Іван Уладзіслававіч Жалтоўскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Іван Уладзіслававіч Жалтоўскі
Ivan zholtovsky.jpg
Іван Уладзіслававіч Жалтоўскі
Дата нараджэння: 15 (27) лістапада 1867[2]
Месца нараджэння:
Дата смерці: 16 ліпеня 1959(1959-07-16)[3][4] (91 год)
Месца смерці:
Месца пахавання:
Грамадзянства:

Flag of Russia.svg Расійская імперыя

Сцяг СССР СССР
Альма-матар:
Працы і дасягненні
Працаваў у гарадах: Масква, Вічуга, Махачкала, Сочы і інш.
Архітэктурны стыль: рэтраспектывізм(руск.) бел. (неарэнесанс)
Найважнейшыя пабудовы: Дом Тарасава, 1912
Дом на Вялікай Калужскай, 7, 1949
Горадабудаўнічыя праекты: 1923
Пасёлак заводу АМО, 19141917, 1923
Рэстаўрацыя помнікаў: Сядзіба Варанцова(руск.) бел., 1890-я гг[1].
Нерэалізаваныя праекты: Серыя «сталінскіх» буйнапанэльных дамоў
Навуковыя працы: Пераклады Паладзіа (Чатыры кнігі пра архітэктуру(руск.) бел.)
Узнагароды: Ордэн Леніна Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга Медаль «За баявыя заслугі»
Медаль «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.»
Медаль «У памяць 800-годдзя Масквы»
Сталінская прэмія — 1950 Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР
Лагатып Вікісховішча Іван Уладзіслававіч Жалтоўскі на Вікісховішчы

Іва́н Уладзісла́вавіч Жалто́ўскі (15 (27) лістапада 1867, Пінск — 16 чэрвеня 1959) — беларускі савецкі архітэктар, тэарэтык, педагог, ганаровы член АН БССР, акадэмік Акадэміі архітэктуры СССР, Акадэміі будаўніцтва і архітэктуры СССР.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Пецярбургскую Акадэмію мастацтваў, у 1909 атрымаў званне акадэміка архітэктуры. Узначальваў праекціровачныя школы-майстэрні ў Маскве.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Творчасць І. Жалтоўскага абапіралася як на дасягненні архітэктуры Антычнасці і эпохі Адраджэння, так і на традыцыі старажытнарускага дойлідства. Запраектаваў званіцу касцёла Маці Божай Ружанцовай у Пінску. Сярод шматлікіх прац І. Жалтоўскага, між іншымі г.зв. дом Тарасава на Спірыдонаўцы, дом Скакавога таварыства на Бегавой, будынкі Першай Сельскагаспадарчай выстаўкі (1923), будынак Дзяржбанку (1929), шэраг жылых будынкаў у Маскве, традыцыйна званых «дамамі Жалтоўскага». Удзельнічаў у генеральнай рэканструкцыі Масквы. Пасля Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнічаў у аднаўленні Гомеля.

Аўтар прац па тэорыі і практыцы архітэктуры.

Перакладаў трактаты італьянскіх архітэктараў Адраджэння, у т. л. А. Паладзіа.

Прызнанне[правіць | правіць зыходнік]

  • Заслужаны дзеяч навукі і мастацтваў РСФСР
  • Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР
  • Лаўрэат Сталінскай прэміі II ступені (1950)

Зноскі

  1. История московских районов: энциклопедия / под ред. К. А. Аверьянова. — М., Астрель, АСТ, 2006. — 830 стар.: іл. ISBN 5-17-029169-8, ISBN 5-271-11122-9
  2. Усачёва К. В. Жолтовский Иван Владиславович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1972. — Т. 9 : Евклид — Ибсен. — С. 231.
  3. 3,0 3,1 Усачёва К. В. Жолтовский Иван Владиславович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1972. — Т. 9 : Евклид — Ибсен. — С. 231. Праверана 25 лютага 2017.
  4. Ivan Zholtovsky // StructuraeRatingen. Праверана 9 кастрычніка 2017.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя. У 18 т. Т. 6. — Мн., 1998.
  • Харэўскі С. В. Творчая спадчына архітэктара Івана Жалтоўскага [Текст] // Искусство и культура. - 2013. - № 2 (10). - С. 25-31. - Бібліягр.: с. 31 (9 назв.).