох рэйтынгавых турніраў запар.

На кубку Мальты (які стаў нярэйтынгавым у гэтым сезоне) Мёрфі выйшаў з групы з першага месца, выйграўшы ўсе 4 матчы: супраць Тоні Драга (6:0), Марка Сэлбі (4:2), Стывена Магуайра (4:2) і Стывена Хендры (5:1). Ён выйграў другі тытул кубка Мальты запар, выйграўшы Дына Дзюнхуэй у паўфінале — 6:5 — і Кена Доэрці ў фінальным матчы — 9:3. На адкрытым чэмпіянаце Уэльса — наступным рэйтынгавым турніры — Шон зноў дайшоў да паўфіналу, дзе быў разбіты Роні О'Саліванам з лікам 3:6. На адкрытым чэмпіянаце Кітая Шон Мёрфі, перайграўшы Дына Дзюнхуэй (5:4), Марка Алэна (5:3) і Марка Сэлбі ў паўфінальным паядынку (шосты рэйтынгавы паўфінал за апошнія 7 турніраў) з лікам 6:3, выйшаў у фінал на Стывена Магуайра. У фінальным матчы ён саступіў снукерысту з Шатландыі ў напружаным матчы — 9:10. Такім чынам, прадэманстраваўшы дзіўны прыклад стабільнасці, Мёрфі ізноў узначаліў папярэдні рэйтынг перад чэмпіянатам свету.

Нягледзячы на тое, што Шон Мёрфі (нароўні з Маркам Сэлбі і Стывенам Магуайрам) лічыўся фаварытам чэмпіянату, ён, без праблем адолеўшы Дэйва Харальда ў першым матчы (10:3), саступіў ужо на стадыі 1/8 фіналу — Алістэру Картэру з разгромным лікам 4:13. Пасля паразы Мёрфі раскрытыкаваў стан сталоў у Крусібле. Тым не менш, гэтая няўдача не перашкодзіла Шону ўтрымаць трэці радок у сусветным рэйтынгу на наступны сезон.

2008/2009[правіць | правіць зыходнік]

Шон Мёрфі на турніры Paul Hunter Classic 2009

Мёрфі пацвердзіў сваё месца ў рэйтынгу на працягу сезона. Ён выйшаў у фінал перадсезоннага турніру сусветнай серыі ў Берліне, выйграўшы ў 1/2 у Стывена Магуайра — 5:3. Але ў вырашальным матчы саступіў іншаму шатландцу — Грэму Доту — з лікам 1:6. Апроч таго, ён выйграў нярэйтынгавы турнір Paul Hunter Classic, адолеўшы ў фінале Марка Сэлбі з сухім лікам 4:0. Аднак, Мёрфі прайграў стартавыя матчы на ​​першых чатырох рэйтынгавых турнірах, уключаючы паражэнне на чэмпіянаце Бахрэйна ад нумара 47 сусветнага рэйтынгу — Майка Дана. У кастрычніку Шон развёўся са сваёй жонкай — на турніры Гран-пры ён быў ужо без кальца.

Нягледзячы на чатыры рейтыгавыя правалы — якія былі спісаныя на развод з жонкай — Мёрфі выйграў свой ​​трэці рэйтынгавы тытул на чэмпіянаце Вялікабрытаніі. На шляху да фіналу ён упэўнена справіўся з усімі сваімі апанентамі: Марцінам Гоўлдам — 9:7, Маркам Алэнам — 9:5, Стывенам Лі — 9:3 і Стывенам Магуайрам у паўфінальным матчы — 9:4. У фінале супраць Марка Фу з Ганконга абодва гульца не змаглі прадэманстраваць гульню высокага ўзроўню і вельмі шмат памыляліся. Пры ліку 9:9 Мёрфі забіў «флюк» (выпадковы шар), які стаў вырашальным у матчы. Пасля гэтай перамогі ён далучыўся да Стыва Дэвіса, Алекса Хігінса, Тэры Грыфітса, Джона Пэрата, Стывена Хендры, Роні О'Салівана, Марка Уільямса, Джона Хігінса і Пітэра Эбдана — гульцоў, якія выйгравалі і чэмпіянат свету, і чэмпіянат Вялікабрытаніі, замацаваўшы сваё імя ў эліце сусветнага снукера.

На наступных буйных турнірах чарада няўдач Мёрфі працягнулася. На Мастэрс ён прайграў у першым крузе кітайскаму снукерысту — Дыну Дзюнхуэю — з лікам 4:6. На адкрытым чэмпіянаце Уэльса Шон прайграў Алістэру Картэру ў чвэрцьфінале — 2:5. А на адкрытым чэмпіянаце Кітая, упэўнена выйграўшы ў аўстралійца Ніла Робертсана ў 1/8 фіналу з лікам 5:1, Мёрфі саступіў Раяну Дэю — 0:5.

На заключным этапе сезона — чэмпіянаце свету — Мёрфі здолеў паказаць вельмі добры снукер. Пасля перамогі ў першым крузе над Эндру Хігінсанам — 10:8, Шон разграміў Марка Фу з лікам 13:3 у другім раўндзе. У чвэрцьфінале ён патрапіў на сяміразовага чэмпіёна — саракагадовага Стывена Хендры. У напружанай барацьбе Мёрфі здолеў здабыць перамогу з лікам 13:11, нягледзячы на дзявяты максімальны брэйк у кар'еры шатландца, зроблены ў тым матчы. У паўфінале Мёрфі перайграў Ніла Робертсана — 17:14 — і, такім чынам, дасягнуў другога фіналу чэмпіянату свету, дзе супернікам яму быў двухразовы пераможца — Джон Хігінс. Пасля першага дня фінальнага матчу Мёрфі саступаў з лікам 5:11 і быў разбіты ў выніку — 9:18. У першы дзень фінальнага матчу адна з брытанскіх газет апублікавала артыкул «kiss and tell» — гісторыю з удзелам Шона Мёрфі. За турнір Шон зрабіў 10 соценных серый, вышэйшая з якіх складала 137 ачкоў. Праз тыдзень, у фінале сусветнай серыі, Мёрфі узяў своеасаблівы рэванш у Хігінса, выйграўшы яго ў фінале — 6:2.

