Іосіф Давыдавіч Левін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Іосіф Давыдавіч Левін
Дата нараджэння: 9 лістапада 1923(1923-11-09)
Месца нараджэння:
Дата смерці: 3 студзеня 2011(2011-01-03) (87 гадоў)
Альма-матар:
Месца працы:
Член у:
Узнагароды:
ордэн Айчыннай вайны I ступені ордэн Айчыннай вайны II ступені ордэн Чырвонай Зоркі ордэн Чырвонай Зоркі медаль «За адвагу» медаль «За абарону Ленінграда» медаль «За перамогу над Японіяй» медаль «За ўзяцце Кёнігсберга» медаль «Ветэран працы»

Іосіф Давыдавіч Левін (нар. 9 лістапада 1923, г. Бабруйск, Магілёўская вобласць — 3 студзеня 2011) — беларускі архітэктар.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны 1942—1945 гадоў.

Скончыў у 1953 годзе Ленінградскі інжынерна-будаўнічы інстытут. У 19531955 гадах архітэктар, галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Гарпраект» г. Севастопаль; у 19551956 гадах у інстытуце «Ваенмарпраект»; у 1956 годзе ў інстытуце «Мінгарпраект»; у 1957—1960 гадах у інстытуце «Белдзіпрасельбуд»; у 19601983 гадах у інстытуце «Мінскпраект».

Быў членам Саюза архітэктараў СССР, Савета ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Асноўныя работы: Палац культуры і тэхнікі МАЗа (1977), аэрапорт «Мінск-1», будынкі выдавецтва «Беларуская энцыклапедыя імя Петруся Броўкі» пры АН Беларусі, інстытута «Белдзіпразем», Гідраметэаралагічнага цэнтра; карпусы 5-й і 7-й клінічных гарадскіх бальніц; ветэрынарная санітарная станцыя; новы корпус Рэспубліканскай пракуратуры па вул. Інтэрнацыянальнай (1969); скурна-венералагічны НДІ; сярэдняя спецыяльная музычная школа; НДІ Дзяржплана БССР; кінатэатр «Піянер»; стадыён «Трактар»; Мінскі мастацка-вытворчы камбінат; комплекс інтэрнатаў па вул. Ангарскай (1974), жылыя дамы, школы, дзіцячыя сады; транспартная развязка пл. Ванеева; праведзена добраўпарадкаванне Парку культуры і адпачынку імя 50-годдзя Вялікага Кастрычніка і іншае.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступені, 2-ма ордэнамі Чырвонай Зоркі; медалямі «За адвагу», «За абарону Ленінграда», «За ўзяцце Кёнігсберга», «За Перамогу над Германіяй», «За Перамогу над Японіяй», медалём Мангольскай Народнай Рэспублікі, «Ветэран працы», юбілейнымі медалямі, Ганаровымі граматамі, каштоўнымі падарункамі.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Левин Иосиф Давидович // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. Минск: Энциклопедикс, 2014. −140 с. ISBN 978-985-7090-29-7.
  • Иосиф Давидович Левин // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справ. / Сост. В. И. Аникин. — Мн., 1991. — С. 62.
  • Воинов А. А. История архитектуры Белоруссии. В 2- х т. Т.2 (Советский период). — Мн., 1987.