Правім ФК Барселона

|Прэзідэнт = [[Жазеп Марыя Бартамеу]]

|Трэнер = [[Эрнеста Вальвердэ]]

|Сезон = [[Ла Ліга 2016/2017|2016/17]]

|Месца = {{Ср}} 2 месца

| pattern_la1 = _fcbarcelona1617h

| pattern_b1 = _fcbarcelona1617h

| pattern_ra1 = _fcbarcelona1617h

| pattern_sh1 = _fcbarcelona1617h

| pattern_so1 = _fcbarcelona1617h

| leftarm1 = 0000BC

| body1 = 0000BC

| rightarm1 = 0000BC

| shorts1 = 0000BC

| socks1 = 0000BC

| pattern_la2 = _fcbarcelona1617a

| pattern_b2 = _fcbarcelona1617a

| pattern_ra2 = _fcbarcelona1617a

| pattern_sh2 = _fcbarcelona1617a

| pattern_so2 = _fcbarcelona1617a

| body2 = 2e004d

| socks2 = FF409F

| pattern_la3 = _fcbarcelona1617t

| pattern_b3 = _fcbarcelona1617t

| pattern_ra3 = _fcbarcelona1617t

| pattern_sh3 = _fcbarcelona1617t

| pattern_so3 = _fcbarcelona1617t

| leftarm3 = FFFFFF

| body3 = 6EFFDD

| rightarm3 = FFFFFF

| shorts3 = FFFFFF

| socks3 = 6EFFDD

'''«Барселона»''' — каталонскі спартыўны клуб, які базуецца ў [[Барселона|Барселоне]], у аўтаномнай супольнасці [[Каталонія]], [[Іспанія]]. Болей за ўсё вядомы сваёй футбольнай камандай. Клуб стаў адным з сімвалаў [[Каталонія|Каталоніі]].

«Барселона» была заснавана ў [[1899]] годзе групай швейцарскіх, англійскіх і каталонскіх футбалістаў і стала сімвалам каталонскай культуры і каталанізму, дзякуючы чаму існуе памоўка ''Més que un club'' («Больш, чым клуб»). «Барселона» была адным з клубаў-заснавальнікаў [[Ла Ліга|Ла Лігі]] ў [[1928]] годзе, і, разам з [[Рэал Мадрыд|«Рэалам» з Мадрыда]] і [[Атлетык Більбаа|«Атлетыкам» з Більбаа]], ніколі не пакідаў яе. Клуб таксама быў першым яе пераможцам. «Барселона» з'яўляецца адным з самых паспяховых клубаў краіны. Клуб мае даўняе суперніцтва з мадрыдскім клубам «Рэал». Матчы паміж гэтымі двума камандамі называюць [[Эль Класіка]]. Клуб з'яўляецца адным з найбольш падтрымліваных каманд у свеце, маючы самы вялікі сярод усіх прыхільнікаў спартыўных каманд ва ўсіх асноўных [[сацыяльная сетка|сацыяльных сетках]].

У адрозненне ад многіх іншых футбольных клубаў, «Барселонай» кіруюць прыхільнікі клуба. Гэта другі самы заможны футбольны клуб у свеце з пункту гледжання прыбытку, з гадавым абаротам у 613 млн долараў і трэці самы каштоўны, з коштам у 2,6 мільярда долараў<ref>[http://www.deloitte.com/view/en_GB/uk/industries/sportsbusinessgroup/sports/football/deloitte-football-money-league/7c19cb03a366c310VgnVCM1000003256f70aRCRD.htm Deloitte Football Money League 2013]. Deloitte UK.</ref><ref>[http://www.forbes.com/soccer-valuations/ The World's Most Valuable Soccer Teams]. Forbes.</ref>.