2009/2010[правіць | правіць зыходнік]

Мёрфі ўтрымліваў трэцюю пазіцыю афіцыйнага рэйтынгу ўжо трэці сезон запар. На турніры сусветнай серыі ў ірландскім горадзе Кіларні ён атрымаў перамогу, перайграўшы Джона Хігінса (5:3) і Джымі Уайта ў фінальным матчы - 5:1. Ён упэўнена абараніў тытул на Paul Hunter Classic, зноў жа выйграўшы ў фінале ў Джымі Уайта - 4:0. На першым рэйтынгавым турніры - Шанхай Мастэрс - Шон дайшоў да паўфінальнай стадыі, перайграўшы Майкла Холта, Джэймі Коўпа і Кена Доэрці (прайграўшы ў трох матчах усяго адзін фрэйм​​). У паўфінале Мёрфі не змог адолець любімчыка мясцовай публікі Ляна Вэньба (5:6). Паўфінальная стадыя на гэтым турніры была лепшым рэйтынгавым дасягненнем Шона ў сезоне. Пазней Мёрфі атрымаў перамогу ў прэм'ер- лізе, дзе ён у паўфінальным матчы перамог Джона Хігінса - 5:3, а ў фінале пераможцу пяці апошніх розыгрышаў - Роні О'Салівана з лікам 7:3.

На чэмпіянаце Вялікабрытаніі Мёрфі ў другім раўндзе саступіў Дыну Дзюнхуэю - 3:9. Пасля матчу ён скардзіўся на тое, што кітайскі снукерыст занадта часта пакідаў арэну паміж фрэймамі. На Мастэрс Мёрфі абыграў Стывена Хендры ў стартавым матчы - 6:4, а ў чвэрцьфінале прайграў Марку Уільямсу з тым жа лікам. На адкрытых чэмпіянатах Уэльса і Кітая Шон і зусім прайграў у першых раўндах - Мэцью Стывенсу (4:5) і Найджэлу Бонду (2:5) адпаведна.

На чэмпіянаце свету Шон Мёрфі выйграў два матчы - супраць Джэрарда Грына (10:7) і Дына Дзюнхуэя (13:10). У чвэрцьфінальным матчы супраць Алістэра Картэра Мёрфі вёў у ліку 8:4, але ўсё ж упусціў перамогу, прайграўшы з рэзультатам 12:13. Гэта быў першы сезон, у якім Шон ня дасягнуў ні аднаго рэйтынгавага фіналу, пачынаючы з сезона 2003/2004.

2010/2011[правіць | правіць зыходнік]

Пасля трох сезонаў запар на трэцім месцы афіцыйнага рэйтынгу Шон апусціўся на 4 радкі і перад сезонам 2010/2011 заняў сёмае месца ў табелі аб рангах. У пачатку сезону на Wuxi Classic, нярэйтынгавам кітайскім турніры, Мёрфі атрымаў перамогу, выйграўшы фінальны матч у Дына Дзюнхуэя з лікам 9:8 (здзейсніўшы фантастычны камбэк пасля адставання 2:8). Мёрфі выйшаў у паўфінал Paul Hunter Classic, які стаў адным з турніраў новай міні-рэйтынгавай серыі Players Tour Championship, дзе прайграў будучаму пераможцу Джаду Трампу - 2:4. Акрамя таго, у рамках серыі PTC, Шон выйграў турнір у Бругэ - другі этап еўрапейскага тура - адолеўшы ў фінале Мэцью Коўча з лікам 4:2. Таксама ў лістападзе Мёрфі выйшаў у фінал пятага этапу еўрапейскага тура, які праходзіў у нямецкім горадзе Хам, але саступіў Джону Хігінсу ў вырашальным матчы - 2:4. У рэйтынгу серыі Мёрфі фінішаваў на першай пазіцыі і забяспечыў сабе трапленне ў фінальны турнір.

Шон Мёрфі на турніры Paul Hunter Classic 2012

На Шанхай Мастэрс, першым рэйтынгавым турніры сезону, Мёрфі саступіў ужо ў другім раўндзе валійцу Мэцью Стывенсу - 2:5. Акрамя таго, Шон не змог абараніць свой ​​тытул пераможцы ў прэм'ер-лізе і быў разбіты ў фінальным матчы Роні О'Саліванам - 1:7. На чэмпіянаце Вялікабрытаніі Мёрфі ўдалося дайсці да паўфіналу, атрымаўшы перамогі над Патрыкам Уолесам (9:5), Раянам Дэем (9:8) і Нілам Робертсанам (9:7). У паўфінальнай стадыі Шон у напружаным матчы з вырашальным фрэймам саступіў Марку Уільямсу - 8:9. У матчы супраць Уільямса, Мёрфі, саступаючы ў ліку 3:6, узяў 5 фрэймаў запар і павёў 8:6. Такім чынам, быў усталяваны новы рэкорд - серыя ў 517 ачкоў, запар забітых адным снукерыстам (да гэтага належаў Джону Хігінсу - 494 ачкі). Пры гэтым, Уільямс не мог забіць шароў на працягу 74 хвілін.

