Азначэнне (граматыка)
Азначэ́нне — даданы член сказа, які паясняе словы з прадметнымі значэннямі, называючы прыкмету прадмета (яго якасць, форму, памер, матэрыял, адносіны да іншых прадметаў і г.д.)[1].
Віды азначэнняў
[правіць | правіць зыходнік]У беларускай мове азначэнні падзяляюцца на дапасаваныя і недапасаваныя[1].
Дапасаваныя азначэнні
[правіць | правіць зыходнік]Сінтаксічная сувязь — дапасаванне. Сродкамі выражэння з’яўляюцца прыметнік (зялёная ялінка), дзеепрыметнік (неадасланае пісьмо), займеннік (нашы сябры, бацькава парада), лічэбнік (трэці год)[1].
Недапасаваныя азначэнні
[правіць | правіць зыходнік]Сінтаксічная сувязь — кіраванне або прымыканне[2]. Сродкамі выражэння з’яўляюцца назоўнік ва ўскосных склонах, часам з прыназоўнікам (дом восем, дарога бацькоў, дзяўчынка з бантам), займеннік (яе клопат), інфінітыў (імкненне вучыцца), прыслоўе (паварот налева), а таксама словазлучэнні розных тыпаў (стары высокага росту)[1].
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- 1 2 3 4 5 Міхневіч 1996, с. 170.
- ↑ Азначэнне // Культура Беларусі: энцыклапедыя / рэдкал.: Т. У. Бялова (гал. рэд.) [і інш.]. — Мн.: Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2010. — Т. 1. — С. 77—78. — 704 с. — 3 000 экз. — ISBN 978-985-11-0496-9.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- А. Я. Міхневіч. Азначэнне // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 1: А — Аршын / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1996. — Т. 1. — С. 170. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0036-6 (т. 1).
Слоўнікі і энцыклапедыі | |
|---|---|
| Нарматыўны кантроль |