Клуб быў заснаваны ў [[1899]] годзе згуртаваннем швейцарскіх, англійскіх і каталонскіх футбалістаў на чале з [[Жаан Гампер|Гансам Гамперам]]. Гампер, які ў Барселоне стаў называцца Жаанам, пераехаў у сталіцу Каталоніі ў [[1898]] годзе з-за бізнесу. [[22 кастрычніка]] [[1899]] года, ён даў абвестку ў газету «Los Deportes» і, ужо праз месяц пасля надрукавання яго абвесткі, [[29 лістапада]] [[1899]] года ён узначальваў першае пасяджэнне клуба. На пасяджэнні клуб быў заснаваны, а англічанін [[Гальтэры Уайльд]] стаў яго першым прэзідэнтам. З самага пачатку ігракі пачалі апранаць цяпер сусветна вядомую блакітна-гранатавую форму. У першай гульні «Барса» супрацьстаяла камандзе англійскіх імігрантаў і прайграла з лікам 0:1. «Барселона» хутка зрабілася адным з мацнейшых клубаў Каталоніі і Іспаніі, прымаючы ўдзел і ў [[Чэмпіянат Каталоніі па футболе|Чэмпіянаце Каталоніі]], і ў [[Кубак Іспаніі па футболе|Кубку Іспаніі]]. У [[1902]] годзе клуб здабыў свой першы трафей — [[Кубак Макаі]], а таксама прымаў удзел у фінале Кубка Караля, саступіўшы клубу [[ФК Атлетык Більбаа|«Біская»]] з лікам 1:2.

Улетку [[1937]] года каманда паехала ў тур па [[Мексіка|Мексіцы]] і [[ЗША|Злучаных Штатах]], дзе іх прыняў пасол [[Другая іспанская Рэспубліка|Другой іспанскай Рэспублікі]]. Тур забяспечыў фінансавую стабільнасць клуба на некаторы час, але палова ігракоў вырашылі не вяртацца ў Іспанію і засталіся ў [[Паўночная Амерыка|Паўночнай Амерыцы]]. [[16 сакавіка]] [[1938]] года фалангісты разбамбілі офіс клуба. Праз некалькі месяцаў Барселона была акупавана фалангістамі, якімі «Барса» разглядалася як сімвал каталанізму. Колькасць членаў клуба складала ў той час толькі 3486 чалавек. Пасля Грамадзянскай вайны каталонскі сцяг быў забаронены, а клубам было забаронена выкарыстоўваць неіспанскія назвы. У выніку гэтага клуб быў гвалтоўна перайменаваны ў ''Club de Fútbol Barcelona'', а каталонскі сцяг быў выдалены з клубнай эмблемы. У [[1943]] годзе «Барселона» праводзіла паўфінальныя гульні супраць адвечнага суперніка — мадрыдскага [[ФК Рэал Мадрыд|«Рэала»]]. Першую гульню на «Лес Кортс» «Барса» перамагла з лікам 3:0. Перад другой гульнёй у пераапранальню «Барсы» зайшоў дырэктар агенцтва бяспекі пры рэжыме Франка, які нагадаў ігракам «Барсы», што яны гуляюць толькі з-за «шчодрасці рэжыму». «Рэал» выйграў гульню з лікам 11:1. Але ж нягледзячы на палітычную сітуацыю ў краіне «Барселона» выступала паспяхова на працягу [[1940-х]] і [[Рэал Мадрыд|1950-х]] гадах. У [[1945]] годзе пад кіраўніцтвам [[Жазеп Саміт'ер|Жазепа Саміт'ера]] і з такімі ігракамі, як [[Сезар Радрыгес Альварэс|Сезар]], [[Антоній Рамальетс|Рамальетс]] і [[Жуан Веласка|Веласка]], клуб выйграў сваю першую Ла Лігу з [[1929]] года. У [[1948]] і [[1949]] гадах каманда таксама выйгравала гэты тытул, а ў [[1950]] годзе каманда заваявала першы [[Лацінскі кубак]].

