Акалічнасць
Акалі́чнасць — даданы член сказа, які паясняе словы са значэннем дзеяння або прыкметы, паказваючы на час, месца, прычыну, умову, мэту, спосаб дзеяння, характар выяўлення, інтэнсіўнасць прыкметы[1].
Сінтаксічная сувязь і сродкі выражэння
[правіць | правіць зыходнік]У беларускай мове акалічнасці сінтаксічна звязваюцца з галоўнымі словамі пры дапамозе прымыкання і кіравання[1].
Ролю акалічнасці выконваюць прыслоўі («вельмі здольны»), дзеепрыслоўі («разглядаць не спяшаючыся»), інфінітыў («зайсці развітацца»), назоўнікі з прыназоўнікам ці без яго («ехаць лесам», «зрабіць насуперак жаданню»), лічэбнікі («уваходзіць па аднаму»), а таксама свабодныя словазлучэнні розных тыпаў («важыць тры тоны», «чытаць з ранку да вечара», «апрацаваны з дапамогай новага прыстасавання») і фразеалагізмы («жыць абы дзень да вечара»)[1].
Разрады
[правіць | правіць зыходнік]У залежнасці ад сінтаксічнага значэння акалічнасці падзяляюцца на разрады: часу, месца, прычыны, умовы, мэты, спосабу дзеяння і іншыя[1].
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ а б в г Міхневіч 1996, с. 183.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- А. Я. Міхневіч. Акалічнасць // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 1: А — Аршын / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1996. — Т. 1. — С. 183. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0036-6 (т. 1).
Слоўнікі і энцыклапедыі | |
|---|---|
| Нарматыўны кантроль |
