Іерыхон
| Горад | |
| Іерыхон | |
|---|---|
| араб. أريحا | |
 Від на Іерыхон з поўдня | |
| 31°51′22″ пн. ш. 35°27′47″ у. д.HGЯO | |
| Краіна |
 Палесцінская аўтаномія |
| Гісторыя і геаграфія | |
| Заснаваны | каля XCVI стагоддзе да н.э. |
| Вышыня цэнтра | −275 м |
| Часавы пояс | UTC+2 |
| Насельніцтва | |
| Насельніцтва |
|
| Афіцыйная мова | арабская |
| Лічбавыя ідэнтыфікатары | |
| Тэлефонны код | 02 |
| jericho-city.ps | |
| Паказаць/схаваць карты | |
  Іерыхон |
|
Іерыхон — горад на тэрыторыі Палесцінскай аўтаноміі, на Заходнім беразе ракі Іардан, адзін са старажытных гарадоў Палесціны, найстаражытнейшы горад свету.
Узнік ля р. Іардан за 22 км на паўночны ўсход ад Іерусаліма яшчэ ў неалітычны перыяд на пладароднай раўніне. Гэта быў сталічны горад хананеяў, умацаваны шырокай сцяной, які ляжаў на перакрыжаванні гандлёвых шляхоў.[1]
Іерыхон першым падвергся нападу яўрэяў пры іх уварванні ў Палесціну, і непрыступныя яго сцены, паводле біблейскага падання, самі рассыпаліся ад гукаў свяшчэнных труб. Адсюль пайшоў выраз «іерыхонская труба». За доўгую гісторыю свайго існавання Іерыхон неаднаразова разбураўся і аднаўляўся. Яго разбуралі не толькі ізраільцяне, але і асірыйцы, вавілонскі цар Навухаданосар II, персы і іншыя. Калі Іўдзея была заваявана Рымскай імперыяй Іерыхон яшчэ лічыўся ў ліку яе галоўных гарадоў, у якім Ірад пабудаваў шмат прыгожых будынкаў і свой пышны палац. У часы панавання Візантыі з цягам часу горад стаў занепадаць і ў рэшце рэшт на яго месцы засталася толькі невялікая арабская вёска Эр-Рыха.[1]
Гарады-пабрацімы
[правіць | правіць зыходнік]
Osmangazi[d], Турцыя (11 лістапада 2014)[2]
Іліён[d], Грэцыя (8 верасня 1999)[3]
Алесандрыя, Італія (15 чэрвеня 2004)[4][5]
Каліпатрыя[d], ЗША
Кампінас, Бразілія (28 лістапада 2001)[6][7]
Крагуевац, Сербія
Лердал[d], Нарвегія (20 ліпеня 1998)[8]
Ліён, Францыя- Нант, Францыя
- Піза, Італія (28 верасня 2000)[9][10]
- Сан-Джавані-Вальдарна, Італія (18 кастрычніка 2003)[4]
- Санта-Барбара-д’Уэсты[d], Бразілія (15 студзеня 1998)[6]
Эгер, Венгрыя
Ясы, Румынія (16 ліпеня 2003)[11][12]
.svg){kind=small}
Зноскі
- 1 2 Скарына Ф. Творы:… С. 150.
- ↑ https://www.osmangazi.bel.tr/tr/osmangazi/kardes-sehirler
- ↑ http://www.jericho-city.ps/page.php?id=q4FM5T1zCja74178A0be5fIC7Tn
- 1 2 http://www.jericho-city.ps/page.php?id=SFj7cMA9gRa77982AH7al1ubtb5
- ↑ https://www.comune.alessandria.it/vivere-la-citta/promozione-della-citta/citta-gemellate
- 1 2 http://www.jericho-city.ps/page.php?id=moOaWr9d0ra72276AXNbldh1Koi
- ↑ http://www.campinas.sp.gov.br/governo/cooperacao_internacional/irmas/
- ↑ http://www.jericho-city.ps/page.php?id=5qZmeiI7RUa73227AoP4nWRKRFm
- ↑ http://www.jericho-city.ps/page.php?id=QmY1DQpkZ7a75129Ack5S0nqYeq
- ↑ https://www.comune.pisa.it/it/ufficio-scheda/2019/Gerico.html
- ↑ http://www.jericho-city.ps/page.php?id=W7XvSs6VB8a70374A0k7E2P8tU4
- ↑ http://www.primaria-iasi.ro/portal-primaria-municipiului-iasi/orase-infratite/1119/relatii-internationale
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Скарына Ф. Творы: Прадмовы, сказанні, пасляслоўі, акафісты, пасхалія / Уступ. арт., падрыхт. тэкстаў, камент., слоўнік А. Ф. Коршунава, паказальнікі А. Ф. Коршунава, В. А. Чамярыцкага. — Мн.: Навука і тэхніка, 1990. — С. 150. — 207 с.: іл. ISBN 5-343-00151-3.