У 1950 годзе ў каманду перайшоў [[Ладзіслаў Кубала]], які стаў адным з самых уплывовых ігракоў за гісторыю клуба. У даждлівую нядзелю [[1951]] года натоўп пакінуў стадыён «Лес Кортс» пасля перамогі над сантандэрскім [[ФК Расінг Сантандэр|«Расінгам»]] пехатою ў знак салідарнасці з бастуючымі трамвайнымі працоўнымі, здзівіўшы паліцыю рэжыма. Такія выпадкі зрабілі з «Барселоны» клуб, які для шмат каго ў Іспаніі быў сімвалам свабод і правоў, якія парушаў рэжым Франка. Трэнер [[Фернанда Даўчык]] і ігрок Ладзіслаў Кубала (які шмат кім успрымаецца як лепшы ігрок клуба за ўсю гісторыю) прывялі «Барсу» у [[1952]] годзе да перамогі ў пяці турнірах — Ла Лізе, Кубку Генералісімуса, Лацінскім кубку, Кубку Эвы Дуартэ і Кубку Марціні Росі. У [[1953]] годзе «Барса» зноў атрымала перамогу ў Кубку Генералісімуса і Чэмпіянаце Іспаніі.

[[Файл:FC Barcelona (1978).jpg|thumb|250px|злева|«Барселона» ў 1978 годзе]]

[[Нарцыс дэ Карэрас]] у [[1968]] годзе ў сваёй інаўгурацыйнай прамове ўпершыню прамовіў знакамітае «Més que un club» (больш за клуб). Прэзідэнт [[Агусці Манталь і Коста]] ([[1969]]—[[1977]]) у сваіх шматлікіх прамовах спрабаваў падкрэсліць каталонскую прыналежнасць клуба, а таксама барацьбу за дэмакратыю на футбольнай пляцоўцы, якую ўяўляла сабой «Барса». З-за гэтага Манталь даволі часта канфліктаваў з найвышэйшымі чыноўнікамі франкісцкай Іспаніі. У [[1973]] годзе пасля доўгай затрымкі, выкліканай неадназначнымі адносінамі іспанскай федэрацыі футболу да «Барсы», у клуб пераходзіць [[Ёхан Кройф]]. У першы ж свой сезон галандзец дапамагае «Барсе» атрымаць перамогу ў чэмпіянаце Іспаніі. У ходзе гэтага сезону «Барселона» разграміла свайго найбольш прынцыповага суперніка — мадрыдскі «Рэал» на яго пляцоўцы з лікам 5:0, а Кройфу дапамагалі ў нападзе [[Карлес Рэшак]], [[Хуан Мануэл Асенсі]], [[Уга Сотыл]] ды [[Марсіяль Мануэль Піна Маралес]]. Кройф адразу ж стаў лідарам як на полі, гэтак і за яго мяжой.

Да [[Чэмпіянат свету па футболе 1982|чэмпіянату свету 1982]] «Камп Ноу» быў пашыраны, а ў [[1982]] годзе быў пабудаваны «Мініэстадзі», на якім цяпер праводзіць свае хатнія гульні [[ФК Барселона B|другая каманда «Барсы»]]. Але да [[Ла Ліга 1984/1985|сезону 1984/85]] клуб не здолеў заваяваць ніводнага тытулу чэмпіёнаў Іспаніі. У [[1985]] годзе «Барса» заваявала чэмпіёнства дзякуючы адбітаму Уруці пенальці на апошніх хвілінах гульні супраць [[ФК Рэал Вальядалід|«Вальядаліда»]]. У той час у «Барсе» гулялі такія ігракі, як [[Жуліа Альберта]], [[Мігелі]], [[Стыў Арчыбальд]], [[Бернд Шустэр]] і [[Рамон Алексанка]]. У наступным годзе «Барса» прайграла фінал Кубка еўрапейскіх чэмпіёнаў у [[Севілья|Севільі]] румынскаму [[ФК Сцяўа Бухарэст|«Сцяўа»]]. Пасля [[Чэмпіянат свету па футболе 1986|чэмпіянату свету 1986]] «Барселона» набыла англічаніна [[Гары Лінекер]]а і баска [[Андоні Субісарэта|Андоні Субісарэту]], але каманда не здолела дамагчыся значных поспехаў. Англічанін [[Тэры Венейблс]] (які давёў каманду да фінала Кубку чэмпіёнаў 1986 года) быў звольнены. Новым трэнерам «Барсы» стаў [[Луіс Араганес]]. Ігракі ўзбунтаваліся супраць прэзідэнта Нуньеса, а сезон скончыўся перамогай «Барсы» ў фінале Кубка Караля над [[ФК Рэал Сасьедад|«Рэал Сасьедад»]] з лікам 1:0.

