Эдуард Эрдман

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Эдуард Эрдман
Поўнае імя

ням.: Eduard Erdmann

Дата нараджэння

5 сакавіка 1896({{padleft:1896|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:5|2|0}})

Месца нараджэння

Вендэн, Латвія

Дата смерці

21 чэрвеня 1958({{padleft:1958|4|0}}-{{padleft:6|2|0}}-{{padleft:21|2|0}}) (62 гады)

Краіна

Расійская імперыя, Трэці рэйх, ФРГ

Прафесіі

піяніст, кампазітар

Інструменты

фартэпіяна

Эдуард Эрдман (ням.: Eduard Erdmann; 5 сакавіка 1896, Вендэн, Латвія — 21 чэрвеня 1958, Гамбург) — нямецкі піяніст і кампазітар. Траюрадны пляменнік філосафа Іагана Эдуарда Эрдмана.

Вучыўся музыцы ў Рызе ў піяністаў Брора Мёлерстэна (вучня Лешаціцкага) і Жана дзю Шатэна і арганіста Домскага сабора Харальда Кройцберга, затым, з 1914 г., у Берліне ў піяніста Конрада Анзорге і кампазітара Хайнца Тысена.

У 1920-я гг. Эрдман лічыўся адным з вядучых піяністаў Германіі, сумяшчаючы ў рэпертуары твора Бетховена і сучасных кампазітараў. Быў таксама прызнаны як прыкметная фігура сярод нямецкіх кампазітараў, пачынаючы з паспяховай прэм'еры яго Першай сімфоніі ў 1919 г. (прысвечана Альбану Бергу), уваходзіў у кола асноўных удзельнікаў Дзён новай музыкі ў Донаўэшынгене. З 1925 г. быў прафесарам Кёльнскай Акадэміі музыкі, аднак у 1935 г. з-за канфлікту з нацысцкім рэжымам сыйшоў у адстаўку і практычна перастаў выступаць і публікавацца.

У 1946 г. даў першыя пасля перапынку канцэрты, пачаўшы з цыклу з чатырох вечароў, прысвечанага забароненым у гітлераўскія часы кампазітарам: (Шонбергу, Хіндэміту, Кшэнеку і інш.). У 1950 г. вярнуўся да выкладання на пасадзе прафесара Гамбургскай Вышэйшай школы музыкі. 5 чэрвеня 1958 г. выступіў з апошнім канцэртам (на карысць хворы Клары Хаскіл). Значная частка кампазітарскай спадчыны Эрдмана так і засталася не выдадзенай і практычна не выконваецца.

Позняе выкананне Эрдманам санат Франца Шуберта атрымала высокую ацэнку спецыялістаў. Серджыу Чэлібідаке вылучаў таксама яго працу з творамі Іагана Себасцьяна Баха.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]