Аляксандр Васілевіч Друкер

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аляксандр Васілевіч Друкер
руск.: Александр Вильгельм Эмиль Друкер
Дата нараджэння: 13 (25) верасня 1853
Месца нараджэння:
Дата смерці: 6 (19) студзеня 1917 (63 гады)
Месца смерці:
Месца пахавання:
Працы і дасягненні
Працаваў у гарадах: Санкт-Пецярбург, Магілёў, Самара, Уфа
Узнагароды:
Ордэн Святой Ганны III ступені
Commons-logo.svg Аляксандр Васілевіч Друкер на Вікісховішчы

Аляксандр Васілевіч Друкер, пры нараджэнні Аляксандр Вільгельм Эміль Друкер (руск.: Александр Вильгельм Эмиль Друкер; 13 (26) верасня 1853, Рыга — 6 (19) студзеня 1917, Петраград) — вядомы рускі архітэктар[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Будынак Сялянскага пазямельнага банка ва Уфе. Пасля 1911

Нарадзіўся ў Рызе, але ў 1868 выехаў разам з бацькамі ў Германію, дзе пасля заканчэння рэальнага вучылішча г. Гановера асвойваў асновы прафесіі ў розных будаўнікоў і архітэктараў (як практыкант і памочнік), а ў 1873—1876 гг. вучыўся ў Будаўнічым вучылішчы г. Ідштайна, затым працягнуў навучанне вольным слухачом ў палітэхнікумах Мюнхена і Гановера[1].

У 1878 г. вярнуўся ў Рыгу, у 1885 перасяліўся ў Санкт-Пецярбург. У якасці памочніка архітэктара займаўся будаўніцтвам рэлігійных будынкаў, жылых і фабрычных будынкаў. У 1890 г. вытрымаў пры тэхнічнай-будаўнічым камітэце МУС належнае выпрабаванне і стаў выконваць абавязкі архітэктара па вольным найме пры доме Галоўнага ўпраўлення дзяржаўнага конназаводства (1890—1903), пры доме Дваранскага зямельнага банка(руск.) бел. (1897—1915). Быў ганаровым членам Санкт-Пецярбургскага Савета дзіцячых прытулкаў Ведамства устаноў імператрыцы Марыі(руск.) бел. (1901—1912), па яго праектах будаваліся сіроцкія прытулкі ў Царскім Сяле і Паўлаўску[1].

У 1913 г. быў падараваны кавалерам ордэна Св. Ганны III ступені, набыўшы правы асабістага дваранства(руск.) бел.. У сувязі з дрэнным здароўем падаў прашэнне аб звальненні ад пасады і быў звольнены з 1 сакавіка 1914 года[1]. Збіраўся пераехаць у Сочы.

Пахаваны на Волкаўскіх евангелічна-лютэранскіх могілках в Петраградзе.

Быў жанаты з Сафіяй Крысцінай Бертэ народжанай Шаар, з якою меў пецярых дзяцей — Бруна (1878—1942), Альберт (1879—1917), Эрна (1881—1942), Кацярына (1884—1980), Сафія (1898—1942).

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

г. Магілёў. Будынак пазямельна-сялянскага банка. 1903-14. Фота да 1917 года
Уваход у Будынак Сялянскага пазямельнага банка ва Уфе

Як архітэктар пры Дваранскім зямельным банку, А. В. Друкер часта выязджаў у камандзіроўкі ў розныя гарады краіны па пытаннях набыцця, перабудовы, рамонту і будаўніцтва будынкаў. Пабудаваныя па яго праектах архітэктурныя аб’екты захаваліся ў Магілёве, Самары, Уфе і іншых гарадах[1].

У сакавіку 1907 г. у сувязі з хваробай архітэктара А. К. Гамерштэта быў прызначаны выконваючым абавязкі архітэктара Імператарскай Акадэміі навук, а з 1 снежня 1907 года вызначаны на штатную пасаду[1].

Займаўся надбудовай флігеля Кунсткамеры ў Таможанным завулку(руск.) бел. (1909)[1].

У 1907—1909 гг. па праекце архітэктара Друкера на Елізавецінскай вуліцы(руск.) бел. для Прытулку Елізаветы і Марыі(руск.) бел. быў пабудаваны новы трохпавярховы будынак з чырвонай цэглы. Будаўніцтва ажыццёўлена інжынерам Г. А. Бярншэйнам. Прытулак быў адкрыты 29 верасня 1909 года[2][3].

У культуры[правіць | правіць зыходнік]

Будынак пазямельна-сялянскага банка ў Магілёве на аверсе грашовай купюры Рэспублікі Беларусь

Выява будынка пазямельна-сялянскага банка ў Магілёве змяшчаецца на беларускай банкноце вартасцю ў 200 000 рублёў[4].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Архитектор Александр Вильгельм Эмиль Друкер (руск.) 
  2. Януш Б. В. Неизвестный Павловск. Последние владельцы (1892—1917). — Изд. дом КОЛО, Санкт-Петербург, 2006, с. 79
  3. Фота Прытулку Елізаветы і Марыі
  4. «Пагоня» вяртаецца на грошы

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Асабістая справа АН А. В. Друкера (СПФ АРАН. Ф. 4. Оп. 4. Д. 182)

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]