Іван Антонавіч Віткоўскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Іван Антонавіч Віткоўскі
Дата нараджэння 20 красавіка (2 мая) 1888
Месца нараджэння
Дата смерці 27 снежня 1937(1937-12-27) (49 гадоў)
Месца смерці
Род дзейнасці вучоны
Навуковая сфера гісторыя
Месца працы
Навуковае званне прафесар
Альма-матар

Іван Антонавіч Віткоўскі (20 красавіка (2 мая) 1888, в. Чэрчыцы, Аршанскі павет, Магілёўская губерня, цяпер Шумілінскі раён, Віцебская вобласць — 27 снежня 1937, Мінск, НКУС) — беларускі гісторык[1][2].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 1912 скончыў Пецярбургскую каталіцкую духоўную семінарыю, 2 курсы Петраградскай духоўнай акадэміі (1914). З канца 1916 вікарый у Мазыры[1].

Пазбаўлены духоўнага сана ў 1918. Пераехаў у Растоў-на-Доне, дзе ў гімназіі выкладаў лацінскую мову, гісторыю і псіхалогію[1].

У 1919 добраахвотнікам пайшоў у Чырвоную Армію; у 1920 паранены. У РКП(б) з 1920. У 1921 вярнуўся на Радзіму; працаваў у савецкіх і партыйных органах у Оршы і Сянно, прарэктарам Віцебскага ветэрынарнага інстытута[1].

З 1925 года ў Мінску, выкладчык Камуністычнага ўніверсітэта, намеснік загадчыка польскага аддзела Інбелкульта, намеснік дырэктара, з 1932 дырэктар Інстытута польскай пралетарскай культуры БелАН[2]. Адначасова загадчык кафедры гісторыі МВПІ. Прафесар з 1932 года[1].

Арышт і пазнейшае жыццё[правіць | правіць зыходнік]

Арыштаваны 26 ліпеня 1933. Паводле пастановы пазасудовага органа ад 27 лютага 1934 накіраваны на 3 гады ў лагеры. Знаходзіўся ў Марыінску ў Сібіры. Пасля вызвалення жыў у Баравічах Ленінградскай вобласці, працаваў рахункаводам і выкладаў лацінскую мову[1].

Зноў арыштаваны 22 лютага 1937 па справе «Польскай вайсковай арганізацыі». Этапаваны ў Мінск, дзе расстраляны[1].

Рэабілітаваны ў 1959 годзе[1].

Навуковыя працы[правіць | правіць зыходнік]

Вывучаў паўстанне 1863—1864, сувязі паміж рэвалюцыйнымі рухамі Беларусі, Польшчы, Расіі[1][2][3]:

  • «1863 год на Міншчыне» (1927, у сааўтарстве)
  • «Паўстанне 1863 года і расійскі рэвалюцыйны рух пачатку 1860 гадоў» (кніга 3, 1931)
  • 1863 г. на Міншчыне. Мн., 1927 (разам з О. Яневічам, Л. Лехам)
  • Паўстанне 1863 г. і расійскі рэвалюцыйны рух пачатку 1860 гадоў. Кн. 3. Мн., 1931
  • Рэвалюцыйныя гурткі 70 гг. на Беларусі // Полымя. 1929, № 4
  • «Зямля і воля» 60-х гадоў і сувязь яе з паўстаннем 1863 // Полымя. 1930, № 4.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Маракоў Л. У. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі, 1794—1991. Энц. даведнік. У 10 т. — Т. 1. — Мн:, 2003. ISBN 985-6374-04-9
  2. 2,0 2,1 2,2 Витковский Иван Антонавич // Биографический справочник — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 115. — 737 с.
  3. Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 2-я. — Мн.: БЕЛТА, 2002. С. 552—553

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]