У пачатку 2011 года Мёрфі спасцігла чарада няўдач: ён прайграў у першым крузе Мастэрс Джэймі Коўпу з лікам 3:6, у другім крузе German Masters Джо Свэйлу - 2:5 і ў першым раўндзе адкрытага чэмпіянату Уэльса Мэцью Стывенсу - 0:4. У фінальным турніры Players Tour Championship Мёрфі ўпэўнена атрымаў перамогу, адолеўшы на сваім шляху Рыкі Уолдэна (4:2), Стывена Лі (4:3), Мэцью Стывенса і Марціна Гоўлда (абодвух 4:0). Гэтая перамога стала першай паўнавартасна-рэйтынгавай перамогай Шона з канца 2008 года і чацвёртай у кар'еры.

Праз тыдзень пасля перамогі Мёрфі выйшаў у фінал Championship League, але саступіў Мэцью Стывенсу - 1:3. На адкрытым чэмпіянаце Кітая Мёрфі здолеў дайсці да паўфіналу, перайграўшы Джо Пэры (5:3), Лі Хана (5:4) і Джона Хігінса (5:2) у чвэрцьфінальным паядынку. У паўфінале непераадольным бар'ерам для Шона аказаўся 27 нумар афіцыйнага рэйтынгу, будучы пераможца - Джад Трамп, які выйграў з лікам 6:1.

Да чэмпіянату свету Шон набраў нядрэнную форму, мяркуючы па апошніх турнірах. І гэта пацвердзіў першы матч, у якім Мёрфі не пакінуў ні адзінага шанцу шатландцу Маркусу Кэмбэлу - 10:1. Але ў другім матчы Шону пашанцавала менш, і ён саступіў дзесятаму сеянаму турніру Роні О'Салівану з лікам 10:13. Па выніках сезону Мёрфі застаўся на сёмым радку сусветнага рэйтынгу. За гэты снукерны год ён аформіў 35 соценных серый, вышэйшая з якіх была 140 ачкоў, а таксама зарабіў амаль 250 тысяч фунтаў стэрлінгаў.

2011/2012[правіць | правіць зыходнік]

На перадсезонным Wuxi Classic Мёрфі не змог абараніць свой ​​тытул і прайграў у матчы 1/2 фіналу Алістэру Картэру - 3:6. На новым рэйтынгавым турніры, Australian Goldfields Open, Шон здолеў дайсці да паўфіналу, дзе саступіў будучаму пераможцу Сцюарту Бінэму з лікам 2:6. У рамках Шанхай Мастэрс Мёрфі выйграў матчы супраць Дамініка Дэйла і Марка Алэна (абодвух - 5:4), але ў напружаным чвэрцьфінальным матчы не змог вырваць перамогу ў будучага пераможцы Марка Сэлбі, прайграўшы ў вырашальным фрэйме - 4:5. Тым не менш, у Шанхаі Мёрфі зрабіў вышэйшую серыю турніру - 143 ачкі. На нярэйтынгавым турніры, Brazil Masters, Шон, выйграўшы ў вырашальных матчах двух шатландцаў - Стывена Хендры (5:1) і Грэма Дота (5:0), здолеў выйграць чарговы тытул. Акрамя таго, у фінальным паядынку Мёрфі зрабіў даволі буйную серыю - 139 ачкоў.

Шон Мёрфі таксама прымаў удзел у Прэм'ер-лізе, скончыўшы папярэдні этап з дзьвюма перамогамі і чатырма паражэннямі. Гэты вынік не дазволіў яму выйсці ў плэй-оф. На чэмпіянаце Вялікабрытаніі Мёрфі саступіў усяго толькі ў чвэрцьфінале Рыкі Уолдэну - 3:6. Шон таксама прымаў удзел у турнірах серыі Players Tour Championship, але яго лепшымі вынікамі сталі чвэрцьфіналы на турнірах Warsaw Classic і трафеі памяці Кей Сьюзэн, дзе ён прайграў Нілу Робертсану (3:4) і Мэцью Стывенсу (2:4) адпаведна. Ён скончыў серыю ўсяго на 37 месцы ў выніковым рэйтынгу і не змог патрапіць у фінальны турнір для абароны свайго тытула.

На турніры Мастэрс Шон упершыню дайшоў да фіналу, адолеўшы Марціна Гоўлда (6:2), Марка Сэлбі (6:2) і Джона Хігінса (6:4). Аднак, у фінале не змог навязаць барацьбу аўстралійцу Нілу Робертсану і прайграў з лікам 6:10. У чвэрцьфінале чарговага рэйтынгавага турніру, German Masters, Мёрфі здолеў перайграць Марка Сэлбі - 5:3, але за крок да фіналу быў разбіты Стывенам Магуайрам - 0:6. На адкрытым чэмпіянаце Уэльса Шон, абыграўшы Марка Джойса (4:2), Стыва Дэвіса (4:0) і Марка Алэна (5:4), саступіў у паўфінальным матчы Дыну Дзюнхуэю з лікам 2:6. На World Open Мёрфі, выйграўшы першыя матчы ў Рыкі Уолдэна і Джо Пэры (абодва з лікам 5:3), на стадыі чвэрцьфіналу ўсухую саступіў Марку Сэлбі - 0:5.

Скончыў сезон Шон Мёрфі двума пройгрышамі ў першых раўндах - на адкрытым чэмпіянаце Кітая саступіў Лу Ніну (2:5), а на чэмпіянаце свету - 42 нумару рэйтынга валійцу Джэймі Джонсу (8:10). Дзякуючы стабільнасці (з васьмі рэйтынгавых турніраў у шасці дайшоў хоць бы да 1/4 фіналу) Мёрфі здолеў падняцца па выніках сезону на адну прыступку і заняць 6 месца (перад чэмпіянатам свету быў на чацвёртым месцы) у рэйтынгу на наступны снукерны год.

