Язэп Барадзюля: Розніца паміж версіямі

Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
172 байты дададзена ,  9 месяцаў таму
Няма тлумачэння праўкі
 
У 1917 годзе скончыў [[Магілёўская рыма-каталіцкая семінарыя|Магілёўскую рыма-каталіцкую семінарыю]], якая тады знаходзілася ў [[Пецярбург|Пецярбурзе]]. Пасля атрымаў накіраванне ў [[Пецярбургская духоўная рыма-каталіцкая акадэмія|Пецярбургскую духоўную рыма-каталіцкую акадэмі]]ю, дзе прабыў да 1919 года, пакуль установу не ліквідавалі. Увайшоў у кола заснавальнікаў [[Хрысціянская дэмакратычная злучнасць|«Хрысціянскай дэмакратычнай злучнасці»]], з якой пасля выйшла «[[Беларуская хрысціянская дэмакратыя (1917)|Беларуская хрысціянская дэмакратыя]]».
 
Згодна з [[Рыжскі мір|Рыжскай дамовай]] яна духоўная акадэмія перанесена ў [[Люблін]]. Аднак Язэп Барадзюля не паехаў вучыцца ў Польшчу, а прыняў прызначэнне святара ў [[Полацк]]у. Ён патлумачыў свой выбар так: «''Я, беларус, які не меў нікога знаёмага ў Польшчы''». У Полацку Язэп Барадзюля праслужыў толькі 8 месяцаў. Пасля яго паставілі настаяцелем трох касцёлаў [[Губінскі касцёл|Камена-ГубінскагаГубінск]]ага (цяпер [[вёска Губіна, Лепельскі раён]]), [[Бешанковіцкі касцёл|Бешанковіцкага]] і Ушацкага[[Ушацкі касцёл|Ушацк]]ага. Аднак часткова ён служыў яшчэ ў [[Лепельскі касцёл|Лепельскім]] і Ульскім[[Ульскі касцёл|Ульскі]]м касцёле.
 
У 1925 годзе пайшла масавая хваля рэпрэсій рыма-каталіцкага духавенства. Па Язэпа Барадзюлю прадстаўнікі Менскага [[АДПУ]] прыехалі ў канцы 1926 года. 1 студзеня 1927 яго прывезлі ў [[Менск]] і пасадзілі ў адзіночную камеру. Святару прапаноўвалі супрацу з чэкістамі, ён ад гэта адмовіўся. Тады далі яго першыя тры гады зняволення.
Пасля трох гадоў асуджэння Язэпа Барадзюлю з высылкі не адпусцілі, саслалі яго яшчэ на тры гады ў [[Архангельск]]. Там ён сустрэў іншых святароў і шмат ссыльных вернікаў. Заставаўся пастырам і ў сталінскіх лагерах. Калі пра гэта даведаліся ў ГПУ, то пагналі далей на Поўнач.
 
Летам 1933 года Язэпа Барадзюлю вызвалілі. Ён вярнуўся ў [[Віцебск]] і мусіў стаць настаяцелем касцёлаў [[Касцёл Святога Антонія Падуанскага (Віцебск)|Святога Антонія]] і [[Касцёл Святой Варвары (Віцебск)|Святой Барбары]]. Але пражыў ён там толькі два тыдні. ОГПУАДПУ не дазволіла працаваць пробашчам, імкнулася схіліць яго да супрацы, на якую ксёндз не пагадзіўся. Напрыканцы таго ж года яго зноў выслалі ў Архангельск — у новую высылку тэрмінам на тры гады. Праўда, праз тры гады ён не выйшаў: святара асудзілі зноў і адправілі ў [[Нарыльск]]. У 1939 годзе яго зноў асудзілі і далі сем гадоў лагераў. Працаваў фельчарам у бальніцы. У 1946 годзе ён атрымаў паперы аб вызваленні.
 
Касцёлаў у Віцебску ўжо не было, і Язэп Барадзюля паехаў у [[Рыга|Рыгу]]. Спачатку ксёндз служыў у [[Даўгаўпілс]]е, а з 1947 года — у [[Пасіенэ|Пасіене]] Лудзенскага дэканату ў [[Латвія|Латвіі]]. Праўда, праслужыў тут нядоўга — да 7 лістапада 1949 года, пакуль яго зноў не арыштавалі.

Навігацыя