Перайсці да зместу

Анры Жыфар

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Анры Жыфар
фр.: Henri Giffard
Імя пры нараджэнні Анры-Жак Жыфар
Род дзейнасці інжынер, вынаходнік, аэранаўт
Дата нараджэння 8 лютага 1825(1825-02-08)
Месца нараджэння Парыж, Францыя
Дата смерці 15 красавіка 1882(1882-04-15) (57 гадоў)
Месца смерці Парыж, Францыя
Месца пахавання
Грамадзянства
Узнагароды і прэміі
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Анры Жыфа́р (фр.: Henri Giffard), пры нараджэнні Батыст Жуль Анры Жак Жыфар (Baptiste Jules Henri Jacques Giffard; 8 лютага 1825, Парыж15 красавіка 1882, там жа) — французскі вынаходнік. Стварыў першы ў свеце дырыжабль з паравым рухавіком. Стварыў струменевы інжэктар для паравых катлоў.

Дырыжабль з паравым рухавіком

[правіць | правіць зыходнік]

У 1852 годзе Анры Жыфар пабудаваў аэрастат цыгарападобнай формы, даўжынёй 44 м і дыяметрам 12 м, які змяшчаў 2500 м³ газу і быў забяспечаны паветраным вінтом, які прыводзіўся ў кручэнне паравой машынай магутнасцю ў 3 к. с. (2,2 кВт). Маса самой машыны складала 50 кг, а разам з катлом — 150 кг, такім чынам удзельная маса рухавіка складала 50 кг/к. с. ці 68 кг/кВт. Для надання апарату ўстойлівасці і кіравання яго курсам быў прадугледжаны адмысловы руль-ветразь[1].

Першы дырыжабль Жыфара

На гэтым кіраваным аэрастаце (дырыжаблі) Жыфар падняўся 24 верасня 1852 г. з парыжскага іпадрома. Даволі моцны вецер, паводле яго ўласных слоў, перашкаджаў паступальнаму руху аэрастата (бо наяўнай магутнасці машыны не хапала для яго пераадолення), аднак яму ўдалося выканаць павароты і бакавыя рухі з дапамогай шрубы і руля. Затым вынаходнік падняўся на сваім апараце на вышыню каля 1800 м, дзе змог перасоўвацца гарызантальна і шчасна спусціўся на зямлю паблізу горада Трап (фр.: Trappes)[1]. Такім чынам, Анры Жыфар стаў першым у гісторыі чалавекам, якому ўдалося здзейсніць палёт на аэрастаце з дапамогай паравога рухавіка[1][2].

У 1855 годзе Анры Жыфар, сумесна з Г. Іонам, распачаў палёт на пабудаваным ім новым дырыжаблі ёмістасцю 3700 м³ пры даўжыні 70 м і найбольшым папярочніку 10 м, які быў забяспечаны больш магутным рухавіком (гэтак жа — паравым). Падчас палёту абалонка дырыжабля з-за канструктыўных недахопаў пачала выслізгваць з сеткі, да якой была прымацавана гандола, аднак паветраплавальнікам удалося апусціцца на зямлю да таго, як абалонка канчаткова аддзялілася[1].

У далейшым Жыфар прыступіў да распрацоўкі праекта дырыжабля ёмістасцю ў 220000 м³ пры даўжыні 600 м. Яго хуткасць, па разліках аўтара, павінна была складаць да 72 км/г. Паравая машына павінна была працаваць ад двух катлоў, палівам для аднаго з якіх служыла газа, а для другога — газ з абалонкі дырыжабля. У працэсе працы над рухавіком для новага дырыжабля Анры Жыфар вынайшаў паравы інжэктар, які атрымаў пасля шырокае распаўсюджванне ў прамысловасці. Дзякуючы гэтаму вынаходніцтву Жыфар змог зарабіць значны стан. Аднак абставіны (у прыватнасці, пагаршэнне зроку) перашкодзілі рэалізацыі праекта вялізнага дырыжабля[1].

К. Э. Цыялкоўскі, амаль праз 80 гадоў, у 1933 годзе, прапанаваў удасканаленні дырыжабля Жыфара ў артыкуле «Дырыжабль, стратаплан і зоркалёт як тры ступені найвялікшых дасягненняў СССР».

15 красавіка 1882 года Анры Жыфар пакончыў з сабой з-за надыходзячай слепаты, атруціўшыся хлараформам[1].

  1. а б в г д е Дузь П. Д. Паровой двигатель в авиации. — М.: Оборонгиз, 1939. Памылка ў зносках: памылковы тэг <ref>; імя "Паровой двигатель в авиации" вызначана некалькі разоў з розным зместам
  2. Праекты кіраваных аэрастатаў з паравым рухавіком прапаноўваліся і раней, у прыватнасці: Паўлі і Эггам, Дж. Кейлі, Партрыджам.
  • Авиация: Энциклопедия / Гл. ред. Г. П. Свищёв. — М. : Большая Российская энциклопедия, 1994. — ISBN 5-85270-086-X
  • Аэронавтика // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб., 1890—1907.
  • Fonvielle, W. de (Wilfrid) (1885), Conférence sur les travaux aéronautiques de Henry Giffard, Imp. Collombon et Brûlé, Праверана 2019-03-17
  • Tissandier, Gaston; Tissandier, Albert, 1839-1906, (illus.) (1879), Le grand ballon captif à vapeur de M. Henry Giffard. : Cour des Tuileries--1878-1879 (3. éd ed.), G. Masson, Праверана 2019-03-17{{citation}}: Папярэджанні CS1: лічбавыя назвы: authors list (спасылка) Папярэджанні CS1: розныя назвы: authors list (спасылка)
  • Giffard, Henri, Henri Giffard papers, 1852-1910, Праверана 2019-03-17