Перайсці да зместу

Іосіф Бенцыянавіч Сіманоўскі

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
(Пасля перасылкі з Іосіф Сіманоўскі)
Іосіф Бенцыянавіч Сіманоўскі
Дата нараджэння 24 красавіка 1892(1892-04-24)
Месца нараджэння
Дата смерці 8 кастрычніка 1967(1967-10-08) (75 гадоў)
Месца смерці
Грамадзянства
Род дзейнасці перакладчык, літаратуразнавец, бібліёграф, бібліятэказнавец
Навуковая сфера бібліятэказнаўства
Месца працы
Альма-матар
Узнагароды
Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга медаль «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Ганаровая грамата Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга БССР Заслужаны дзеяч культуры Беларускай ССР

Іосіф Бенцыянавіч Сіманоўскі або Язэп Сіманоўскі[1] (24 красавіка 1892, Бабруйск — 8 кастрычніка 1967) — беларускі бібліёграф, бібліятэказнавец, перакладчык, першы дырэктар Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі.

Нарадзіўся ў сям’і рамесніка. У 1914 г. скончыў Бернскі ўніверсітэт у Швейцарыі. Працаваў у Маскве ў энцыклапедыі Граната, практыкаваў у гарадской бібліятэцы імя А. С. Пушкіна. З 1917 г. зноў у Бабруйску, працаваў намеснікам гарадскога Савета, старшынёй культурнай секцыі, быў членам рэдакцыі мясцовай газеты, з ліпеня 1918 г. — загадчыкам гарадской бібліятэкі.

У 1921 г. узначальваў бібліятэку Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў Менску і Кніжную палату, клапаціўся аб росце кніжных фондаў, выкарыстоўваў магчымасці атрымання дарэвалюцыйных выданняў. На гэтым пасту працаваў амаль 40 гадоў. Выступаў ініцыятарам стварэння ў 1926—1933 гг. філіялаў бібліятэк у Віцебску, Магілёве, Гомелі, якія ў 1938 г. былі рэарганізаваны ў абласныя.

У 1941 г. эвакуіраваўся ў Сталінград, затым у Саратаў, працаваў у навуковых бібліятэках. У жніўні 1942 г. адазваны ў Маскву для выкладання ў Маскоўскім дзяржаўным бібліятэчным інстытуце. Адначасова, з красавіка 1943 г., пачаў работу па аднаўленні Дзяржаўнай бібліятэкі БССР. Як яе першы дырэктар, удзельнічаў у рабоце шматлікіх усесаюзных, рэспубліканскіх нарад, з’ездаў, канферэнцый, на якіх выступаў з дакладамі ў пытаннях бібліятэказнаўства.

У 1944—1945 гг. прымаў актыўны ўдзел у арганізацыі бібліятэчнага факультэта пры Мінскім педінстытуце імя А. М. Горкага, дзе шмат гадоў выкладаў бібліятэказнаўства і да 1951 г. быў загадчыкам кафедры.

Распрацаваў пытанне аб ролі навуковых бібліятэк як цэнтраў бібліяграфічнай работы. Унёс значны ўклад у развіццё бягучай i рэтраспектыўнай бібліяграфіі, падрыхтоўку паказальнікаў бібліяграфічных дапаможнікаў. Быў ініцыятарам выдання бюлетэня «Новыя кнігі Беларусі». Вядомы яго заслугі і ў развіцці МБА[удакладніць: камент.], стварэнні цэнтралізаванай сістэмы кнігазабеспячэння навуковых бібліятэк, даследаванні гісторыі бібліятэчнай справы ў рэспубліцы. На беларускую мову перакладаў творы Г. Гейнэ, А. Міцкевіча.

Заслужаны дзеяч культуры БССР (1957)[2].