У наступныя два гады пасля перамогі ў [[Ла Ліга|Ла Лізе]] «Барса» выйграла яшчэ два тытулы чэмпіёнаў Іспаніі, такім чынам давёўшы колькасць перамогаў запар у чэмпіянаце да чатырох. Але ў [[1994]] годзе, пасля буйнога паражэння ў фінале Лігі чэмпіёнаў ад італьянскага [[ФК Мілан|«Мілана»]] з лікам 0:4, спартыўнае ды інстытуцыйнае становішча клуба значна пагоршылася, што вылілася ў прамы канфлікт паміж Ёханам Кройфам ды прэзідэнтам клуба Жазепам Нуньесам. Траўматычная адстаўка Кройфа прывяла да сацыяльнага крызісу ў клубе, які ўрэшце скончыўся адстаўкай Нуньеса ў [[2000]] годзе. Нягледзячы на ўнутраныя спрэчкі, «Барса» пад кіраўніцтвам [[Бобі Робсан]]а ў сезоне 1996/97 перамагла ў Кубку Іспаніі, Суперкубку Іспаніі і Кубку ўладальнікаў Кубкаў, а ў сезонах 1997/98 і 1998/99 пад кіраўніцтвам [[Луі ван Гал|Луі ван Гала]] станавілася чэмпіёнам Іспаніі. Таксама ў [[1990-я]] гады баскетбольная каманда клуба ўваходзіць у эліту еўрапейскага баскетбола, 4 разы выходзячы ў фінал [[Баскетбольная Еўраліга|Еўралігі]], а гандбольная каманда клуба пераўтвараецца ў лепшую каманду ў свеце, атрымаўшы перамогі ва ўсіх турнірах, у якіх яна брала ўдзел.

=== Адстаўка Нуньеса і з'яўленне ў клубе Лапорты ===

Клуб набыў новых ігракоў: [[Раналдынью]], [[Самюэль Это'о]], [[Рафаэль Маркес]] і [[Дэку]], якія дапамаглі новай «Барсе» на чале з [[Франк Райкард|Франкам Райкардам]] здабыць два тытулы чэмпіёнаў Іспаніі запар, а таксама здабыць другую Лігу чэмпіёнаў у гісторыі клуба ў [[Ліга чэмпіёнаў УЕФА 2005/2006|сезоне 2005/06]]. Колькасць членаў «Барсы» перавысіла 140 тысяч асоб. Гэты этап у жыцці клуба скончыўся ў канцы сезону 2007/08 гадоў, калі пасля двух гадоў без тытулаў клуб пакінуў Франк Райкард.

