Пажар у аўтобусе ў Мінску (1980): Розніца паміж версіямі

Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
др
няма тлумачэння праўкі
[дагледжаная версія][дагледжаная версія]
(Нармалізацыя артыкула да афіцыйнага правапіса —крыніца — be-tarask:Пажар_у_аўтобусе_ў_Менску_ў_1980_годзе)
 
дрНяма тлумачэння праўкі
'''Пажар у гарадскім аўтобусе 62-га маршрутумаршрута''' здарыўся 3 сакавіка 1980 года на развязцы вуліц [[Вуліца Сталетава, Мінск|Сталетава]] і [[Вуліца Філімонава, Мінск|Філімонава]], [[Горад Мінск|Мінск]]. Паводле афіцыйных звестак загінулі 23 чалавека, 9 уратаваліся.
 
== Хада падзеяў ==
Падчас руху па [[Запарожская плошча, Мінск|Запарожскай плошчы]] (развязка вуліц Сталетава і Філімонава) каля 11-й гадзіны рэйсавы аўтобус «[[Ikarus|Ікарус]]» маршрута №62 вымушана спыніўся з-за аварыі: наперадзе перакулілася цыстэрна [[Бензавоз|бензавозубензавоза]]. Люк цыстэрны быў змацаванызамацаваны [[Шворан|шворанам]] толькі з аднаго боку, таму [[бензін]] выліўся на асфальт. Заўважыўшы перакулены бензавоз, кіроўцы аўтамабіляў пачалі разварочвацца, а кіроўца аўтобуса адкрыў для выхадувыхада пасажыраў пярэднія дзверы.
 
Людзі, аднак, не спяшаліся адыходзіць далёка ад аўтобуса, спадзеючыся на тое, што рух неўзабаве ўзновіцца. Тым часам на плошчы з'явіўся «[[Масквіч, аўтамабіль|Масквіч]]» «[[Хуткая дапамога|хуткай дапамогі]]». Імкнучыся аб’ехаць людзей, ён заўважыў, што трапіў у лужыну бензіна і рэзка затармазіў. Аўтамабіль заглух.
{{канец цытаты|крыніца=Олег Гавдурович «Огни большого города» // «[[БелГазета]]» <small>20 кастрычніка 2003</small>}}
 
Загінулі 23 чалавека (у тым ліку кіроўца аўтобуса). Уратаваліся 9 пасажыраў, якія здолелі выскакнуць з аўтобуса, калі кіроўца адчыніў усе дзверы. Міліцыя і ўрачы адмовіліся пераносіць астанкі загінулых для транспарціроўкі ў [[морг]], гэтым давялося займацца пажарнікам.
 
Смутак з нагоды трагедыі абвешчаны не быў, улады замаўчалі трагедыю<ref>{{Артыкул|аўтар=Елена Анкудо|прозвішча=|імя=|суаўтары=|дата публікацыі=20 кастрычніка 2003|загаловак=Огни большого города|фармат=|выдавец=«[[БелГазета]]»|дата=7 лістапада 2010|мова=ru}}</ref>. З-за мяжы звесткі пра трагедыю падаваліся, у прыватнасці, радыёстанцыяй «[[Голас Амерыкі]]»<ref name="navinyby">{{Артыкул|аўтар=Виктор Федорович|прозвішча=|імя=|суаўтары=|дата публікацыі=3 лістапада 2010|загаловак=Лимиты на смерть и масштабы соболезнования|фармат=|назва праекту=Общество|выдавец=«Белорусские новости»|дата=7 лістапада 2010|мова=ru}}</ref>.
Вінаватымі ў трагедыі прызналі кіроўцаў бензавоза і «Масквіча», іх асудзілі на 12 і 5 гадоў пазбаўлення волі адпаведна. Праз паўтара года пасля вызвалення кіроўца бензавоза памёр.
 
Дзяржава ўзяла на сябе выдаткі па зладжанніарганізацыі пахаванняў загінулых. Тым, хто застаўся ў жывых і меў патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў, выдзелілі кватэры і сплацілі па тры тысячы рублёў.
 
Гарадскія ўлады дзеля пазбягання падобных аварый прынялі рашэнне абмежаваць рух бензавозаў па Мінску і зачыніць шэраг [[Аўтазаправачная станцыя|АЗС]], што знаходзіліся ў нэпасрэднай блізасці да жылога сектара.

Навігацыя