2012/2013[правіць | правіць зыходнік]

Мёрфі пачаў сезон з турніру Wuxi Classic, дзе прайграў у першым крузе ірландцу Кену Доэрці з лікам 1:5. На SangSom Six-red World Championship (чэмпіянат свету ў фармаце 6 чырвоных шароў) Мёрфі выйшаў з групы з першага месца, выйграўшы 4 матчы з 5. У плэй-оф Шон пераканаўча перайграў Джэймса Уотану (6:5), Бары Хокінса (6:2), Дамініка Дэйла (7:6) і Джада Трампа ў паўфінале (7:2). У фінальным матчы Мёрфі саступіў Марку Дэвісу з лікам 4:8. Ён выйшаў у чвэрцьфінал на Australian Goldfields Open, дзе прайграў Пітэру Эбдану - 4:5. На наступных двух рэйтынгавых турнірах Мёрфі ўдавалася дайсці да паўфіналаў. На Шанхай Мастэрс ён прайграў будучаму пераможцу Джону Хігінсу - 3:6. А на International Championship ён абыграў Дына Дзюнхуэя (6:4) і Марка Фу (6:4) перад тым, як саступіў аўстралійцу Нілу Робертсану з лікам 5:9.

На чэмпіянаце Вялікабрытаніі Мёрфі ўпэўнена абыграў Роберта Мілкінса (6:3) і Грэма Дота (6:2) у першых двух матчах. Пасля гэтага ён атрымаў дзве валявыя перамогі ў наступных гульнях. У чвэрцьфінальным паядынку яго праціўнік - сямнаццацігадовы бельгіец Лука Брэсэль - двойчы мог забіць матч-бол, але выпусціў перамогу (5:6). А ў паўфінальным матчы да 9 перамог супраць Алістэра Картэра Мёрфі прайграваў 4:8, але здолеў зраўняць лік па фрэймах і звесці гульню ў вырашальную партыю. У апошнім 17 фрэйме ён саступаў 0:32 па ачках і ўсё ж такі здолеў выдрапаць пуцёўку ў фінал. Аднак, у фінале ён не змог навязаць барацьбу свайму сябру і суайчынніку - Марку Сэлбі, прайграўшы 6:10. Мёрфі таксама ўдзельнічаў у турнірах серыі Players Tour Championship. Лепшым яго дасягненнем стала паўфінальная стадыя на трэцім этапе ў Глостэры, дзе ён усухую прайграў снукерысту з Ганконга - Марка Фу - 0:4. У выніковым рэйтынгу серыі ён заняў толькі 29 месца і не трапіў у фінальны турнір.

Шон Мёрфі на German Masters, 2013г.

На турніры Мастэрс Мёрфі, выйграўшы два матчы ў Рыкі Уолдэна (6:4) і Джона Хігінса (6:5), саступіў на стадыі паўфіналаў Нілу Робертсану з лікам 2:6. Яму ж Шон саступіў і ў чвэрцьфінале наступнага рэйтынгавага турніру - German Masters - з лікам 4:5. На адкрытым чэмпіянаце Уэльса Мёрфі прайграў першы ж матч індыйскаму снукерысту Панкаю Адвані, а на World Open, выйграўшы першы матч у Марціна Гоўлда (5:4), саступіў валійцу Мэцью Стывенсу з лікам 3:5. На апошнім турніры перад чэмпіянатам свету - адкрытым чэмпіянаце Кітая - Шон дайшоў да паўфіналу, дзе саступіў Марку Сэлбі - 2:6. Такім чынам, Мёрфі заняў чацвёрты радок рэйтынгу і пяты нумар пасеву на ЧС-2013.

У першым крузе чэмпіянату свету Шон Мёрфі ўпэўнена перайграў Марціна Гоўлда з лікам 10:5. У другім матчы супраць шатландца Грэма Дота Мёрфі здолеў атрымаць верх - 13:11. У драматычным чвэрцьфінальным паядынку супраць Джада Трампа Шон вёў у ліку 12:7, і яму патрабавалася выйграць усяго адзін фрэйм ​​да выніковай перамогі. Але Трамп здолеў выйграць 5 партый запар і звесці матч у вырашальны фрэйм ​, дзе (магчыма з-за прыгнечанасці суперніка) у тактычнай барацьбе таксама атрымаў перамогу і выйшаў у паўфінал. За сезон 2012/2013 Мёрфі зрабіў 33 соценныя серыі, а таксама зарабіў больш за 250000 фунтаў. Акрамя таго, па выніках усяго сезону Шон падняўся ў рэйтынгу на дзве пазіцыі і заняў у стартавым лісце на наступны сезон чацвёрты радок (саступіўшы месца ў першай тройцы Марку Сэлбі, Нілу Робертсану і Джаду Трампу).

2013/2014[правіць | правіць зыходнік]

Пачатак сезону адкрыта не задаўся для Шона Мёрфі. Ён прайграў у першым кваліфікацыйным матчы на Wuxi Classic (турнір быў першым, які праходзіў у новым фармаце, у якім гульцы топ-16 таксама праходзяць кваліфікацыю) пачаткоўцу мэйн-тура Алексу Дэйвісу з лікам 1:5. У 1/8 фіналу Australian Goldfields Open Мёрфі саступіў будучаму пераможцу турніру - Марка Фу - 2:5. На чэмпіянаце свету па снукеру з шасцю чырвонымі шарамі Шон паспяхова выйшаў з групы з другога месца (прайграў 1 матч з 5). Дайшоўшы да 1/8 фіналу ён разграміў Мэцью Стывенса (6:0), але ў чвэрцьфінальным паядынку саступіў будучаму фіналісту - Нілу Робертсану - 3:6.

