Перайсці да зместу

Аляксандр Уладзіміравіч Захарчанка

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Аляксандр Уладзіміравіч Захарчанка
руск.: Александр Владимирович Захарченко
укр.: Олександр Володимирович Захарченко
Дата нараджэння 26 чэрвеня 1976(1976-06-26)[1]
Месца нараджэння
Дата смерці 31 жніўня 2018(2018-08-31)[2] (42 гады)
Месца смерці
Пахаванне
Грамадзянства
Адукацыя
Веравызнанне Праваслаўная царква і праваслаўе
Партыя
Род дзейнасці палітык, вайсковец
Узнагароды
Аўтограф Аўтограф
Удзельнік
av-zakharchenko.su
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Аляксандр Уладзіміравіч Захарчанка (укр.: Олександр Володимирович Захарченко; 26 чэрвеня 1976, Данецк, УССР, СССР — 31 жніўня 2018, Данецк, Украіна/ДНР[3]) — кіраўнік непрызнанай Данецкай Народнай Рэспублікі. Старшыня Савета міністраў (7 жніўня 2014 па 31 жніўня 2018 года) і вярхоўны галоўнакамандуючы ўзброенымі сіламі ДНР. Генерал-маёр ДНР (2016), генерал-маёр ЛНР (2015).

Біяграфія

[правіць | правіць зыходнік]

Раннія гады

[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 26 чэрвеня 1976 г. у Данецку ў сям'і шахцёра з 35-гадовым стажам Уладзіміра Захарчанка (пазней пражываў у Арцёмаўску)[4]. Бацька па нацыянальнасці — украiнец, а маці — руская[4].

Скончыў сярэднюю агульнаадукацыйную школу № 4 Данецка[4][5].

Пасля заканчэння з адзнакай Данецкага тэхнікума прамысловай аўтаматыкі пачаў працаваць на шахце горным электрамеханікам[4][5][6][7][8]. Па прафесіі — тэхнік-электрамеханік 6-га разраду[4][5][8][9]. Вучыўся ў Данецкам юрыдычным інстытуце МУС Украіны (няскончаная вышэйшая адукацыя)[4][5][6][7][8].

Займаўся прадпрымальніцкай дзейнасцю ў галіне вугальнай прамысловасці[4][5]. Па даных стваральніка ўкраінскага інтэрнэт-выдання Insider журналіста Сяргея Шчарбіна, які спасылаецца на рэестр юрыдычных асоб, Захарчанка быў у ліку сузаснавальнікаў размешчанага ў Данецку ТАА «Дэльта-Форт» (выданне кніг, аптовая продажа харчавання i алкаголю). Ён паказвае, што ў 2006 годзе Захарчанка займаў пасаду дырэктара ТАА «Гандлёвы дом Кантынент», які ўваходзіў у склад «Азоўскай харчовай кампаніі», уладальнікам якой з’яўляецца А. Ляшчынскі, i які меў судовы працэс з «Дэльта-Форт»; таксама адзначаецца, што адным з заснавальнікаў фірмы з’яўляецца С. Кій, блізкі да Р. Ахметава; у той жа час прэс-служба групы «System Capital Management» паведаміла Шчарбіна, што Захарчанка ніколі не працаваў у яе структурах: «Пералічаныя кампаніі («Дэльта-Форт», «ГД Кантынент», «Азоўская харчовая кампанія», «Шчыт») ніякага дачынення да групы SCM не маюць»[10]. Таксама кампаніяў заяўлялася, што чалавек з такім жа імем, як і ў Захарчанка, з’яўляўся кіраўніком філіяла ТАА «Комплекс Агромарс» (уладальнік Е. Сігал) у Данецку, якое называе адным «з найбуйнейшых вытворцаў курынага мяса»[10].

