Аляксандр Сцяпанавіч Сямёнаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аляксандр Сцяпанавіч Сямёнаў
Дата нараджэння 1 чэрвеня 1885(1885-06-01)[1]
Месца нараджэння
Дата смерці 18 сакавіка 1966(1966-03-18)[1] (80 гадоў) ці 17 сакавіка 1966(1966-03-17)[2] (80 гадоў)
Месца смерці
Род дзейнасці урач, медыцынскі адміністратар, тэрапеўт, хірург, гінеколаг, ваенны ўрач
Альма-матар
Узнагароды
ордэн Леніна ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга ордэн Святога Станіслава ордэн Святога Станіслава
Заслужаны ўрач Беларускай ССР

Аляксандр Сцяпанавіч Сямёнаў (1885—1966) — беларускі медык і арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР[3].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Адукацыя і пачатак прафесійнай кар’еры[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў 1885 годзе ў сям’і святара ў Магілёўскай губерні. Пасля заканчэння Мінскай духоўнай семінарыі паступіў у Варшаўскі ветэрынарны інстытут, адкуль праз некаторы час перавёўся ў Харкаўскі ветэрынарны інстытут, які скончыў з адзнакай у 1910 годзе. Пасля гэтага скончыў з дыпломам лекара з адзнакай медыцынскі факультэт Імператарскага Харкаўскага ўніверсітэта ў 1913 годзе[3][4].

У тым жа годзе быў накіраваны на працу ў Бабруйскі павет у земскую ўчастковую Глускую бальніцу[3].

Першая сусветная вайна[правіць | правіць зыходнік]

Быў прызваны ў дзеючую армію старшым урачом палка. За доблесную службу ён быў ганараваны двух ордэнаў Святога Станіслава[3].

Міжваенны перыяд[правіць | правіць зыходнік]

У 1916 годзе А. С. Сямёнаў вярнуўся на працу ў мястэчка Глуск у якасці галоўнага ўрача і актыўна заняўся аднаўленнем бальніцы. Яму даводзілася быць і тэрапеўтам, і хірургам, і гінеколагам, выконваючы ў тых няпростых умовах даволі складаныя хірургічныя ўмяшанні[3].

Аўтарытэт А. С. Сямёнава сярод насельніцтва быў вялікі. Аб яго дзейнасці ведалі і ў Маскве. Там, у 1925 годзе, адбыўся Усесаюзны з'езд участковых урачоў, і Глуску лекар адзін з нямногіх прадстаўляў Беларусь. Там наркамам аховы здароўя БССР М. І. Барсуковым ён быў прадстаўлены «ўсенароднаму старасце» — М. І. Калініну[3].

Арышт[правіць | правіць зыходнік]

У пачатку 1937 года ён быў арыштаваны па ананімным лісце, у якім яго разглядалі як ворага народа(руск.) бел., міжнароднага шпіёна. Аляксандра Сцяпанавіча катавалі, і ён нават зрабіў спробу да самагубства, але яго своечасова вынялі з пятлі. Ён быў пераведзены ў Бабруйск, дзе знаходзіўся ў турме больш за год. Нягледзячы на ​​катаванні, ён не прызнаў сябе вінаватым і яго амніставалі ў сакавіку 1938 года, пасля чаго прыступіў да сваёй ранейшай працы[3].

Вялікая Айчынная вайна[правіць | правіць зыходнік]

У гады Вялікай Айчыннай вайны А. С. Сямёнаў знаходзіўся ў радах Чырвонай Арміі. У пачатку на пасадзе старшага ардынатара Калінкавіцкага ваеннага шпіталя, затым 429-гоэвакашпіталя[3].

Жонка і дзеці засталася на акупаванай тэрыторыі, усе засталіся жывыя[3].

Пасляваенны час[правіць | правіць зыходнік]

Пасля заканчэння вайны А. С. Сямёнаў вярнуўся на ранейшае месца працы і ўзначаліў бальніцу. Мелася аднавіць усё, што было разрабавана і разбурана. Адкрыліся аддзяленні: хірургічнае, акушэрскае, тэрапеўтычнае, дзіцячае, медычны калектыў пашырыўся[3].

А. Сямёнаў не быў сябрам КПСС, што гуляла ў той час вялікую ролю, але гэта не перашкодзіла таму, што яго ўзнагародзілі ордэнам Леніна, ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга. А. С. Сямёнаў стаў заслужаным урачом БССР і персанальным пенсіянерам[3].

Смерць і пахаванне[правіць | правіць зыходнік]

Памёр 18 сакавіка 1966 года. На яго пахаванне прыехаў міністр аховы здароўя Іван Анісімавіч Інсараў. Ён разам з жыхарамі Глуска на руках нёс труну з целам праз увесь горад на могілкі. Да канца дзён А. С. Сямёнаў заставаўся сціплым працаўніком, які ўсё сваё доўгае жыццё верай і праўдай служыў людзям. Яго імя было прысвоена Глускай раённай бальніцы — адзіны выпадак у БССР у савецкі час[3]. Вуліца, на якой стаіць бальніца, таксама названа яго імем.

Зноскі