Рэйтынгавых поспехаў Мёрфі да канца года так і не дасягнуў. Ён саступіў на Шанхай Мастэрс будучаму пераможцу - Дыну Дзюнхуэю - з лікам 4:5. Акрамя таго, не змог прайсці кваліфікацыю на International Championship, саступіўшы ў другім матчы Дэвіду Гілберту - 4:6. На новым нярэйтынгавым турніры Champion of Champions, з удзелам пераможцаў усіх найбуйнейшых турніраў мінулага сезону, Мёрфі прайграў у першым крузе Марку Сэлбі - 2:4. На чэмпіянаце Вялікабрытаніі Шон дайшоў усяго да 1/8 фіналу, дзе саступіў Бары Хокінсу з лікам 5:6. Вышэйшым дасягненнем на турнірах серыі Players Tour Championship у 2013 годзе была паўфінальная стадыя на 3 этапе еўрапейскага тура ў англійскім горадзе Данкастэр. У матчы паўфіналу Мёрфі саступіў Рыкі Уолдэну - 1:4.

У пачатку 2014 года на турніры Championship League ў рамках другой групы Шон ў першым жа матчы супраць Марка Дэвіса аформіў свой ​​другі максімальны брэйк ў кар'еры ў трэцім фрэйме пры ліку 0:2, пасля чаго здолеў вырваць перамогу ў матчы - 3:2. Гэты максімум стаў 103-м у гісторыі снукера і першым для Мёрфі з 2001 года. Ён таксама выйшаў з групы, але саступіў у паўфінальным матчы Джаду Трампу з лікам 1:3.

Другі максімальны брэйк Шона Мёрфі, 2014г.

На турніры Мастэрс, адзіным турніры трайной кароны, які яшчэ не пакараўся Шону, ён дайшоў да паўфінальнай стадыі, здолеўшы абыграць Дзіна Дзюньхуэя і Марка Фу (абодвух з лікам 6:4). Але за крок да фіналу Мёрфі не змог навязаць барацьбу леташняму пераможцу турніру Марку Сэлбі, саступіўшы ў выніку - 1:6.

Суперніцтва[правіць | правіць зыходнік]

Шон Мёрфі і Стывен Магуайр упершыню сышліся паміж сабой у прафесійным матчы на адкрытым чэмпіянаце Брытаніі ў 2001 годзе. У 2004 годзе на гран-пры Мёрфі паспрыяў таму, што Магуайр быў аштрафаваны на адзін фрэйм. Перад самым пачаткам іх матчу Магуайр выявіў, што не мае пры сабе мелка, і папрасіў рэферы Ёхана Омэна дазволу пакінуць арэну. Пакуль Магуайр адсутнічаў, Шон размаўляў з суддзёй, пасля чаго на арэну быў выкліканы дырэктар турніру Майк Гейнлі. Ён, згодна з правіламі, аштрафаваў Стывена Магуайра на адзін фрэйм ​​за негатоўнасць да пачатку матчу ў прызначаны час. Гэты эпізод шакаваў шатландца, але матч застаўся за ім - 5:2. Пасля матчу Магуайр сказаў: "Правілы ёсць правілы, але я не чуў, каб нешта падобнае здаралася раней". Іх "варожасць" працягвалася ў наступныя гады. Падчас чэмпіянату свету 2006 года Стывен сказаў у інтэрв'ю: "Я не хачу быць тоўстым чэмпіёнам свету", намякаючы на Шона Мёрфі. Пасля перамогі над Шонам на адкрытым чэмпіянаце Уэльса 2007, Магуайр у чарговы раз пракаментаваў эпізод з мелам: "Гэта падліло масла ў агонь, але паміж намі заўсёды было спаборніцтва. Ён не падабаецца мне, і я думаю, што таксама яму не падабаюся. Я цяжка перажываю любыя паразы, але мне было б яшчэ цяжэй, калі б я прайграў яму".

Апроч таго, Мёрфі адкрыта выказваецца аб некаторых іншых яго суперніках, крытыкуючы іх за занадта частыя перапынкі, а таксама скардзіцца на стан сталоў. Шон крытыкуе сваіх калег-прафесіяналаў за няўдзел у турнірах і за тое, што некаторыя з іх размахваюць сваімі прызавымі грашыма, як паперкамі. Мёрфі таксама крытычна адгукаўся пра Роні О'Салівана. Ён падкрэсліваў, што О'Салівану не хапае прафесіяналізму і што яго празмерная папулярнасць не заслужана. Просталінейнасць Шона зрабіла яго непапулярным сярод некаторых іншых гульцоў-прафесіяналаў.

Стыль гульні[правіць | правіць зыходнік]

Шон Мёрфі з'яўляецца гульцом з бліскучай снукерных тэхнікай. Яго моцнымі бакамі з'яўляюцца далёкія ўдары і пабудова серый. Філ Йейтс з "The Times" ў 2008 годзе адзначыў, што пасля перамогі на чэмпіянаце свету Мёрфі ўдасканаліў тактычную гульню. За кар'еру Шон зрабіў больш за 250 соценных брэйкаў, з якіх адзін - максімальны. Акрамя таго, ён зарабіў больш за 2 мільёны фунтаў стэрлінгаў.

