Навум Саламонавіч Перкін: Розніца паміж версіямі

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
[недагледжаная версія][недагледжаная версія]
Змесціва выдалена Змесціва дададзена
др Rymchonak перанёс старонку Навум Перкін у Навум Саламонавіч Перкін
Няма тлумачэння праўкі
Радок 1: Радок 1:
'''Навум ПЕРКІН''' ({{ДН|15|2|1912}}, {{МН|Тураў||Горад Тураў}}, цяпер [[Жыткавіцкі раён]], [[Гомельская вобласць]] — {{ДС|2|10|1976}}) — беларускі [[літаратуразнавец]].
'''Навум Саламонавіч Перкін''' ({{ДН|15|2|1912}}, {{МН|Тураў||Горад Тураў}}, цяпер [[Жыткавіцкі раён]], [[Гомельская вобласць]] — {{ДС|2|10|1976}}) — беларускі [[літаратуразнавец]].


== Біяграфія ==
Нарадзіўся ў сям'і саматужніка. У 1928 г. паступіў у [[Гомельскі педагагічны тэхнікум]], у 1929—1931 г. настаўнічаў у пачатковых школах на Гомельшчыне. Скончыў літаратурны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута (1936) і аспірантуру пры гэтым інстытуце (1941). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны — з 1941 г. на фронце, з 1942 г. у партызанах на Браншчыне, з 1944 г. зноў на фронце. Быў двойчы паранены. З 1946 г. — навуковы супрацоўнік, у 1963—1976 — загадчык сектара ўзаемасувязей літаратур Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы [[АН БССР]]. [[Доктар філалагічных навук]], прафесар. Член [[Саюз пісьменнікаў СССР|Саюза пісьменнікаў СССР]] (з 1954).
Нарадзіўся ў сям'і саматужніка. У 1928 г. паступіў у [[Гомельскі педагагічны тэхнікум]], у 1929—1931 г. настаўнічаў у пачатковых школах на Гомельшчыне. Скончыў літаратурны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута (1936) і аспірантуру пры гэтым інстытуце (1941). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны — з 1941 г. на фронце, з 1942 г. у партызанах на Браншчыне, з 1944 г. зноў на фронце. Быў двойчы паранены. З 1946 г. — навуковы супрацоўнік, у 1963—1976 — загадчык сектара ўзаемасувязей літаратур Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы [[АН БССР]]. [[Доктар філалагічных навук]], прафесар. Член [[Саюз пісьменнікаў СССР|Саюза пісьменнікаў СССР]] (з 1954).


Радок 7: Радок 8:
Адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай савецкай літаратуры» (1964), «Истории советской многонациональной литературы» (1970—1971), сааўтар дакладаў да III Міжнароднага з'езда славістаў «Асноўныя асаблівасці развіцця сучаснай беларускай літаратуры» (з [[В. Івашын]]ым, 1958) і да V — «Беларускапольскія ўзаемасувязі ў XIX ст.» (з [[А. Лойка]]м, 1969), а таксама падручніка «Беларуская савецкая літаратура» для 9-10 класаў (з [[Ю. Пшыркоў|Ю. Пшырковым]], 1959—1973).
Адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай савецкай літаратуры» (1964), «Истории советской многонациональной литературы» (1970—1971), сааўтар дакладаў да III Міжнароднага з'езда славістаў «Асноўныя асаблівасці развіцця сучаснай беларускай літаратуры» (з [[В. Івашын]]ым, 1958) і да V — «Беларускапольскія ўзаемасувязі ў XIX ст.» (з [[А. Лойка]]м, 1969), а таксама падручніка «Беларуская савецкая літаратура» для 9-10 класаў (з [[Ю. Пшыркоў|Ю. Пшырковым]], 1959—1973).


== Узнагароды ==
Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі і медалямі. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР імя Якуба Коласа (1980) за ўдзел у 2-томным даследаванні «История белорусской дооктябрьской литературы» і «История белорусской советской литературы».
Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі і медалямі. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР імя Якуба Коласа (1980) за ўдзел у 2-томным даследаванні «История белорусской дооктябрьской литературы» і «История белорусской советской литературы».


Радок 14: Радок 16:


{{DEFAULTSORT:Перкін Навум}}
{{DEFAULTSORT:Перкін Навум}}
[[Катэгорыя:Асобы]]
[[Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў СССР]]
[[Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў СССР]]
[[Катэгорыя:Дактары філалагічных навук‎]]
[[Катэгорыя:Дактары філалагічных навук‎]]

Версія ад 12:27, 28 снежня 2014

Навум Саламонавіч Перкін (15 лютага 1912, Тураў, цяпер Жыткавіцкі раён, Гомельская вобласць — 2 кастрычніка 1976) — беларускі літаратуразнавец.

Біяграфія

Нарадзіўся ў сям'і саматужніка. У 1928 г. паступіў у Гомельскі педагагічны тэхнікум, у 1929—1931 г. настаўнічаў у пачатковых школах на Гомельшчыне. Скончыў літаратурны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута (1936) і аспірантуру пры гэтым інстытуце (1941). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны — з 1941 г. на фронце, з 1942 г. у партызанах на Браншчыне, з 1944 г. зноў на фронце. Быў двойчы паранены. З 1946 г. — навуковы супрацоўнік, у 1963—1976 — загадчык сектара ўзаемасувязей літаратур Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР. Доктар філалагічных навук, прафесар. Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1954).

Дэбютаваў у друку з літаратурна-крытычнымі артыкуламі і рэцэнзіямі ў 1946 г. Пісаў на рускай і беларускай мовах. Аўтар прац «Аркадзь Куляшоў: Паэтычная творчасць» (1951), «Творчасць Петруся Броўкі» (1952), «Шляхі развіцця беларускай савецкай літаратуры 20-30-х гадоў: Праблемы сацыялістычнага рэалізму» (1960), «В семье братских литератур» (1967), «Нацыянальнае і інтэрнацыянальнае ў літаратуры» (1971), «Человек в советском романе» (1975), брашуры «Пятро Глебка» (1955), зборніка літаратурна-крытычных артыкулаў «Абсягі думкі» (1979). Апублікаваны аўтабіяграфічныя мастацкія творы «Мальчик из местечка» (1981) і «Я стал партизаном» (1982).

Адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай савецкай літаратуры» (1964), «Истории советской многонациональной литературы» (1970—1971), сааўтар дакладаў да III Міжнароднага з'езда славістаў «Асноўныя асаблівасці развіцця сучаснай беларускай літаратуры» (з В. Івашыным, 1958) і да V — «Беларускапольскія ўзаемасувязі ў XIX ст.» (з А. Лойкам, 1969), а таксама падручніка «Беларуская савецкая літаратура» для 9-10 класаў (з Ю. Пшырковым, 1959—1973).

Узнагароды

Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі і медалямі. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР імя Якуба Коласа (1980) за ўдзел у 2-томным даследаванні «История белорусской дооктябрьской литературы» і «История белорусской советской литературы».

Літаратура