Перайсці да зместу

Іон Кіку

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Іон Кіку
рум.: Ion Chicu
І. Кіку на пасяджэнні Парламента Рэспублікі Малдова, падчас зацвярджэння на пасаду Прэм'ер-міністра, 14 лістапада 2019.
І. Кіку на пасяджэнні Парламента Рэспублікі Малдова, падчас зацвярджэння на пасаду Прэм'ер-міністра, 14 лістапада 2019.
Сцяг Прэм’ер-міністр Рэспублікі Малдова
14 лістапада 2019 — 23 снежня 2020
Прэзідэнт Ігар Дадон
Папярэднік Мая Санду
Пераемнік Аўрэлій Чакой
Сцяг Саветнік Прэзідэнта Рэспублікі Малдова па эканамічных пытаннях Сцяг
ліпень — лістапад 2019
Прэзідэнт Ігар Дадон
Міністр фінансаў Рэспублікі Малдова Сцяг
10 снежня 2018 — 8 чэрвеня 2019
Папярэднік Актавіян Армашу
Пераемнік Наталля Гаўрыліца
Нараджэнне 28 лютага 1972(1972-02-28) (53 гады)
Грамадзянства
Веравызнанне праваслаўе
Партыя
Адукацыя
Сайт gov.md/ru
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Іон Кіку (рум.: Ion Chicu; нар. 28 лютага 1972, с. Пыржалцень, Каларашскі раён, Малдаўская ССР, СССР) — малдаўскі дзяржаўны дзеяч, спецыяліст у галіне фінансаў. Міністр фінансаў Рэспублікі Малдова з 10 снежня 2018 па 8 чэрвеня 2019. Прэм’ер-міністр Рэспублікі Малдова з 14 лістапада 2019 па 23 снежня 2020.

Біяграфія

[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 28 лютага 1972 года ў сяле Пыржалцень Каларашскага раёна Малдаўскай ССР.

У 1994 скончыў факультэт менеджменту Акадэміі эканамічных навук Малдовы. Валодае рускай, англійскай і французскай мовамі.

У 2005—2006 — дырэктар Галоўнага ўпраўлення структурных рэформаў Міністэрства эканомікі і гандлю Рэспублікі Малдова, саветнік першага віцэ-прэм’ер-міністра Зінаіды Грачанай[1][2].

З 1 сакавіка 2006 па 2008 — намеснік Міністра фінансаў Рэспублікі Малдова[2]. 12 снежня 2007 прысвоены чын: «I ранг, дзяржаўны саветнік Рэспублікі Малдова III класа»[3].

З 4 красавіка 2008 па 9 верасня 2009 г. — галоўны дзяржаўны саветнік па эканамічных пытаннях і знешняй палітыцы прэм’ер-міністра Рэспублікі Малдова Зінаіды Грачанай[4][5].

Таксама займаў пасаду старшыні Савета стратэгічнага развіцця медыцынскага ўніверсітэта імя Мікалая Тэстэміцану, працаваў кансультантам па кіраванні дзяржаўнымі фінансамі ў розных праектах.

З 2 студзеня па 12 снежня 2018 — генеральны сакратар Міністэрства фінансаў[6][7].

З 10 снежня 2018 па 8 чэрвеня 2019 — міністр фінансаў Рэспублікі Малдова[8].

З ліпеня па лістапад 2019 — саветнік па эканамічных пытаннях Прэзідэнта Рэспублікі Малдова Ігара Дадона.

Прэм’ер-міністр

[правіць | правіць зыходнік]

12 лістапада 2019 года Парламент Малдовы вынес вотум недаверу Ураду. За дадзенае рашэнне прагаласавала 52 дэпутата з 101. Прычынай для вынясення вотуму стала ініцыятыва кабінета міністраў па змяненні заканадаўства, якія вызначаюць працэдуру абрання Генеральнага пракурора Малдовы[9][10].

13 лістапада Ігар Дадон вылучыў кандыдатуру Кіку на пасаду прэм’ер-міністра Малдовы[11]. 14 лістапада парламент краіны прызначыў яго[12].

У той жа дзень Кіку абвясціў, што яго ўрад «выканае ўсе абавязацельствы дзяржавы перад знешнімі партнёрамі і міжнароднымі фінансавымі арганізацыямі, перш за ўсё МВФ і Сусветным банкам»[13]. Падчас прызначэння Ігар Дадон назваў яго «тэхнакратам, прафесіяналам, які не быў членам якой-небудзь палітычнай партыі», хоць Кіку насамрэч быў саветнікам прэзідэнта[14]. На наступны дзень ён быў прадстаўлены супрацоўнікам Дзяржаўнай канцылярыі[15]. У склад урада Кіку з урада Санду быў прызначаны толькі Павел Войка, які змяніў пасаду міністра абароны на пасаду міністра ўнутраных спраў.

