Ігар Барысавіч Зелянкевіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Ігар Барысавіч Зелянкевіч
Міністр аховы здароўя Рэспублікі Беларусь
7 лютага 1997 — 1 кастрычніка 2001
Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка
Кіраўнік урада Сяргей Лінг
Уладзімір Ярмошын
Папярэднік Інэса Драбышэўская
Пераемнік Уладзіслаў Астапенка

Нараджэнне 1952
Адукацыя
Навуковая ступень кандыдат сацыялагічных навук
Дзейнасць уролаг, дзяржаўны дзеяч
Месца працы

І́гар Бары́савіч Зелянке́віч (нар. 1952, Мінск, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр аховы здароўя Беларусі з 1997 па 2001 год.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў 1952 годзе у г. Мінску.

У 1976 годзе скончыў Мінскі медінстытут.

У 1976-1977 — лекар-інтэрн 4-й Мінскай гарадской клінічнай бальніцы, у 1977-1978 — лекар-уролаг гэтай бальніцы.

У 1978-1980 — лекар вайсковай часці № 2133 у г. Кінгісэп Эстонскай ССР.

У 1980 г. вярнуўся ў Мінск і працаваў у Мінскай гарадской клінічнай бальніцы спачатку на пасадзе ўрача-уролага, а затым (19841986) — намеснік галоўнага лекара.

У 1986-1990 — загадваў аддзелам, з’яўляўся начальнікам упраўлення аховы здароўя ў Мінскім выканаўчым камітэце.

У 1990-1996 гадах займаў пасады намесніка старшыні Мінскага выканаўчага камітэта, старшыні Камітэта аховы здароўя і сацыяльнай абароны насельніцтва г. Мінска.

У перыяд з 1996 па 1997 г. — намеснік старшыні Мінскага выканаўчага камітэта.

У 1997[1] — 2001[2] гг. — Міністр аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.

У цяперашні час працуе ў Выканаўчым Камітэце СНД намеснікам начальніка аддзела аналітыкі; займаецца грамадскай і педагагічнай дзейнасцю.

Дзейнасць на пасадзе міністра[правіць | правіць зыходнік]

У гады працы І. Зелянкевіча канцэптуальна замацаваны прафілактычны накірунак развіцця айчыннай аховы здароўя, а прыярытэтам стала першасная меддапамога. У гэтых мэтах вызначаны статус урача агульнай практыкі, адкрыты кафедры і клінічная ардынатура падрыхтоўкі ўрача агульнай практыкі. У сувязі з канцэнтрацыяй спецыялістаў у сталіцы ў 2000—2001 г.г. прынята рашэнне аб правядзенні рэструктурызацыі вышэйшай медадукацыі: адкрыты факультэты — стаматалогіі ў Віцебскім, медыка-прафілактычны ў Гомельскім дзяржмедуніверсітэтах. Падрыхтавана галіновая праграма развіцця сястрынскай службы. Важнай падзеяй стала адкрыццё сучаснага дзіцячага анкагематалагічнага цэнтра, пачаты эксперымент па змене фінансавання на аднаго жыхара. У 1998—2000 г.г. выконваліся 10 навукова-тэхнічных дзяржпраграм па ахове здароўя.[3]

Кандыдат сацыялагічных навук. Тэма дысертацыі — «Сацыяльныя рэсурсы здароўя ў сістэме павышэння якасці жыцця насельніцтва як аб’ект сацыяльнага кіравання: На матэрыялах Рэспублікі Беларусь»[4]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі