Алаізій Капелі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Алаізій Капелі
лац.: Aloisius Ludovicus Cappelli, італ.: Aloisio Luigi Cappelli
Jonas Rustemas. Aloyzo Kapelio portretas. XIX a. I p.jpg
Дата нараджэння 1776[1]
Месца нараджэння
Дата смерці 1838[1]
Род дзейнасці юрыст, філолаг, гісторык, багаслоў
Месца працы
Навуковае званне прафесар

Луіджы Капелі (у старых рускіх крыніцах звычайна Алаізій Капелли, лац.: Aloisius Ludovicus Cappelli, італ.: Aloisio Luigi Cappelli; 1776-1838) — італьянскі юрыст і філолаг, прафесар Пізанскага і Віленскага універсітэтаў.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Родам з Пістоі. З 1797 па 1801 гады ён займаў кафедру грамадзянскага і кананічнага права ў Пізанскім універсітэце, пакінуўшы якую, займаў пасаду чыноўніка ў Фларэнцыі і Вальтэры. У 1804 годзе Капелі заняў кафедру грамадзянскага і крымінальнага права ў Віленскім універсітэце, пачынаючы з 1808 года выкладаў рускую мову і літаратуру (стаўшы першым прафесарам гэтых дысцыплін у рэгіёне), а з 1813 года — чытаў ва ўніверсітэце і Віленскай духоўнай семінарыі лекцыі па кананічным праве.

Лекцыі Алаізія Капелі, якія ён чытаў на лацінскай мове, адрозніваліся ліберальным характарам, чым прыцягвалі студэнтаў. Мітрапаліт Іосіф Сямашка распавядаў у сваіх нататках, што Капелі на лекцыях па кананічнаму праву «сістэматычна і з нейкай асалодай пераследваў самымі з'едлівымі сарказмамі злоўжывання рымскага духавенства, у асаблівасці багатых прэлатаў».

Алаізій Капелі двойчы быў дэканам факультэта славесных навук і прыгожых мастацтваў (1811-1817 і 1827-1832) і пасля закрыцця Віленскага ўніверсітэта выкладаў кананічнае права ў Віленскай рымска-каталіцкай акадэміі.

Пры вяртанні ў Італію ў 1838 годзе атрымаў у падарунак свой партрэт, адлітаграфаваны студэнтамі на ўласныя сродкі.

Публікацыі[правіць | правіць зыходнік]

Алаіза Капелі апублікаваў лекцыю аб крыніцах і падставах каталіцкага права[2] і «Manuale juris canonici»[3], а таксама некалькі кніг і брашур па грамадзянскім, крымінальным і кананічным праве на лацінскай і італьянскай мовах.

Акрамя правазнаўчых твораў апублікаваў таксама вершаванае прывітанне «На вяртанне Яго Імператарскай Вялікасці Аляксандра I з Парыжа» (італ.: Per ritorno da Parigi della S. C. M. di Alessandro I; 1814) і лекцыю «Петрарка як паэт, філолаг і мараліст» (польск.: Petrarch uważany jako poeta, filolog i moralista; 1816, у перакладзе з французскай на польскую). Перапісваўся са сваім земляком Себасцьяна Чампі.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Catalog of the German National Library Праверана 31 мая 2020.
  2. «Dziennik Wilenski», 1815 год
  3. Вильно, 1819 год

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]