Інстытут усходніх цэркваў у Рэгенсбургу
| Інстытут усходніх цэркваў у Рэгенсбургу | |
|---|---|
| ням.: Ostkirchliches Institut Regensburg | |
| Абрэвіятура | OKI |
| Краіна | |
| Адрас | Рэгенсбург, Германія |
| Тып арганізацыі | Міжканфесійная навучальная і даследчая ўстанова |
| Афіцыйныя мовы | нямецкая |
| Кіраўнікі | |
| Дырэктар | Дытмар Шон (з 2016) |
| Былы дырэктар | Альберт Раўх (1972—2015) |
| Заснаванне | |
| Дата заснавання | 1967 |
| ostkircheninstitut-dioezese-regensburg.de | |
 Медыяфайлы на Вікісховішчы | |
Інстыту́т усхо́дніх цэ́ркваў у Рэгенсбу́ргу (ням.: Ostkirchliches Institut Regensburg, скарочана OKI) — нямецкамоўная міжканфесійная навучальная і даследчая ўстанова, створаная Канферэнцыяй каталіцкіх біскупаў Германіі для падтрымкі студэнтаў з праваслаўных і нехалкідонскіх цэркваў, якія навучаюцца ў Германіі.
Гісторыя
[правіць | правіць зыходнік]Заснаванне
[правіць | правіць зыходнік]Ініцыятыва стварэння інстытута ўзнікла ў 1960 годзе пасля таго, як студэнты Германска-венгерскага калегіума ў Рыме Альберт Раўх і Нікалаус Вірваль падчас вучэбнай паездкі па Грэцыі і Турцыі заўважылі, што праваслаўныя студэнты ў Германіі могуць навучацца толькі на пратэстанцкіх факультэтах. Прычынай гэтага была неабходнасць прынясення на каталіцкіх факультэтах «антымадэрнісцкая прысяга» з формулай паслушэнства Папу Рымскаму[1].
Увесну 1962 года Ватыкан у асобе кардынала Альфрэда Атавіяні паведаміў, што з гэтага часу студэнты з іншых хрысціянскіх цэркваў могуць атрымліваць усе каталіцкія ступені па багаслоўі без прынясення прысягі. Гэта стала штуршком да развіцця двухбаковых кантактаў. У 1966 годзе Канферэнцыя каталіцкіх біскупаў Германіі стварыла спецыяльную камісію для дыялогу з усходнімі цэрквамі, кіраўніцтва якой было даручана епіскапу Рэгенсбурга Рудольфу Граберу. Афіцыйным пачаткам дзейнасці інстытута лічыцца Велікодны візіт епіскапа Грабера да Канстанцінопальскага патрыярха Афінагора ў Стамбуле ў 1967 годзе. Ідэю таксама падтрымалі патрыярхі Балгарскай і Сербскай праваслаўных цэркваў[1].
Дзейнасць у XX стагоддзі
[правіць | правіць зыходнік]У 1972 годзе дырэктарам інстытута стаў Альберт Раўх[2]. У 1974 годзе ўстанова атрымала ў сваё распараджэнне будынак былога манастыра капуцынаў 1614 года пабудовы ў Рэгенсбургу. Старыя келлі былі пераабсталяваны ў пакоі для студэнтаў, што дазволіла арганізаваць камфортнае пражыванне для 30 чалавек. У 1980 годзе ў былой капліцы манастыра была ўладкавана праваслаўная дамавая царква, якую на свята Тройцы асвяціў архіепіскап Берлінскі Мелхіседэк[1].
Рэарганізацыя
[правіць | правіць зыходнік]У канцы 2012 года інстытут быў вымушаны пакінуць памяшканні былога манастыра. З ліпеня 2013 года апеку над праваслаўнымі стыпендыятамі ўзяў на сябе Інстытут Ёгана-Адама Мёлера ў Падэрборне[3]. У 2016 годзе Інстытут усходніх цэркваў Рэгенсбургскай дыяцэзіі быў перазаснаваны ў новай канцэпцыі з адначасовай інтэграцыяй у дыяцэзіяльную структуру. Яго дырэктарам стаў Дытмар Шон[4].
