Экватарыяльная Гвінея

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Рэспубліка Экватарыяльная Гвінея
ісп.: República de Guinea Ecuatorial
фр.: République de la Guinée Équatoriale
парт.: República da Guiné Equatorial
Flag of Equatorial Guinea.svg Герб Экватарыяльнай Гвінеі
Сцяг Экватарыяльнай Гвінеі Герб Экватарыяльнай Гвінеі

Каардынаты: 1°37′00″ пн. ш. 10°29′00″ у. д. / 1.616667° пн. ш. 10.483333° у. д. (G) (O) (Я)

Equatorial Guinea on the globe (Africa centered).svg
Дэвіз: «Unidad, Paz, Justicia («Адзінства, Мір, Справядлівасць»)»
Гімн: «Caminemos pisando las sendas»
Дата незалежнасці 12 кастрычніка 1968 (ад Іспаніі)
Афіцыйная мова іспанская, французская, партугальская
Сталіца Малаба
Найбуйнейшы горад Бата
Форма кіравання Прэзідэнцкая рэспубліка
Прэзідэнт
Прэм'ер-міністр
Тэадора Абіянг Нгема Мбасога
Ігнасіа Мілам Танг
Плошча
• Усяго
• % воднай паверхні
141-я ў свеце
28 051 км²
малаважны
Насельніцтва
• Ацэнка (2010)
Шчыльнасць

650 тыс. чал.
16,9 чал./км²
ВУП
  • Разам (2004)
  • На душу насельніцтва

$9,1 млрд  (182-ы)
$16,507
ІРЧП (2011) 0,537[1] (сярэдні) (136-ы)
Валюта Франк КФА (CFA franc)
Інтэрнэт-дамены .gq
Тэлефонны код +240
Часавыя паясы UTC +1

Экватарыяльная Гвінея, Рэспубліка Экватарыяльная Гвінея (ісп.: República de Guinea Ecuatorial) — дзяржава ў цэнтральнай частцы Афрыцы. Уключае мацерыковую частку — Рыа-Муні (26 тыс. км²) і астравы Анабон і Біёка ў Гвінейскім заліве. Мяжуе на поўначы з Камерунам, на поўдні і паўднёвым усходзе — з Габонам. Сталіца — Малаба, размешчаная на востраве Біёка (раней Фернанда-По). Насельніцтва складае 504 тысячы чалавек (2009)[2].

Мінуўшчына[правіць | правіць зыходнік]

Краіна атрымала незалежнасць ад Іспаніі ў 1968 годзе. Тады ж першым прэзідэнтам абралі Францыска Маціяса Нгуэма, які дагэтуль працаваў клеркам у каланіяльнай адміністрацыі. Пасля абрання Нгуэма кінуў у астрог свайго суперніка ў выбарах Баніфацыя Эду, які і скончыў там сваё жыццё. Пазней Францыска Нгуэма адправіў у выгнанне 70 тысячаў іспанцаў, у якіх адабраў маёнткі дзеля ажыццяўлення сацыялістычнага шляху развіцця. У выніку ў 1975 годзе былі зачыненыя школы, бо не засталося настаўнікаў. Урад забараніў ужываць слова «інтэлігенцыя», а потым і дзейнасць каталіцкай царквы. Святароў пачалі забіваць, часта іх нават укрыжоўвалі. У выніку пашырэння катаванняў і забойстваў на астатніх жыхароў краіны (людзей забівалі жалезнымі прутамі, закопвалі жывымі ці катавалі голадам у астрогах і працоўных лагерах), паводле міжнародных арганізацый, загінула больш за 60 тысячаў. Тым часам, жонка Францыска Нгуэмы ўцякла за мяжу. Каб людзі не маглі ўцякаць з краіны, Нгуэма загадаў знішчыць усе караблі і рыбацкія лодкі. Ён таксама збіраў чарапы сваіх ворагаў, а галовы забітых вывешваліся па вуліцах. Дзяржаўны скарб перанеслі ў родную вёску Францыска Нгуэмы, дзе ён складваў грошы проста на зямлю ў сваім жытле[2].

Пераварот адбыўся ў 1979 годзе, а да ўлады прыйшоў пляменнік Францыска Нгуэмы Тэадора Обіянг Нгуэма. Самога дыктатара расстралялі разам з бліжэйшымі паплечнікамі. Прыгавор выканалі мараканцы, бо мясцовыя вайскоўцы верылі ў яго надзвычайныя сілы. Пры Тэадоры Нгуэме на ўзбярэжжы краіны адкрылі залежы нафты, што ператварыла Экватарыяльную Гвінею ў аднаго з найбуйнешых экспарцёраў нафты ў Афрыцы. Аднак увесь прыбытак ад экспарту ідзе ў кішэню Тэадора Нгуэмы і яго сям'і[2].

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.18 Кн.1: Дадатак: Шчытнікі — ЯЯ / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 2004. — Т. 18. — С. 64-66. — 472 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0295-4 (Т. 18 Кн. 1).

Зноскі

  1. Human Development Report 2011. United Nations Development Programme (2011). Архівавана з першакрыніцы 19 студзеня 2013. Праверана 21 жніўня 2012.
  2. 2,0 2,1 2,2 Павел Усаў. Экватарыяльная Гвінэя// Польскае радыё для замежжа. 15 ліпеня 2009

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]