Аляксей Мікалаевіч Хвастоў

Аляксей Мікалаевіч Хвастоў
А. М. Хвастоў у 1913 годзе
Валагодскі губернатар 2 чэрвеня 1906 — 23 жніўня 1910
Папярэднік	Аляксандр Аляксандравіч Ладыжанскі
Пераемнік	Міхаіл Мікалаевіч Шрамчанка
Ніжагародскі губернатар 23 жніўня 1910 год — 15 лістапада 1912 год
Папярэднік	Міхаіл Мікалаевіч Шрамчанка
Пераемнік	Віктар Міхайлавіч Барзенка
27-ы Міністр унутраных спраў Расійскай імперыі 26 верасня 1915 — 3 сакавіка 1916
Кіраўнік урада	Іван Логінавіч Гарамыкін, Барыс Уладзіміравіч Шцюрмер
Папярэднік	Мікалай Барысавіч Шчарбатаў
Пераемнік	Барыс Уладзіміравіч Шцюрмер
Нараджэнне	1 (13) ліпеня 1872(1872-07-13) Расійская імперыя
Смерць	23 жніўня 1918(1918-08-23) (46 гадоў) Масква, Расійская імперыя
Род	Хвастовы
Бацька	Мікалай Аляксеевіч Хвастоў[d]
Жонка	Кацярына Аляксандраўна Папова
Грамадзянства	Расійская імперыя
Веравызнанне	Праваслаўе
Партыя	Рускі сход
Адукацыя	Аляксандраўскі ліцэй
Дзейнасць	палітык, дзяржаўны дзеяч
Цывільны чын	правадзейны стацкі саветнік
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Аляксей Мікалаевіч Хвастоў (руск.: Алексе́й Никола́евич Хвосто́в) (1 (12) чэрвеня 1871 — 5 верасня 1918) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, міністр унутраных спраў (1915—1916).

Дваранін. Буйны землеўласнік Валагодскай, Варонежскай, Арлоўскай і Тульскай губерняў. У 1893 годзе скончыў Імператарскі Аляксандраўскі ліцэй з срэбным медалём. Працаваў службоўцам у розных дэпартаментах Сената. З 1898 — намеснік пракурора Цвярскога акруговага суду. З 1900 — намеснік пракурора Маскоўскага акруговага суду. З сакавіка 1904 мінскі, з кастрычніка 1904 — тульскі віцэ-губернатар. З 2 чэрвеня 1906 па 1910 — валагоцкі губернатар. З 23 жніўня па 1912 — ніжагародскі губернатар, пакінуў свой пост у сувязі з абраннем у Дзяржаўную Думу ад Арлоўскай губерніі. Старшыня фракцыі правых у 4-й Дзяржаўнай думе, пазней — міністр унутраных спраў Расіі з 26 верасня 1915 па 3 сакавіка 1916. Падчас лютаўскай рэвалюцыі арыштаваны, пасажаны ў Петрапаўлаўскую крэпасць, дапытваўся Надзвычайнай следчай камісіяй часовага ўрада, абвінавачваўся ў растраце казённых грошай. Пасля кастрычніцкай рэвалюцыі быў пакінуты ў зняволенні, у жніўні 1918 года быў перавезены ў Маскву. Расстраляны падчас чырвонага тэрору разам з групай святароў і правых палітыкаў (еп. Яфрэм Кузняцоў, прат. І. І. Васторгаў, М. А. Маклакоў, І. Г. Шчаглавітаў, З. П. Белецкі і інш.).