ДНР

[правіць | правіць зыходнік]

Са снежня 2013 года ўзначальваў Данецкай аддзяленне харкаўскай грамадскай арганізацыі «Апора»[8][11][12]. У ходзе пратэстаў на паўднёвым усходзе Украіны вясной 2014 года, 16 красавіка ўзначаліў групу з 7 узброеных чалавек, якія занялі будынак данецкай гарадской адміністрацыі[8][11].

У маі 2014 года быў прызначаны ваенным камендантам Данецка[8][13][14]. У ліпені 2014 года прызначаны на пасаду намесніка міністра ўнутраных спраў ДНР[6][8]. Камандзір падраздзялення «Апора» арміі ДНР[15] да 7 ліпеня 2014 года[16]. Асабіста ўдзельнічаў у баях, быў паранены ў руку, камандуючы атакай на населены пункт Кажэўня (укр. Кожевня) 22 ліпеня 2014 года[6][8][17][18]. З 23 ліпеня меў воінскае званне генерал-маёра.

7 жніўня 2014 года, пасля сыходу ў адстаўку з пасады старшыні Савета Міністраў Данецкай Народнай Рэспублікі Аляксандра Барадай, заняў яго пасаду[8][19]. 8 жніўня Захарчанка зацвердзілі на пасадзе Вярхоўным саветам ДНР: за — звыш 50 дэпутатаў, устрымаліся — 6, супраць — 1[20]. У гэты ж дзень ён прыняў прысягу на вернасць народу ДНР[21][22].

30 жніўня 2014 года на Захарчанка быў здзейснены замах. Сам ён не пацярпеў, аднак кіроўца машыны, на якой ён ехаў, атрымаў раненне[8][23].

У кастрычніку падаў дакументы ў Цэнтральную выбарчую камісію ДНР як кандыдат на пасаду кіраўніка Данецкай Народнай Рэспублікі, стаўшы першым зарэгістраваліся кандыдатам[24].

3 лістапада, пасля выбараў у ДНР, ЦВК рэспублікі абвясціла, што Захарчанка перамог на іх: за яго аддалі галасы 765 тысяч чалавек, што склала каля 75% грамадзян, якія галасавалі[8][25][26]. МЗС РФ заявіла пра павагу волевыяўлення жыхароў Данецкага рэгіёну[27], кіраўніцтва краін Еўрасаюза, ЗША, Украiны, генеральны сакратар ААН Пан Гі Мун назвалі мінулыя выбары нелегітымнымі і парушаючымі заключаныя ў верасні 2014 года мінскія пагаднення[28][29][30]..

4 лістапада ў Данецкам акадэмічным музычна-драматычным тэатры прайшла інаўгурацыя Захарчанка. Аляксандр Уладзіміравіч прыняў прысягу, паклаўшы руку на Бiблiю. Кіраўнік Цэнтрвыбаркама рэспублікі Раман Лягін уручыў яму пасведчанне кіраўніка ДНР[31].

12 лютага 2015 года Аляксандр Захарчанка і кіраўнік ЛНР Ігар Платніцкі падпісалі дакумент, узгоднены з «нармандскай чацвёркай»[32].

17 лютага 2015 года быў паранены ў нагу падчас баёў за Дэбальцева, з-за чаго доўгі час перасоўваўся на мыліцах або з кіем[8][33].

28 лютага 2015 года на I з’ездзе грамадскага руху «Данецкая рэспубліка» абраны яго старшынёй[34].

У красавіку 2016 года года МГБ ДНР паведамляла, што прадухіліла замах на кіраўніка ДНР, якое рыхтавала з ужываннем выбуховага прыстасавання ў стралковым комплексе «Артэміда» ў Данецку група асоб, што прыбыла з тэрыторыі падкантрольнай цяперашнім уладам Украіны[8][35]; у ліпені таго ж года пад Данецкам Захарчанка трапіў пад артылерыйскі і мінамётных абстрэл, які далятаў з украінскага боку[8][36]

10 чэрвеня 2018 года абраны старшынёй Грамадскай арганізацыі «Апора Данбаса»[37]. Па прозвішчы Захарчанка была створана дзіцячая арганізацыя «захараўцы», падобная піянерскай[4].

