Іван Лук’янавіч Саланевіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Іван Лук’янавіч Саланевіч
руск.: Ива́н Лукья́нович Солоне́вич
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння:

1 (13) лістапада 1891

Месца нараджэння:

Цехановец, Мазавецкі павет[d], Ломжынская губерня[d], Расійская імперыя ці Руднікі, Пружанскі павет, Гродзенская губерня, Літоўскае генерал-губернатарства, Расійская імперыя

Дата смерці:

24 красавіка 1953(1953-04-24) (61 год)

Месца смерці:

Мантэвідэа, Уругвай[1]

Грамадзянства:

Flag of the Russian Soviet Federative Socialist Republic (1937-1954).svg Расія

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

публіцыст, журналіст, паэт-адвакат, пісьменнік, выдавец

Мова твораў:

руская мова

Іва́н Лукья́навіч Салане́віч (1 (14) лістапада 1891, сяло Руднікі Пружанскага павета Гродзенскай губерні — 27 красавіка 1953, Мантэвідэа, Уругвай) — рускі публіцыст, мысляр, журналіст і грамадскі дзеяч.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў сям'і настаўніка Лук'яна Міхайлавіча Саланевіча і Юліі Вікенцьеўны, у дзявоцтве Ярушкевіч. Абодва дзяды былі святарамі. Вучыўся ў Гродзенскай і Віленскай гімназіях (да 1912 года). Падчас вучобы Іван выступаў з публіцыстычнымі артыкуламі ў газеце «Северо-Западная жизнь». Пры гэтым, як успамінаў сам Саланевіч, даводзілася некалькі раз адстойваць з рэвальверам у руках сваю друкарню ад яўрэйскіх рэвалюцыянераў[2].

Пасля заканчэння гімназіі паступіў на юрыдычны факультэт Петраградскага ўніверсітэта, пасля заканчэння якога (1916) працаваў журналістам. Падчас Грамадзянскай вайны ваяваў у Белай арміі. Быў засуджаны да смерці ў Адэскім ЧК (1920), але быў вызвалены таварышамі, якія знішчылі, да таго ж, усе дакументы. Пакінуць Расію ў 1920-х гадах не змог з-за захворвання тыфам (па іншай версіі з-за хваробы сына). Жыў у Маскве, працаваў журналістам.

Займаўся цяжкай атлетыкай. На лютаўскім Усерасійскім чэмпіянаце 1914 года ў Рызе, заявіўшыся ў цяжкай вазе (звыш 82,5 кг) пры ўласнай вазе 81 кг, заняў другое месца — 437,2 кг у пяціборстве [3] Пазней стаў прафесійным барацьбітом і цяжкаатлетам.

У 1933 года пры спробе ўцёкаў з СССР арыштаваны разам з братам (таксама спартсменам) і сынам. Усе трое былі асуджаны на 8 гадоў і адпраўленыя ў лагеры ў Карэлію на Салаўкі, адкуль неўзабаве здолелі збегчы ў Фінляндыю.

З Фінляндыі Саланевіч пераязджае ў Балгарыю, дзе выступае з артыкуламі і выдае газету «Голас Расіі» (1936—1938), якія выклікалі вялікі рэзананс у колах рускіх эмігрантаў. У 1936 годзе выходзіць кніга «Расія ў канцлагеры», якая атрымала вялікую вядомасць і была адразу перавыдана на шэрагу еўрапейскіх моў. У 1938 годзе на Саланевіча быў зроблены замах, загінула яго жонка, Тамара Уладзіміраўна.

Пасля замаху Іван Лук'янавіч пераязджае ў Германію, дзе працягвае публіцыстычную і пісьменніцкую дзейнасць (тут ён піша кнігі «Дыктатура сволачы», «Дыктатура імпатэнтаў», «Вялікая фальшыўка Лютага», «Дыктатура пласта», «Белая імперыя»), выдае газеты «Наша газета» (19381940), «Радзіма» (1940).

Пасля пачатку Вялікай Айчыннай вайны адмаўляецца выступіць у падтрымку Гітлера, за што быў некалькі разоў арыштаваны, а затым сасланы ў Тэмпельбург. У 1948 годзе пераязджае ў Аргенціну, дзе засноўвае газету «Наша краіна» (якая выдаецца дасюль[4]), стварае Народна-Манархічны рух (які існуе дасюль[5]). У Аргенціне ён выдае кнігі «Народная Манархія» (асноўная праца яго жыцця, найбольш вядомы твор), «Дыктатура імпатэнтаў», «Дыктатура пласта», «Раман у Палацы Працы», «Гаспадары», «Што кажа Іван Саланевіч аб Цары і манархіі, аб бальшавізме, аб рускай эміграцыі, аб „Штабс-капітанскім“ (Народна-Манархічным) Руху», «Вялікая фальшыўка Лютага» і іншыя артыкулы. Акрамя таго, ён выдаў працы сваіх аднадумцаў — Башылава, М. Спасоўскага, Н. Патоцкага, М. Зазыкіна, Б. Шыраева, Н. Былова і іншых.

У канцы жыцця пераязджае ў Уругвай. Памёр 27 красавіка 1953 г. у Монтавідэа пасля аперацыі рака страўніка. Пахаваны ў Мантэвідэа, на Англійскіх могілках.

Цытата[правіць | правіць зыходнік]

Ніякія меркі, рэцэпты, праграмы і ідэалогіі, запазычаныя адкуль бы то ні было звонку, — непрыдатныя для рускай дзяржаўнасці, рускай нацыянальнасці, рускай культуры… Палітычнай арганізацыяй Рускага народа на яго нізах было самакіраванне, а палітычнай арганізацыяй народа ў яго цэлым было Самадзяржаўе… Цар ёсць, найперш, грамадская раўнавага. Пры парушэнні гэтай раўнавагі прамыслоўцы створаць плутакратыю, ваенныя — мілітарызм, духоўныя — клерыкалізм, а інтэлігенцыя — які-небудзь «ізм», які толькі будзе ў кніжнай модзе ў дадзены гістарычны момант.

Солоневич І. Л. Народная манархія

Асноўныя працы[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118748831 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 31 снежня 2014.
  2. http://www.russia-talk.com/sol-bio.htm
  3. «Цяжкая атлетыка. Даведнік» Аптэкар Міхась Лазаравіч М.: Физкультура и спорт, 1983.
  4. [1]
  5. http://web.archive.org/web/20030829110725/http://hronos.km.ru/biograf/bio_s/solonevich.html