Дзейнасць
[правіць | правіць зыходнік]Адукацыйная праграма
[правіць | правіць зыходнік]Да 2013 года інстытут прапаноўваў стыпендыяльную праграму для студэнтаў, якая дазваляла ім на працягу некалькіх месяцаў ці нават гадоў паглыбляць сваю адукацыю, знаёміцца з нямецкай мовай, культурай і каталіцкім багаслоўем[5]. Для кожнага студэнта складалася індывідуальная праграма, узгодненая з яго царкоўным кіраўніцтвам. Акрамя таго, існавала агульная праграма, якая ўключала экскурсіі і штогадовае паломніцтва ў Рым[1]. За час працы праграмы ў інстытуце прайшлі навучанне больш за тысячу прадстаўнікоў усходніх цэркваў[3]. Установа таксама давала магчымасць заходнім студэнтам вучыцца на праваслаўных факультэтах у Афінах, Салоніках, Сафіі, Бялградзе, Санкт-Пецярбургу, Мінску і іншых гарадах[1].
Дзейнасць інстытута часам разглядалася як сродак «мяккага місіянерства». Протаіерэй Усевалад Чаплін адзначаў, што ў інстытуце «жылі праваслаўныя святары і вучоныя-парафіяне, якія сімпатызавалі Ватыкану. Зразумела, што яны станавіліся праваднікамі ўплыву „каталікоў“ — а некаторыя потым і мянялі веру»[6].
Сімпозіумы
[правіць | правіць зыходнік]Інстытут рэгулярна арганізоўваў міжканфесійныя сімпозіумы. Першы з іх, на тэму «Таінствы Царквы», адбыўся ў 1969 годзе з удзелам дэлегацыі Маскоўскага патрыярхату. Пазней былі праведзены цыклы сімпозіумаў «Адзіная царква і яе жыццё ў прасторы і часе» (1979—1989), а таксама навуковыя мерапрыемствы, прысвечаныя памяці св. Мяфодзія (1985), 1000-годдзю Хрышчэння Русі (1987), 600-годдзю з дня смерці Сергія Раданежскага (1992), філосафам С. Булгакаву (1994) і У. Салаўёву (2000)[1].
Каталог «Orthodoxia»
[правіць | правіць зыходнік]З 1982 па 2014 год інстытут пад рэдакцыяй Нікалауса Вірваля выдаваў штогадовы каталог праваслаўных епіскапаў свету пад назвай «Orthodoxia». Выданне было задумана як сродак для адрознення кананічных іерархаў ад некананічных «блукаючых» епіскапаў. Каталог утрымліваў кароткія біяграфіі, адрасы і іншыя кантактныя даныя. Паводле сведчання протаіерэя У. Чапліна, доўгі час гэта быў адзіны ў свеце поўны спіс праваслаўнага епіскапату. З 2015 года выданне каталога ажыццяўляе Цэнтр Святога Мікалая па вывучэнні Усходніх Цэркваў пры Фрыбурскім універсітэце[7].
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- 1 2 3 4 5 6 OKI — Што гэта? (ням.). oki-regensburg.de. Архівавана з першакрыніцы 24 верасня 2015. Праверана 25 лютага 2026.
- ↑ Мітрапаліт Валакаламскі Іларыён выказаў спачуванне старшыні Нямецкай епіскапскай канферэнцыі кардыналу Рэйнхарду Марксу ў сувязі са смерцю мансеньёра доктара Альберта Раўха (руск.)(недаступная спасылка). mospat.ru (20 студзеня 2015). Архівавана з першакрыніцы 3 красавіка 2015. Праверана 9 верасня 2019.
- 1 2 На службе экуменізму. Усходне-царкоўны інстытут у Рэгенсбургу — вынікі (ням.). OST-WEST Europäische Perspektiven. Праверана 25 лютага 2026.
- ↑ Інстытут усходніх цэркваў Рэгенсбургскай дыяцэзіі (ням.). ostkircheninstitut-dioezese-regensburg.de. Архівавана з першакрыніцы 10 сакавіка 2019. Праверана 9 верасня 2019.
- ↑ In memoriam: доктар Альберт Раўх (руск.)(недаступная спасылка). ББІ — Біблейска-Багаслоўскі інстытут св. апостала Андрэя. Архівавана з першакрыніцы 15 жніўня 2020. Праверана 9 верасня 2019.
- ↑ Чаплин В. А., прот. Бог. Истина. Кривды. Размышления церковного дипломата. — М.: Книжный мир, 2018. — С. 75—76. — ISBN 978-5-6040783-3-4.
- ↑ Партнёры: Інстытут усходніх цэркваў у Рэгенсбургу (англ.). orthodoxia.ch. Праверана 25 лютага 2026.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Nikolaus Wyrwoll. Ostkirchliches Institut Regensburg. Studierende und Gäste 1963 bis 2013 (ням.). — Basel: Friedrich Reinhardt Verlag, 2013. — 283 с. — ISBN 978-3-7245-1955-3.
