Розніца паміж версіямі "Ковенскае вікарыяцтва"

Jump to navigation Jump to search
(Новая старонка: ''''Ковенскае вікарыяцтва''' — вікарыяцтва Віленская і Літоўская епархія|Віленскай епарх...')
 
Утворана ў 1843 годзе ў сувязі з установай [[Ковенская губерня|Ковенскай губерні]] па хадайніцтве біскупа Літоўскага [[Іосіф (Сямашка)|Іосіфа (Сямашкі)]]. Настаяцель Віленскага Свята-Духава манастыра архімандрыт [[Платон (Гарадзецкі)]] быў хіратанісан у епіскапа Ковенскага, другога вікарыя Літоўскай епархіі. Першапачаткова біскупы Ковенскае жылі ў Пожайском Успенскім манастыры ў 9 вёрстах ад Коўна, настаяцелямі якога яны з’яўляліся. Біскупы клапаціліся не толькі аб Пажайскім манастыры, у іх абавязкі ўваходзіла таксама апеку пра іншых невялікіх мясцін Ковенскай губерні: Сурдэгскім мужчынскім манастыры ў Вількамірскім павеце і Антолептском жаночым манастыры ў Новоалександровском павеце. Кафедрамі біскупаў Кавенскіх да Першай сусветнай вайны былі Нікольскі і Петрапаўлаўскі храмы ў Коўна. З 1881 года біскуп Ковенскі Данат (Бабінскі-Сакалоў) згадваецца як 1-й вікарый Літоўскай епархіі.
 
З 1911 года на сродкі Ковенскага епіскапа [[Елеўферый (Богаяўленскі)|Елеўферыя (БогаяўленскагаБагаяўленскага)]] пры Нікольска-Петрапаўлаўскім братэрстве выдавалася адзіная ў Коўна руская газета «Літоўская Русь». Таксама сіламі Кавенскіх біскупаўепіскапаў і Ковенскага братэрства да 1915 года ўтрымліваліся братэрскі прытулак на 25 сірот і школа на 70 чалавек. Ковенскае братэрства спыніла існаванне ў верасня-кастрычніка 1915 года, адразу пасля акупацыі Коўна нямецкімі войскамі; Братэрства было адноўлена ў 1926 года, дзейнічала да 1940 года.
 
3 жніўня 1915 года епіскап Елеўферый арганізаваў эвакуацыю Пажайскага і Сурдегского манастыроў і неўзабаве выехаў у Маскву. 28 чэрвеня 1917 годзе ў сувязі з абраннем 21 чэрвеня на Маскоўскую кафедру Літоўскага архіепіскапа Літоўскага [[Ціхан (Патрыярх Маскоўскі)|Ціхана (Белавіна)]] епіскап Елеўферый быў прызначаны часова кіраўніком Літоўскай епархіяй. У канцы 1917 года епіскап прыбыў у [[Дзісна|Дзісну]], адзіную частку Літоўскай епархіі, не занятую нямецкімі войскамі. У лістападзе 1918 года пераехаў у Вільню ([[Вільнюс]]). Пазней было заснавана Каўнаскім праваслаўнае духоўнае праўленне. Пастановай патрыярха Ціхана і Сінода ад 28 чэрвеня 1921 года епіскап Елеўферый быў узведзены ў сан архіепіскапа і прызначаны на Віленскую кафедру кіруючым архірэем.
 
У сакавіку 1922 года Віленскі край быў афіцыйна далучаны да Польшчы. З 14 кастрычніка 1922 года да пачатку лютага 1923 года архіепіскап Елеўферый знаходзіўся пад арыштам па загадзе польскіх уладаў пасля вызвалення архірэй быў высланы з Польшчы, 6 лютага ён прыбыў у Каўнас — часовую сталіцу Літоўскай Рэспублікі. У сувязі з тым што кафедральны Петрапаўлаўскі сабор у Каўнасе яшчэ ў 1919 годзе быў адабраны ў вернікаў, кафедральным храмам стала могілкавая Васкрасенская царква. У 1932 года быў закладзены віленскі кафедральны Благавешчанскі сабор, асвечаны ў 1935 годзе. У кастрычніку 1939 года Віленскі край быў перададзены Літве, мітрапаліт Елеўферый вярнуўся ў Вільню.

Навігацыя