«Барселона» здабыла тытул еўрапейскіх чэмпіёнаў, меўшы ў сваім стартавым складзе ў фінале 7 дамарослых ігракоў. Каманда Пепа Гвардыёлы таксама пабіла шэраг рэкордаў у чэмпіянаце Іспаніі (рэкорд па колькасці забітых галоў, колькасць выйграных гульняў у гасцях і г. д.) На пачатку [[Ла Ліга 2009/2010|сезону 2009/10]] «Барса» здабыла Суперкубак Іспаніі, перамогшы [[ФК Атлетык Більбаа|«Атлетык»]] у двух гульнях. Таксама каманда здабыла Суперкубак Еўропы, адолеўшы данецкі [[ФК Шахцёр Данецк|«Шахцёр»]] з лікам 1:0. Пасля перамогі над [[ФК Эстудыянтэс|«Эстудыянтэсам»]] з лікам 2:1 у фінале чэмпіянату свету па футболе сярод клубаў «Барса» ўвайшла ў гісторыю як першы клуб, які здолеў выйграць 6 тытулаў у адным календарным годзе. У маі [[2010]] года каманда Гвардыёлы здабыла другі тытул чэмпіёнаў Іспаніі запар, набраўшы 99 балаў, што дагэтуль таксама не рабіла аніводная каманда ў гісторыі. [[11 ліпеня]] [[2010]] года [[зборная Іспаніі па футболе|зборная Іспаніі]] перамагла ў фінале чэмпіяната свету з 7 ігракамі «Барселоны» у стартавым складзе, 6 з якіх з'яўляліся дамарослымі ігракамі клуба. [[5 лютага]] [[2011]] года каманда пабіла новы рэкорд чэмпіянату Іспаніі, перамогшы мадрыдскі [[ФК Атлетыка Мадрыд|«Атлетыка»]] і такім чынам давёўшы серыю перамогаў запар да 16. [[2 сакавіка]] [[2011]] года каманда пабіла яшчэ адзін рэкорд чэмпіянату Іспаніі, перамогшы [[ФК Валенсія|«Валенсію»]] і такім чынам давёўшы серыю бяспройгрышных гульняў запар у гасцях да 20. [[Ла Ліга 2010/2011|Сезон 2010/11]] скончыўся перамогай «Барсы» у Ла Лізе трэці сезон запар, а таксама здабычай Лігі чэмпіёнаў. У [[Ла Ліга 2011/2012|сезоне 2011/12]], які стаў апошнім для Гвардыёлы ў «Барсе», каманда здабыла Суперкубак Іспаніі, Суперкубак Еўропы, тытул пераможцаў чэмпіянату свету па футболе сярод клубаў і Кубак Караля. Такім чынам «Барса» пад кіраўніцтвам Хасепа Гвардыёлы выйграла 14 з 18 магчымых турніраў на працягу 4 гадоў.

Пасля адносна няўдалага сезону («Барса» не здолела выйграць ані Лігу чэмпіёнаў, ані Кубак Іспаніі, ані чэмпіянат краіны) Марціна пайшоў у адстаўку. Новым трэнерам «Барсы» стаў былы капітан каманды і ў мінулым сезоне трэнер [[ФК Сельта|«Сельты»]] [[Луіс Энрыке|Луіс Энрыке]]. У першы ж свой год на чале каманды ён здлёў паўтарыць дасягненне Гвардыёлы — выйграць чэмпіянат Іспаніі, Лігу чэмпіёнаў і Кубак Караля.

* '''[[Ла Ліга]]: 24'''

** 1991, 1992, 1993, 1994, 1998, 1999, 2005, 2006, 2009, 2010,

** 2011, 2013, 2015, 2016

* '''[[Кубак Іспаніі па футболе|Кубак Іспаніі]]: 29'''

** 1910, 1912, 1913, 1920, 1922, 1925, 1926, 1928, 1942, 1951,

** 1952, 1953, 1957, 1959, 1963, 1968, 1971, 1978, 1981, 1983,

** 1988, 1990, 1997, 1998, 2009, 2012, 2015, 2016, 2017

* '''[[Суперкубак Іспаніі]]: 12'''

** 2013, 2016

* '''[[Кубак кірмашоў]]: 3 '''

* '''[[Суперкубак УЕФА|Суперкубак Еўропы]]: 5'''

** 1902, 1905, 1909, 1910, 1911, 1913, 1916, 1919, 1920, 1921,

** 1922, 1924, 1925, 1926, 1927, 1928, 1930, 1931, 1932, 1935,

* '''[[Кубак Каталоніі]]: 7'''

** 1991, 1993, 2000, 2004, 2005, 2007, 2013

''Станам на студзень 2018 года.''

