Авіт

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Авіт
лац.: Marcus Maecilius Flavius Eparchius Avitus
Авіт
Імператар Абвіты на манеце
імператар Заходняй Рымскай імперыі
455456
Папярэднік: Петроній Максім
Пераемнік: Маярыян
 
Дзейнасць: святар, палітык
Веравызнанне: Хрысціянства
Нараджэнне: 395
Клермон
Смерць: 457(0457)
Пахаванне:
Дынастыя: апошнія імператары[d]
Бацька: Agricola[d]
Дзеці: Papianilla[d], Ecdicius[d] і Agricola[d]

Авіт (Марк Мецылій Флавій Эпархій Авіт; лац.: Marcus Maecilius Flavius Eparchius Avitus) — рымскі імператар (Заходняя Рымская імперыя) ў 455456 гадах.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Авіт паходзіў з багатай гальскай сям'і. Больш трыццаці гадоў ён правёў на рымскай дзяржаўнай службе. Быў паплечнікам Аэцыя (выконваў адказныя дыпламатычныя даручэнні). Авіт быў узведзены ў званне прэфекта прэторыя Галіі. Імператар Петроній Максім прызначыў Авіта галоўным начальнікам кавалерыі і пяхоты ў Галіі. У кароткі тэрмін Авіт змог істотна зменшыць набегі варварскіх плямён на Галію.

Авіт, аднак, марыў пра імператарскі пасад і з гэтай мэтай у маі 455 года адправіўся ў Тулузу. Тут ён атрымаў весткі пра смерць Максіма і пра спусташэнне Рыма вандаламі, пасля чаго заручыўся падтрымкай караля вестготаў Тэадорыха II і 10 ліпеня таго ж года ў Арылаце на сходзе прадстаўнікоў сямі гальскіх правінцый быў абвешчаны імператарам.

Аднак ні рымскі сенат, ні самі рымляне не прызналі Авіта. Частка сенатараў уступіла ў таемныя перамовы з палкаводцам-варварам Рыцымерам, на якога Авіт усклаў абарону Італіі. У 456 годзе Рицимер падняў паўстанне. Пасля кароткага супраціву Авіт склаў з сябе ўладу 6 кастрычніка 456 года. Рыцымер хацеў выслаць яго з краіны, але рымскі сенат запатрабаваў смерці Абвіта[1]. Авіт спрабаваў бегчы ў дружалюбную Галію, але па дарозе захварэў і ў пачатку 457 года сканаў ад маравой язвы[2].

Зноскі

  1. Гиббон (гл. 36).
  2. Евагрий Схоластик (II, 7).

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Гиббон, Э. «Закат и падение Римской империи» М. 1997
  • Евагрий Схоластик. «Церковная история» СПб. 1853