20 лістапада наведаў Маскву з першым рабочым візітам, дзе правёў перамовы са Старшынёй Урада Расійскай Федэрацыі Дзмітрыем Мядзведзевым[16][17].

16 сакавіка 2020 года для забеспячэння палітычнай падтрымкі ўраду Кіку, фракцыі ПСРМ і ДПМ сфармавалі ў Парламенце Малдовы кіруючую большасць (да гэтага, з 14 лістапада 2019, пасля развалу кааліцыі ПДС, ПППГП і сацыялістаў, Партыя сацыялістаў з’яўлялася кіруючай у Парламенце меншасцю). Пагадненне аб стварэнні кааліцыі прывяло да кадравых перамен ва ўрадзе — 4 з 9 міністэрскіх і 1 з 2 віцэ-прэм’ерскага партфеляў (па рэінтэграцыі) былі аддадзены ДПМ: эканомікі і інфраструктуры, замежных спраў і еўрапейскай інтэграцыі, абароны і адукацыі, культуры і даследаванняў[18][19][20].

З сярэдзіны чэрвеня 2020 г. пасля пераходу шэрагу дэпутатаў з фракцыі ДПМ у парламенцкую групу «Про-Малдова», урад Кіку зноў стаў урадам меншасці — кааліцыя ПСРМ і ДПМ у парламенце складалі 50 дэпутатаў супраць апазіцыі з 51 дэпутата.

Сям’я

[правіць | правіць зыходнік]

Жанаты, трое дзяцей[21].

Крыніцы

[правіць | правіць зыходнік]
  1. ↑ Постановление Правительства Республики Молдова от 07.11.2005 г. № 1167 «О назначении господина Кику Иона»(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 9 снежня 2022. Праверана 22 лістапада 2019.
  2. ↑ а б Постановление Правительства Республики Молдова от 01.03.2006 г. № 228 «О назначении господина Кику Иона»(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 25 сакавіка 2022. Праверана 22 лістапада 2019.
  3. ↑ Распоряжение премьер-министра Республики Молдова от 12.12.2007 г. № 121-р «О присвоении классных чинов»(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 15 сакавіка 2022. Праверана 22 лістапада 2019.
  4. ↑ Постановление Правительства Республики Молдова от 02.04.2008 г. №. 498 «О назначении на должности главных государственных советников премьер-министра»(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 25 сакавіка 2022. Праверана 22 лістапада 2019.
  5. ↑ Постановление Правительства Республики Молдова от 09.09.2009 г. № 551 «Об освобождении господина Иона Кику»(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 9 снежня 2022. Праверана 22 лістапада 2019.
  6. ↑ Постановление Правительства Республики Молдова от 30.11.2017 г. № 1022 «О назначении господина Иона Кику на должность генерального государственного секретаря Министерства финансов»(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 25 сакавіка 2022. Праверана 22 лістапада 2019.
  7. ↑ Распоряжение Правительства Республики Молдова от 12.12.2018 г. № 142-р «О прекращении служебных отношений господина Иона Кику»(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 25 сакавіка 2022. Праверана 22 лістапада 2019.
  8. ↑ Указ Президента Республики Молдова от 10.12.2018 г. № 994-VIII «О назначении господина Иона Кику министром финансов»(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 25 сакавіка 2022. Праверана 22 лістапада 2019.
  9. ↑ Правительство Молдавии ушло в отставку (руск.)
  10. ↑ Парламент Молдавии отправил в отставку правительство Санду (руск.)
  11. ↑ Глава Молдавии выдвинул на пост премьера своего советника Иона Кику (руск.)
  12. ↑ Парламент Молдовы назначает новое правительство (руск.)
  13. ↑ Молдавский парламент утвердил Кику на должности премьер-министра страны (руск.)
  14. ↑ Парламент Молдовы утвердил новое «технократическое» правительство (руск.)
  15. ↑ Додон представил нового премьер-министра Иона Кику и ряд новых министров (руск.)
  16. ↑ Новый премьер-министр Молдовы Чику планирует посетить Москву в конце этой недели. (руск.)
  17. ↑ Российско-молдавские переговоры. Дмитрий Медведев провел переговоры с Премьер-министром Республики Молдова Ионом Чику. (руск.)
  18. ↑ Соглашение о коалиции привело к кадровым перестановкам в правительстве Молдовы (руск.)
  19. ↑ В Молдове социалисты и демократы сформировали парламентское большинство (руск.)
  20. ↑ Президент Молдавии утвердил новых членов кабмина — вернулись демократы (руск.)
  21. ↑ Ион Кику: биография кандидата на пост премьер-министра (руск.)(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 17 лістапада 2019. Праверана 22 лістапада 2019.

Спасылкі

[правіць | правіць зыходнік]
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Іон_Кіку&oldid=5045244"