{{Ігрок|1|{{Сцяг Германіі}}|Бр|[[Марк-Андрэ тэр Штэген]]||1992}}

{{Ігрок|2|{{Сцяг Партугаліі}}|Аб|[[Нелсан Семеду]]||1993}}

{{Ігрок|3|{{Сцяг Іспаніі}}|Аб|[[Жэрар Піке]]||1987}}

{{Ігрок|4|{{Сцяг Харватыі}}|ПА|[[Іван Ракіціч]]||1988}}

{{Ігрок|5|{{Сцяг Іспаніі}}|ПА|[[Серхіа Бускетс]]||1988}}

{{Ігрок|6|{{Сцяг Іспаніі}}|ПА|[[Дэніс Суарэс]]||1994}}

<!--{{Ігрок|7|{{Сцяг Турцыі}}|ПА|[[Арда Туран]]||1987}}-->

{{Ігрок|8|{{Сцяг Іспаніі}}|ПА|[[Андрэс Іньеста]] {{капітан}}||1984}}

{{Ігрок|9|{{Сцяг Уругвая}}|Нап|[[Луіс Суарэс]]||1987}}

{{Ігрок|10|{{Сцяг Аргенціны}}|Нап|[[Ліянель Месі]]||1987}}

{{Ігрок|11|{{Сцяг Францыі}}|Нап|[[Усман Дэмбеле]]||1997}}

<!--{{Ігрок|12|{{Сцяг Бразіліі}}|ПА|[[Рафінья Алькантара|Рафінья]]||1993}}-->

{{Ігрок|13|{{Сцяг Нідэрландаў}}|Бр|[[Яспер Сілесен]]||1989}}

{{Гулец|14|{{Сцяг Бразіліі}}|ПА|[[Філіпі Каўтынью]]||1992}}

{{Ігрок|15|{{Сцяг Бразіліі}}|ПА|[[Паўлінью]]||1988}}

<!--{{Ігрок|16|{{Сцяг Іспаніі}}|Нап|[[Жэрар Дэўлафеу]]||1994}}-->

{{Ігрок|17|{{Сцяг Іспаніі}}|Нап|[[Пака Алькасер]]||1993}}

{{Ігрок|18|{{Сцяг Іспаніі}}|Аб|[[Жордзі Альба]]||1989}}

{{Ігрок|19|{{Сцяг Францыі}}|Аб|[[Люка Дзінь]]||1993}}

{{Ігрок|20|{{Сцяг Іспаніі}}|ПА|[[Серджы Раберта]]||1992}}

{{Ігрок|21|{{Сцяг Партугаліі}}|ПА|[[Андрэ Гоміш]]||1993}}

{{Ігрок|22|{{Сцяг Іспаніі}}|Аб|[[Алеіш Відаль]]||1989}}

{{Ігрок|23|{{Сцяг Францыі}}|Аб|[[Самюэль Умціці]]||1993}}

{{Ігрок|24|{{Сцяг Калумбіі}}|Аб|[[Еры Міна]]||1994}}

<!--{{Ігрок|24|{{Сцяг Бразіліі}}|Аб|[[Марлон Сантус]]||1995}}-->

{{Ігрок|25|{{Сцяг Бельгіі}}|Аб|[[Томас Вермален]]||1985}}

<!--{{Ігрок||{{Сцяг Бразіліі}}|Аб|[[Дуглас Перэйра дус Сантус|Дуглас]]||1990}}-->

<!--{{Ігрок||{{Сцяг Іспаніі}}|Нап|[[Мунір Эль-Ададзі]]||1995}}-->

<!--{{Ігрок||{{Сцяг Іспаніі}}|ПА|[[Серхі Сампер]]||1995}}-->

Клуб афіцыйна належыць сябрам клуба, так званым «соцыс» (ад [[Каталонская мова|кат.]] ''Socis'' — сябры). На пачатак 2013 па ўсім свеце 180 000 соцыс, аб'яднаныя ў 1888 афіцыйных «пэніяў» — фан-суполак. Неафіцыйная «пэнья» «Барселоны» ёсць і ў Беларусі — гэта ''Blaugrana Frente Belaruso'' (з [[іспанская мова|ісп.]] — Блакітна-гранатавы беларускі фронт), якія часцей за ўсё збіраюцца для прагляду гульняў у мінскім рэстаране «Камяніца», а таксама арганізавана падтрымлівалі клуб на стадыёнах у [[Мінск]]у, [[Кіеў|Кіеве]], [[Данецк]]у ды [[Казань|Казані]].

<!--{{ФК Барселона}}

{{Пераможцы Лігі чэмпіёнаў УЕФА}}-->