Асабістае жыццё[правіць | правіць зыходнік]

Мёрфі нарадзіўся ў Харлаў і вырас у Ірлінбурге. З 13 гадоў ён атрымліваў хатнюю адукацыю з-за здзекаў у школе. Калі Шону было 14, яго бацькі развяліся. Ён жыў з бацькам Тоні, былым прафесійным гульцом у гольф, і не бачыў сваю маці да 19-гадовага ўзросту. Падчас чэмпіянату свету 2007 паведамлялася, што Мёрфі знаходзіцца ў сварцы са сваім бацькам, які быў адным з членаў савета WPBSA. Ён казаў, што не размаўляе з бацькам на працягу года, аднак, ахвотна адновіць адносіны, калі бацька захоча.

З 17-гадовага ўзросту Мёрфі з'яўляецца збожным хрысціянінам, пасля сустрэчы з рэлігійнай сям'ёй на канікулах. Ён моліцца ў распранальні перад кожным матчам, а аднойчы сказаў у інтэрв'ю: "Я веру, што пасланы сюды, каб гуляць у снукер добра". Акрамя таго, Шон ахвяруе дзесятую частку сваіх даходаў царкве. Знаёмыя Мёрфі адзначаюць яго давер, адданасць і добрае выхаванне.

Падчас сезона 2003/2004 Мёрфі пераехаў у Ратэрдам, каб быць са сваёй нявестай Клэр, на якой ён ажаніўся ў ліпені 2005 года. Пара, якая пазнаёмілася ў хрысціянскім чаце анлайн, правяла частку лета ў 2005 годзе аказваючы дапамогу ў Зімбабвэ. Яны рассталіся ў кастрычніку 2008 года, і з тых часоў Шон жыве ў Сэйле. У цяперашні час дзяўчынай Мёрфі з'яўляецца Клэр Чорльтан, упершыню прадстаўленая публіцы падчас фіналу чэмпіянату Вялікабрытаніі 2012 года. Мёрфі - фанат футбольнага клуба Манчэстэр Юнайтэд. Перад чэмпіянатам свету 2012 года Мёрфі вырашыў ахвяраваць £100 на дабрачыннасць за кожны соценны брэйк, які ён зробіць.

Выступы на турнірах[правіць | правіць зыходнік]

Турнір 1998/
99
1999/
00
2000/
01
2001/
02
2002/
03
2003/
04
2004/
05
2005/
06
2006/
07
2007/
08
2008/
09
2009/
10
2010/
11
2011/
12
2012/
13
2013/
14
Рэйтынг[nb 1] [nb 2] 147[nb 3] 151[nb 3] 169 72 64 48 21 5 3 3 3 7 7 6 4
Рэйтынгавыя турніры
Усі Класік[nb 4] Турнір не праводзіўся Нярэйтынгавы НК
Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі Турнір не праводзіўся 1/2 1/4
Шанхай Мастэрс Турнір не праводзіўся 1/2 1/4 1/2
Адкрыты чэмпіянат Індыі Турнір не праводзіўся НК
International Championship Турнір не праводзіўся 1/2
Чэмпіянат Вялікабрытаніі НК НК КР НК НК 1/2 П 1/2 1/4 Ф
German Masters НР Турнір не праводзіўся 1/2 1/4
Адкрыты чэмпіянат Уэльса НК НК НК НК НК Ф 1/4 1/2 1/4 1/2
World Open[nb 5] НК НК НК ГР 1/2 НК 1/4 П
Фінал Players Tour Championship Турнір не праводзіўся П
Адкрыты чэмпіянат Кітая[nb 6] НК НК Не праводзіўся НК 1/4 Ф 1/4 1/2 1/2
Чэмпіянат свету НК НК НК НК П 1/4 1/2 Ф 1/4 1/4
Нярэйтынгавыя турніры
Champion of Champions Турнір не праводзіўся
Мастэрс НК НК НК НК НК 1/4 1/4 1/4 1/4 Ф 1/2 1/2
Championship League Турнір не праводзіўся 1/2 ГР ГР Ф ГР 1/2
Турніры альтэрнатыўнага фармату
Shoot-Out Турнір не праводзіўся
Былыя рэйтынгавыя турніры
Тайланд Мастэрс НК НК НР Не праводзіўся НР Турнір не праводзіўся
Адкрыты чэмпіянат Шатландыі[nb 7] НК НК Турнір не праводзіўся МР
Адкрыты чэмпіянат Брытаніі НК НК НК 1/2 Турнір не праводзіўся
Irish Masters Нярэйтынгавы НК НК НК НП НР Турнір не праводзіўся
Кубак Мальты[nb 8] НК Не праводзіўся НК НК НК П НР Турнір не праводзіўся
Трафей Паўночнай Ірландыі Турнір не праводзіўся НР 1/4 1/2 Турнір не праводзіўся
Чэмпіянат Бахрэйна Турнір не праводзіўся Турнір не праводзіўся
Былыя нярэйтынгавыя турніры
Кубак Мальты[nb 8] Р Не праводзіўся Рэйтынгавы П Турнір не праводзіўся
Усі Класік[nb 4] Турнір не праводзіўся ГР 1/2 П 1/2 Рэйтынгавы
Brazil Masters Турнір не праводзіўся П НП
Прэм'ер-ліга ГР П Ф ГР ГР НП
Лягенда
НК Не прайшоў кваліфікацыю Прайграў у ранніх раўндах турніру
(УР = уайлд-кард раўнд, ГР = групавы раўнд)
1/4 Прайграў у чвэрцьфінале 1/2 Прайграў у паўфінале
Ф Прайграў у фінале П Перамог на турніры
Не ўдзельнічаў у турніры Зняўся з турніру
НП / Не праводзіўся значыць, што турнір не праводзіўся.
НР / Нярэйтынгавы значыць, што турнір не з'яўляецца (ці не быў) рэйтынгавым.
Р / Рэйтынгавы значыць, што турнір з'яўляецца (ці быў) рэйтынгавым.
МР / Міні-рэйтынгавы значыць, што турнір з'яўляецца (ці быў) міні-рэйтынгавым.
  1. Пачынаючы з сезона 2010/2011 паказаны рэйтынг у пачатку сезона
  2. Пачаткоўцы мэйн-туру не маюць рэйтынгу
  3. 3,0 3,1 Не зьяўляўся ўдзельнікам мэйн-тура
  4. 4,0 4,1 Турнір называўся Цзянсу Класік (2008/2009–2009/2010)
  5. Турнір называўся LG Cup (2001/2002–2003/2004) і Гран-пры (1998/1999–2000/2001 і 2004/2005–2009/2010)
  6. Турнір называўся China International (1998/1999)
  7. Турнір называўся Players Championship (2003/2004)
  8. 8,0 8,1 Турнір называўся Irish Open (1998/1999) і Адкрыты чэмпіянат Еўропы (2001/2002–2003/2004)