Смерць

[правіць | правіць зыходнік]

Аляксандр Захарчанка загінуў на 43-м годзе жыцця 17:28 па мясцовым часе, 31 жніўня 2018 года ў выніку выбуху ў кафэ «Сепар» у цэнтры Данецка, атрымаўшы чэрапна-мазгавую траўму, ня сумяшчальную з жыццём[38][39][40]. Прычынай гібелі кіраўніка самаабвешчанай Данецкай народнай рэспублікі стала выбуховае прыстасаванне, закладзенае над уваходам у кафэ[41]; разам з ім загінуў адзін з целаахоўнікаў Вячаслаў Дацэнка, яшчэ 11 чалавек пацярпелі[42] (сярод іх міністр падаткаў і даходаў ДНР Аляксандр Цімафееў і кіраўнік моладзевага крыла арганізацыі «Апора Данбаса» Наталля Волкава). Пазней увечары таго ж дня з’явілася інфармацыя аб тым, што праваахоўныя органы самаабвешчанай Данецкай Народнай Рэспублікі затрымалі некалькіх падазраваных у замаху, якіх лічаць украінскімі дыверсантамі[43].

Зноскі

  1. 1 2 Alexander Vladimirovich ZAKHARCHENKO (Александр Владимирович Захарченко) // EUR-Lex — 2001. Праверана 1 мая 2020.
  2. ↑ Alexandre Zakhartchenko, le principal chef séparatiste ukrainien, tué à Donetsk — Le Monde, 2018. Праверана 1 мая 2020.
  3. ↑ В Донецке погиб глава ДНР Александр Захарченко. Коммерсантъ (31 жніўня 2018). Праверана 31 жніўня 2018.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 Александр Захарченко // Свободная пресса
  5. 1 2 3 4 5 Камзин Н. От шахтёра до главы республики. Кем был Александр Захарченко // Вечерняя Москва, 31.08.2018
  6. 1 2 3 4 Бородай ушел в отставку, его место займет Захарченко
  7. 1 2 Захарченко назначен новым премьер-министром ДНР // Сегодня.ру, 07.08.2014
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Андрей Гатинский, Екатерина Костина. В ДНР назвали имя нового главы республики // РБК, 31.08.2018
  9. ↑ Марина Перевозкина «Если Донбасс поднимется, места всем будет мало» // Московский комсомолец. — № 26503. — 15.04.2014
  10. 1 2 Сергій Щербина. Связи ДНР: тень «хозяев Донбасса»(недаступная спасылка). Insider (12 верасня 2014). Архівавана з першакрыніцы 18 верасня 2014. Праверана 30 снежня 2018.
  11. 1 2 Донецкий горсовет захвачен людьми в масках Архівавана 21 верасня 2016. // The Russian Times, 16.04.2014
  12. ↑ Глава «Оплота» рассказал о лоббировании кандидатуры Захарченко на пост главы «ДНР»
  13. ↑ Григорий Набережнов, Ася Сотникова, Александр Артемьев Премьер-министром ДНР стал политолог из России // РБК, 16.05.2014
  14. ↑ В псевдокабмин сепаратистов вошли люди, близкие к «регионалам» // Украинская правда, 16.05.2014
  15. ↑ Ополченцы сообщают о боях в районе КПП «Мариновка» на границе с Россией // Интерфакс/Ведомости, 24.07.2014
  16. ↑ Пресс-конференция Александра Бородая, Александра Захарченко и Бориса Литвинова — dnr today, 7 авг. 2014 г.
  17. ↑ Сводка от Стрелкова 24.07.2014 1:33 мск Архівавана 27 ліпеня 2014 года.
  18. ↑ Стрелков: Ополчение уничтожило установку «Град» на подъезде к Донецку // РИА Новости/Ведомости, 24.07.2014
