Андрэй Юр’евіч Вінаградаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Андрэй Юр’евіч Вінаградаў
Дата нараджэння 21 лютага 1976(1976-02-21) (46 гадоў)
Месца нараджэння
Грамадзянства
Бацька Юрый Германавіч Вінаградаў[d]
Род дзейнасці класіцыст, археолаг, перакладчык, выкладчык універсітэта, візантыніст, навуковы супрацоўнік
Навуковая сфера антыказнаўства, археалогія, пераклад, візантыністыка і ранняе хрысціянства
Месца працы
Навуковая ступень кандыдат гістарычных навук (2001) і доктар філалагічных навук (2020)
Навуковае званне
Альма-матар
Навуковы кіраўнік Ігар Сяргеевіч Чычураў[d]

Андрэй Юр’евіч Вінаградаў (нар. 21 лютага 1976, Масква, СССР) — расійскі гісторык-антыказнавец, археолаг і перакладчык, даследчык Візантыі і ранняга хрысціянства[1]. Кандыдат гістарычных навук, доктар філалагічных навук, дацэнт.

Дацэнт кафедры сацыяльнай гісторыі факультэта гісторыі НДУ ВШЭ[2]. Старшы навуковы супрацоўнік навукова-вучэбнай лабараторыі медыевістычных даследаванняў НДУ ВШЭ[2].

Удзельнік шэрагу археалагічных экспедыцый. Аўтар шэрагу навуковых публікацый, у тым ліку трох манаграфій[3][4]. Адзін з аўтараў «Праваслаўнай энцыклапедыі».

Член Association pour l'étude de la littérature apocryphe chrétienne (AELAC)[3][4]. Член Асацыяцыі мастацтвазнаўцаў[1]. Член рэдакцыйнай калегіі навукова-багаслоўскага альманаха «Богословские труды».

Выкладае «Увядзенне ў хрысціянскую археалогію» ў МДУ і «практычную грэчаскую палеаграфію» ў РДГУ[1]. Ведае нямецкую, англійскую, французскую, італьянскую, старажытнаяўрэйскую і новагрэчаскую мовы[1][4].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў сям’і вядомага эпіграфіста і антыказаўца, доктара гістарычных навук Юрыя Вінаградава і доктаркі гістарычных навук Наталлі Вінаградавай[1][3]. Цікавасць да гісторыі з’явілася ў раннім дзяцінстве падчас удзелу ў археалагічных раскопках Херсанеса Таўрычаскага і Еўпаторыі[3].

У 1993 годзе перамог у гуманітарнай Алімпіядзе «Умницы и умники», але адмовіўся ад прызу — залічэння ў МДІМА на факультэт па жаданні, выбраў кар’еру гісторыка[5].

У 1996—1999 гадах выкладаў старажытнаяўрэйскую мову ў ПСЦБІ[3][4].

У 1998 годзе скончыў гістарычны факультэт МДУ па кафедры гісторыі Старажытнага свету[3][2][4].

У 1998—2001 гадах вучыўся ў аспірантуры Інстытута ўсеагульнай гісторыі РАН, у 1999—2000 — таксама ў аспірантуры Трырскага ўніверсітэта[3][4].

У 2001 годзе ў ІУГ РАН пад навуковым кіраўніцтвам вядомага візантыніста доктара гістарычных навук, прафесара Ігара Чычурава абараніў дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук па тэме «Грэчаскія Жыціі ап. Андрэя: праблемы крыніц і выданне» (спецыяльнасць 07.00.09 «Гістарыяграфія, крыніцазнаўства і метады гістарычнага даследавання»)[6][3][2][4].

З 2001 года — навуковы супрацоўнік, з 2006 года — старшы навуковы супрацоўнік Цэнтра ўсходнехрысціянскай гісторыі і культуры ІУГ РАН[3][4].

Таксама, у 2001—2005 гадах — выкладчык старажытнагрэчаскай мовы кафедры візантыністыкі і неаэліністыкі філалагічнага факультэта МДУ[4].

З 2003 года — адзін з кіраўнікоў археалагічнай экспедыцыі на пячорных гарадзішчах Тэпе-Кермен і Бакла (Крым)[3][4].

З 2004 года — выкладчык, з 2006 года — дацэнт кафедраў Гісторыі Царквы і кананічнага права і Літургічнага багаслоўя ПСЦГУ[3][4].

У 2020 годзе ў НДУ ВШЭ абараніў дысертацыю на саісканне вучонай ступені доктара філалагічных навук па тэме «Грэчаская пісьменнасць на паўночнай перыферыі візантыйскага свету і яе функцыянаванне ў іншамоўным асяроддзі» (спецыяльнасць 10.02.14 — «Класічная філалогія, візантыйская і новагрэчаская філалогія»)[7].

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Займаецца вывучэннем візантыйскай прысутнасці ў Паўночным Прычарнамор’і і Усходнім Каўказе, яе уплывам на Русь. Разам з Мікітам Гайдуковым і Міхаілам Жалтовым выпрацаваў архітэктурна-літургічныя тыпалогіі пячорных храмаў Крыму. Разам з Дзянісам Бялецкім даследаваў фрэскі Сенцінскага храма (Карачаева-Чэркесія), даследчыкі ўпершыню вызначылі іх датыроўку і храналогію, таксама вывучаў дойлідства хрысціянскай Аланіі.[3]

Іншыя галіны даследаванняў Андрэя Вінаградава — агіяграфія і іканаграфія святых разам з ідэалагічнымі задачамі візантыйскага мастацтва. Даследчыкам вывучаны традыцыі апостала Андрэя, святых Мікалая, Параскевы і іншых. Таксама даследуе раннюю гісторыю царквы Святых Апосталаў ў Канстанцінопалі.[3]

Яшчэ адна галіна навуковых пошукаў — пісьмовыя сведчанні пра абразы і мошчы святых у Візантыі. Даследчыкам апублікаваны матэрыялы пра Спас Нерукатворны і рэліквіі многіх святых. Таксама працуе з надпісамі і рукапісамі. Асаблівую ўвагу надае стварэнню корпуса візантыйскіх надпісаў Паўночнага Прычарнамор’я, а таксама каталога грэчаскіх агіяграфічных рукапісаў на постсавецкай прасторы.[3]

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Виноградов Андрей Юрьевич Архівавана 29 кастрычніка 2013. // Официальный сайт Ассоциации искусствоведов
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Виноградов Андрей Юрьевич Архівавана 8 кастрычніка 2014. // Официальный сайт НИУ ВШЭ
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 Андрей Виноградов «Икона: окно или зеркало?» Архівавана 29 кастрычніка 2013. // Центр культурных проектов, 06.05.2012
  4. 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 Curriculum vitae Виноградов Андрей Юрьевич Архівавана 29 кастрычніка 2013. // Словесная служба. Страница священника Михаила Желтова
  5. Юрий Вяземский: предводитель умников. Клаксон (30 верасня 2008). Архівавана з першакрыніцы 15 жніўня 2018.
  6. Греческие жития апостола Андрея: Проблемы источниковедения и критическое издание текстов. Автореф. дисс. — М., 2001.
  7. Греческая письменность на северной периферии византийского мира и ее функционирование в иноязычной среде : дис. … д-ра. филол. наук : 10.02.14 Архівавана 24 мая 2021. / Виноградов Андрей Юрьевич ; НИУ ВШЭ. — М. : Б.и., 2020. — 135 с.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]