Фіналы турніраў[правіць | правіць зыходнік]

Рэйтынгавыя турніры: 8 (4 перамогі, 4 паражэння)[правіць | правіць зыходнік]

Лягенда
Чэмпіянат свету (1–1)
Чэмпіянат Вялікабрытаніі (1–1)
Іншыя (2–2)
Рэзультат Год Турнір Супернік у фінале Лік Спас.
Перамога 2005 Чэмпіянат свету Сцяг Уэльса Стывенс, МэцьюМэцью Стывенс 18–16
Паражэнне 2006 Адкрыты чэмпіянат Уэльса Сцяг Англіі Лі, СтывенСтывен Лі 4-9
Перамога 2007 Кубак Мальты Сцяг Уэльса Дэй, РаянРаян Дэй 9-4
Паражэнне 2008 Адкрыты чэмпіянат Кітая Сцяг Шатландыі Магуайр, СтывенСтывен Магуайр 9-10
Перамога 2008 Чэмпіянат вялікабрытаніі Сцяг Ганконга Фу, МаркаМарка Фу 10-9
Паражэнне 2009 Чэмпіянат свету Сцяг Шатландыі Хігінс, ДжонДжон Хігінс 9-18
Перамога 2011 Фінал Players Tour Championship Сцяг Англіі Гоўлд, МарцінМарцін Гоўлд 4-0
Паражэнне 2012 Чэмпіянат вялікабрытаніі Сцяг Англіі Сэлбі, МаркМарк Сэлбі 6-10

Міні-рэйтынгавыя турніры: 2 (1 перамога, 1 паражэнне)[правіць | правіць зыходнік]

Рэзультат Год Турнір Супернік у фінале Лік Спас.
Перамога 2010 Еўрапейскі тур PTC 2010/2011 - Этап 2 Сцяг Англіі Коўч, МэцьюМэцью Коўч 4–2
Паражэнне 2010 Еўрапейскі тур PTC 2010/2011 - Этап 5 Сцяг Шатландыі Хігінс, ДжонДжон Хігінс 2–4
Перамога 2014 Еўрапейскі тур PTC 2013/2014 - Этап 8 Сцяг Ірландыі О'Браен, ФергалФергал О'Браен 4–1

Нярэйтынгавыя турніры: 13 (7 перамог, 6 паражэнняў)[правіць | правіць зыходнік]

Лягенда
Мастэрс (0–1)
Прэм'ер ліга (1–1)
Іншыя (6–4)
Рэзультат Год Турнір Супернік у фінале Лік Спас.
Паражэнне 1998 UK Tour – Этап 4 Сцяг Паўночнай Ірландыі Уолес, ПатрыкПатрык Уолес 4-6
Перамога 2000 Benson & Hedges Championship Сцяг Англіі Бінэм, СцюартСцюарт Бінэм 9-7
Перамога 2001 Чэлендж-тур – Этап 3 Сцяг Англіі Норман, ЭндруЭндру Норман 6-3
Перамога 2001 Чэлендж-тур – Этап 4 Сцяг Англіі Сімандс, ЛюкЛюк Сімандс 6-2
Паражэнне 2005 Pot Black Сцяг Уэльса Стывенс, МэцьюМэцью Стывенс 0-1
Паражэнне 2007 Pot Black Сцяг Ірландыі Доэрці, КенКен Доэрці 0-1
Перамога 2008 Кубак Мальты Сцяг Ірландыі Доэрці, КенКен Доэрці 9-3
Перамога 2009 Прэм'ер ліга Сцяг Англіі О'Саліван, РоніРоні О'Саліван 7-3
Перамога 2010 Wuxi Classic Сцяг Кітая Дын Дзюнхуэй 9-8
Паражэнне 2010 Прэм'ер ліга Сцяг Англіі О'Саліван, РоніРоні О'Саліван 1-7
Паражэнне 2011 Championship League Сцяг Уэльса Стывенс, МэцьюМэцью Стывенс 1-3
Перамога 2011 Brazil Masters Сцяг Шатландыі Дот, ГрэмГрэм Дот 5-0
Паражэнне 2012 Мастэрс Сцяг Аўстраліі Робертсан, НілНіл Робертсан 6-10

Прафесійна-аматарскія турніры: 5 (4 перамогі, 1 паражэнне)[правіць | правіць зыходнік]