  19. ↑ Премьер-министр ДНР Александр Бородай подал в отставку по собственному желанию // ИТАР-ТАСС, 07.08.2014
  20. ↑ Верховный совет ДНР утвердил Александра Захарченко новым премьером // РИА Новости, 08.08.2014
  21. ↑ Александр Захарченко принял присягу(недаступная спасылка). Пресс-центр ДНР (8 жніўня 2014). Архівавана з першакрыніцы 9 жніўня 2014. Праверана 30 снежня 2018.
  22. ↑ Александр Захарченко утверждён в должности премьера Донецкой Народной Республики // ИТАР-ТАСС, 08.08.2014
  23. ↑ На премьера ДНР совершено покушение, один человек получил ранения // РИА Новости, 30.08.2014
  24. ↑ Владислав Гордеев. Власти ДНР опровергли информацию об отставке Захарченко с поста премьера (руск.). РБК (8 кастрычніка 2014). Праверана 8 кастрычніка 2014.
  25. ↑ Захарченко победил на выборах главы ДНР (руск.). Lenta.ru (3 лістапада 2014).
  26. ↑ Захарченко лидирует на выборах главы ДНР после обработки 100 % протоколов
  27. ↑ Заявление МИД России о выборах 2 ноября в Донецкой и Луганской областях (руск.). Министерство иностранных дел Российской Федерации (3 лістапада 2014).
  28. ↑ ЕС и Киев осудили так называемые «выборы» в ДНР и ЛНР (руск.). Русская служба BBC (3 лістапада 2014).
  29. ↑ Порошенко назвал выборы в ДНР и ЛНР «фарсом под дулами танков» (руск.). Интерфакс (2 лістапада 2014).
  30. ↑ Глава ООН осудил планы вооруженных повстанцев на востоке Украины провести свои собственные «выборы». Центр новостей ООН (29 кастрычніка 2014). Архівавана з першакрыніцы 1 лістапада 2014. Праверана 1 лістапада 2014.
  31. ↑ Захарченко официально вступил в должность главы ДНР (руск.). НТВ (4 лістапада 2014).
  32. ↑ Елизавета Антонова. Лидеры ДНР и ЛНР подписали мирный план по Украине (руск.). РБК (12 лютага 2015).
  33. ↑ СМИ: глава ДНР Захарченко ранен в Дебальцево (руск.). РИА Новости (17 лютага 2015).
  34. ↑ В Донбассе прошел первый съезд общественного движения «Донецкая республика». Пятый канал(руск.). Праверана 2018-06-13.
  35. ↑ В ДНР заявили о предотвращении покушения на Захарченко // РБК, 29.04.2016
  36. ↑ Глава ДНР Захарченко попал под обстрел под Донецком // РБК, 15.07.2016
  37. ↑ А.Захарченко стал председателем ОО «Оплот Донбасса». DNR LIVE [руская]. 2018-06-11. Архівавана з арыгінала 12 чэрвеня 2018. Праверана 2018-06-13.
  38. ↑
  39. ↑ Стали известны обстоятельства гибели Захарченко // Лента.ру, 31.08.2018
  40. ↑ Глава ДНР Александр Захарченко погиб в результате теракта. РИА Новости(руск.). 20180831T1821+0300Z. Праверана 2018-08-31. {{cite news}}: Праверце значэнне даты ў: |date= (даведка)
  41. ↑ Бомбу заложили в ночь перед покушением на Захарченко // Интерфакс, 01.09.2018 года
  42. ↑ При покушении на Захарченко в Донецке пострадали 11 человек// Интерфакс, 31.08.2018
  43. ↑ Подозреваемые в покушении на Захарченко диверсанты задержаны // Интерфакс, 31.08.2018

Спасылкі

[правіць | правіць зыходнік]
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Аляксандр_Уладзіміравіч_Захарчанка&oldid=5183035"