Алехна Судзімонтавіч
| Алехна Судзімонтавіч | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| польск.: Olechno Sudymuntowicz | |||||||
| Герб «Пагоня» | |||||||
|
| |||||||
|
|||||||
| Папярэднік | Пётр Лелюш | ||||||
| Пераемнік | Станка Судзівоевіч[d] | ||||||
|
|||||||
| Папярэднік | Міхал Кезгайлавіч | ||||||
| Пераемнік | Мікалай Радзівіл Стары | ||||||
|
|||||||
|
|
|||||||
| Смерць | не раней за 13 жніўня 1490 і не пазней за 1 сакавіка 1491 | ||||||
| Род | Судзімонтавічы[d][1] | ||||||
| Бацька | Судзімонт Доргевіч[2][3] | ||||||
| Жонка | каля Ядвіга з Манівідаў[d][4][5][…] і Ядвіга з Тшацежа[d][5] | ||||||
| Дзеці | Соф’я Судзімонтаўна[d][6][7][…], Ядвіга Судзімонтаўна[d][5], Ядвіга Судзімонтаўна[d][8][5], Аляксандра Судзімонтаўна[d][7][5], Ганна Судзімонтаўна[d][7][5] і Адам Судзімонтавіч[d][5] | ||||||
| Грамадзянства | |||||||
| Бітвы | |||||||
Алехна Судзімонтавіч або Алехна Кміта Судзімонтавіч[11] (? — паміж 13 жніўня 1490 і 1 сакавіка 1491) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Падчашы вялікі літоўскі (1448—1477), намеснік полацкі (1463—1477), ваявода віленскі (з 1477) і адначасова канцлер вялікі літоўскі (з 1478)[12].
Валодаў маёнткамі Докшыцы, Прусавічы, Далькевічы, Вольберавічы, Гняздзілава, Запонне, Нябышына, Палачаны, Лужаны, Занарач.
Біяграфія
[правіць | правіць зыходнік]З літоўскага баярскага роду, сын Судзімонта Доргевіча, старосты крэўскага і прыхільніка Жыгімонта Кейстутавіча. Продкі не адаптаваны да польскіх гербаў у 1413 годзе, Судзімонт карыстаўся гербам «Пагоня»[12].
Упершыню згадана пад 1446 годам, калі атрымаў розныя маёнткі ў ваколіцах Горадні і Наваградка. У 1449—1453 гадах быў падкаморым вялікага князя Казіміра, якому абавязаны сваім кар’ерным узростам. У 1458—1459 гадах быў намеснікам гарадзенскім.
Ажаніўся з Ядвігай, дачкой Івашкі Манівідавіча. У гэты шлюбе меў дзяцей:
- Соф’ю, жонку Аляксандра Гальшанскага
- Ядвігу, жонку спачатку маршалка гаспадарскага Станіслава Мантоўта, потым кашталяна троцкага Станіслава Кезгайлы
- Аляксандру, жонку кракаўскага мечніка Мікалая Тэнчынскага (на думку Валера Пазднякова, гэта першы мяшаны шлюб літоўскай і польскай магнатэрыі)[12]
- Ганна, манашку-францысканку
Часам дочкамі Судзімонта называюць[12] віленскіх манашак Дароту і Святохну, гэтаму аднак няма пераканаўчага пацвярджэння ў крыніцах[13].
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ Antoniewicz M. Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii — Warszawa: Wydawnictwo DiG, 2011. — С. 127–131. — 423 с. — ISBN 978-83-7181-641-3
- ↑ Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.: Склад — структура — улада — 2 — Смаленск: 2014. — С. 304, 305. — 386 с. — ISBN 978-5-00076-015-4
- ↑ Antoniewicz M. Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii — Warszawa: Wydawnictwo DiG, 2011. — С. 124–127. — 423 с. — ISBN 978-83-7181-641-3
- ↑ Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.: Склад — структура — улада — 2 — Смаленск: 2014. — С. 263, 305. — 386 с. — ISBN 978-5-00076-015-4
- ↑ а б в г д е ё Wróbel W. Krąg rodzinny Zofii z Chożowa Holszańskiej i jej testament z 29 VII 1518 r. // Rody, rodziny Mazowsza i Podlasia. Źródła do badań genealogicznych / пад рэд. D. K. Rembiszewska, H. Krajewska — Łomża: Łomżyńskie Towarzystwo Naukowe im. Wagów, 2013. — С. 345–366. — 413 с. — ISBN 978-83-86175-84-0
- ↑ Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku / пад рэд. J. Wolff — Warszawa: 1895. — С. 102.
- ↑ а б в Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.: Склад — структура — улада — 2 — Смаленск: 2014. — С. 305. — 386 с. — ISBN 978-5-00076-015-4
- ↑ Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.: Склад — структура — улада — 2 — Смаленск: 2014. — С. 259, 272. — 386 с. — ISBN 978-5-00076-015-4
- ↑ Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.: Склад — структура — улада — 2 — Смаленск: 2014. — С. 306. — 386 с. — ISBN 978-5-00076-015-4
- ↑ Antoniewicz M. Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii — Warszawa: Wydawnictwo DiG, 2011. — С. 129. — 423 с. — ISBN 978-83-7181-641-3
- ↑ Wiśniewski J. Osadnictwo wschodniej Białostocczyzny: geneza, rozwój oraz zróżnicowanie i przemiany etniczne // «Acta Baltico-Slavica» T. XI, 1977. S. 7—78.
- ↑ а б в г ЭнцВКЛ 2005.
- ↑ Antoniewicz M. Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii. — Warszawa: «DiG», 2011. — S. 127—136.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Пазднякоў В. Алехна Судзімонтавіч // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; маст. З. Э. Герасімовіч. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — С. 219. — 688 с. — ISBN 985-11-0314-4 (т. 1), ISBN 985-11-0315-2.