Лягенда
Сусветная серыя (2–1)
Іншыя (2–0)
Рэзультат Год Турнір Супернік у фінале Лік Спас.
Паражэнне 2008 Сусветная серыя – Берлін Сцяг Шатландыі Дот, ГрэмГрэм Дот 1–6
Перамога 2008 Paul Hunter Classic Сцяг Англіі Сэлбі, МаркМарк Сэлбі 4–0
Перамога 2009 Сусветная серыя – Фінал Сцяг Шатландыі Хігінс, ДжонДжон Хігінс 6–2
Перамога 2009 Сусветная серыя – Champion of Champions Challenge Сцяг Англіі Уайт, ДжыміДжымі Уайт 5–1
Перамога 2009 Paul Hunter Classic Сцяг Англіі Уайт, ДжыміДжымі Уайт 4–0

Соценныя серыі[правіць | правіць зыходнік]

Усе соценныя серыі па сезонах[правіць | правіць зыходнік]

Больш за 10 соценных серый
Больш за 30 соценных серый
Больш за 50 соценных серый
Сезон Колькасць сэнчуры Вышэйшая серыя
Непрафесіянальныя турніры 6 132
1998/1999 2 111
1999/2000 3 133
2000/2001 12 135
2001/2002 13 147
2002/2003 8 138
2003/2004 7 138
2004/2005 21 144
2005/2006 17 139
2006/2007 17 135
2007/2008 24 144
2008/2009 17 137
2009/2010 19 134
2010/2011 35 140
2011/2012 34 143
2012/2013 33 145
2013/2014 18 147
На прафесіянальных турнірах Увогуле
Вышэйшая серыя 147 147
Колькасць сэнчуры 280 286
Колькасць максімальных серый 2 2

Параўнанне з першай дваццаткай[правіць | правіць зыходнік]

Ніжэй прадстаўлена табліца дваццаці самых серыйных гульцоў у гісторыі снукера, якая дае магчымасць ацаніць дасягненні гульца ў параўнанні з лепшымі з лепшых. Шэрым колерам вылучаныя гульцы, якія скончылі сваю прафесійную кар'еру.

Гулец Сэнчуры Сэнчуры ў 2013/2014 У сярэднім за сезон (кольк. сезонаў) Максімумы
Стывен Хендры 773 0 27.61 (28) 11
Роні О'Саліван 718 30 32.64 (22) 11
Джон Хігінс 530 20 24.09 (22) 6
Стыў Дэвіс 351 1 9.75 (36) 1
Дын Дзюнхуэй 337 39 30.64 (11) 5
Ніл Робертсан 323 67 23.07 (14) 2
Джымі Уайт 323 2 9.5 (34) 1
Марк Сэлбі 321 30 21.4 (15) 2
Кен Доэрці 318 3 13.25 (24) 1
Пітэр Эбдан 311 7 13.48 (23) 2
Марка Фу 304 27 18.25 (16) 2
Марк Уільямс 297 8 13.5 (22) 2
Шон Мёрфі 280 18 17.5 (16) 2
Стывен Магуайр 258 14 16.06 (16) 2
Джад Трамп 250 33 27.78 (9) 1
Мэцью Стывенс 249 6 12.45 (20) 1
Джон Пэрат 228 0 8.44 (27) 1
Энтані Хэмілтан 225 7 9.78 (23) 0
Сцюарт Бінэм 220 23 12.06 (18) 3
Марк Ален 203 22 22.22 (9) 0

Прызавыя грошы[правіць | правіць зыходнік]

Усе соценныя серыі па сезонах[правіць | правіць зыходнік]

Больш за £100,000
Больш за £200,000
Больш за £300,000
Больш за £400,000
Больш за £500,000
Больш за £600,000
Сезон Прызавыя грошы
Ня ў мэйн-туры £44,248
1997/1998 £4,000
1998/1999 £3,635
1999/2000 £900
2000/2001 £37,000
2001/2002 £30,100
2002/2003 £22,825
2003/2004 £37,120
2004/2005 £269,725
2005/2006 £105,800
2006/2007 £123,350
2007/2008 £156,750
2008/2009 £271,575
2009/2010 £157,840
2010/2011 £246,992
2011/2012 £237,487
2012/2013 £253,347
2013/2014 £105,090
Увогуле £2,107,784

Параўнанне з першай дваццаткай[правіць | правіць зыходнік]

Ніжэй прадстаўлена табліца дваццаці самых высокааплатных гульцоў у гісторыі снукера, якая дае магчымасць ацаніць дасягненні гульца ў параўнанні з лепшымі з лепшых. Шэрым колерам вылучаныя гульцы, якія скончылі сваю прафесійную кар'еру.

Гулец Агульная колькасць прызавых Прызавыя за сезон 2013/2014
Стывен Хендры £8,722,738 £4,000
Роні О'Саліван £7,504,245 £366,514
Джон Хігінс £5,900,659 £129,793
Стыў Дэвіс £5,584,126 £35,456
Джымі Уайт £4,647,112 £23,807
Марк Уільямс £4,461,130 £72,015
Кен Доэрці £3,443,150 £20,061
Пітэр Эбдан £3,273,311 £31,114
Джон Пэрат £3,151,303
Марк Сэлбі £2,385,742 £337,569
Алан МакМанус £2,279,323 £29,591
Ніл Робертсан £2,273,993 £366,306
Мэцью Стывенс £2,272,674 £57,989
Шон Мёрфі £2,063,536[табп 1] £105,090
Стывен Лі £2,060,765
Дын Дзюнхуэй £1,941,477 £320,380
Грэм Дот £1,817,468 £64,078
Джэймс Уотана £1,679,374 £17,745
Найджэл Бонд £1,640,095 £25,147
Марка Фу £1,639,601 £173,203
  1. У табліцы ўлічваюцца толькі прызавыя, заробленыя на турнірах мэйн-тура.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]