Анры дэ Рэнье

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Анры дэ Рэнье
Henri de Régnier
Henri de Régnier by Vallotton.jpg
Фелікс Валатон. Партрэт Анры дэ Рэнье, 1898
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння: 28 снежня 1864(1864-12-28)[1][2][…]
Месца нараджэння: Анфлёр
Дата смерці: 23 мая 1936(1936-05-23)[1][2][…] (71 год)
Месца смерці: Парыж
Пахаванне:
Грамадзянства: Flag of France.svg Францыя
Жонка: Marie de Heredia[d]
Альма-матар:
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці: Пісьменнік, Паэт
Кірунак: Сімвалізм
Мова твораў: Французская
Грамадская дзейнасць
Член у
Узнагароды:
вялікі афіцэр ордэна Ганаровага легіёна
Подпіс: Signature of Henri de Régnier.jpg
Лагатып Вікікрыніц Творы ў Вікікрыніцах
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы
Лагатып Вікіцытатніка Цытаты ў Вікіцытатніку


Анры́ Франсуа́ Жазе́ф дэ Рэнье́ (фр.: Henri-Francois-Joseph de Régnier, 28 снежня 1864, Анфлёр, Кальвадос — 23 мая 1936, Парыж) — французскі паэт і пісьменнік. член Французскай акадэміі (1911).

Аўтар вершаў, навел і раманаў. У паэзіі прытрымліваўся сярэдняй лініі паміж парнасцамі і сімвалізмам, эксперыментаваў з вольным вершам, разам з тым нярэдка звяртаючыся да санетнай формы і працягваючы лінію «песенек» у духу Нерваля і Верлена. У прозе развіваў стылістыку «галантнага» XVIII стагоддзя (Шадэрло дэ Лакло).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Вуліца ў Анфлёры
Ліст Анры дэ Рэнье, 1911

Паходзіў са старадаўняга арыстакратычнага роду, які жыў у Нармандыі. Вучыўся ў Парыжы, рыхтаваўся стаць юрыстам. З 1885 года публікаваўся ў французскіх і бельгійскіх часопісах. Пачынаў у крузе «Парнаса» (ён быў жанаты на дачцы аднаго з лідараў групы — Жазэ Марыя дэ Эрэдыа), складваўся пад уплывам Малармэ (увесь час наведваў яго «аўторкі» на ру дзю Ром), быў блізкі да сімвалістаў (Жан Марэас, Гюстаў Кан). Сябраваў і перапісваўся з Андрэ Жыдам, Полем Валеры і інш.

Прызнанне[правіць | правіць зыходнік]

У 1911 годзе быў выбраны членам Французскай акадэміі. Музыку на вершы Рэнье пісалі М.Равель, Габрыэль Фарэ, Рэйнальда Ан, Альбер Русель і інш. У 1931 годзе фільм па навеле Анры дэ Рэнье «Няшчасная прыгажуня» зняў Ясудзіра Адзу.

Творы[правіць | правіць зыходнік]

  • Les lendemains. Apaisement (1886)
  • Épisodes (18861888, вершы)
  • Poèmes anciens et romanesques, 2 т. (18901895)
  • Contes à soi-même (1893)
  • Tel qu’en songe (1894, вершы)
  • Aréthuse (1895, вершы)
  • Jeux rustiques et divins (1897, вершы)
  • La canne de jaspe (1897)
  • Le trèfle blanc (1899)
  • La double maîtresse (1900, раман)
  • Les médailles d’argile (1900, вершы)
  • Les amants singuliers (1901)
  • Figures et caractères (1901)
  • Le bon plaisir (1902, раман)
  • Les vacances d’un jeune homme sage (1903, раман)
  • Le mariage de minuit (1903, раман)
  • Les rencontres de M. de Bréot (1904, раман)
  • Le passé vivant (1905, раман)
  • La sandale ailée, 1903—1905 (1906, вершы)
  • L’amour et le plaisir (1906)
  • Esquisses vénitiennes (1906)
  • Sujets et paysages (1906)
  • La peur de l’amour (1907)
  • Couleur du temps (1909)
  • Le miroir des heures (1910, вершы)
  • La cité des eaux (poésie) (1912, вершы)
  • Contes de France et d’Italie (1912)
  • L’amphisbène (1912, раман)
  • Portraits et souvenirs (1913)
  • Le plateau de laque (1913)
  • Romaine Mirmault (1914)
  • La flambée (1915, раман)
  • L’illusion héroïque de Tito Bassi (1916, раман)
  • 1914—1916, poésies (1918)
  • Histoires incertaines (1919)
  • La pécheresse, histoire d’amour (1920, раман)
  • Vestigia flammae (1921)
  • Les bonheurs perdus (1924)
  • Le divertissement provincial. L’entrevue. Proses datées. Baudelaire et les Fleurs du mal (1925)
  • Contes pour chacun de nous (1926)
  • L’escapade (1926)
  • Monsieur d’Armercœur (1927)
  • Le pavillon fermé (1927)
  • Contes vénitiens (1927)
  • L’Altana ou la vie vénitienne (1899—1924), 2 vol. (1928)
  • Flamma tenax, 1922—1928 (1928, вершы)
  • Lui, ou les femmes et l’amour (1928)
  • Le voyage d’amour ou l’initiation vénitienne (1930)
  • Nos rencontres. Escales en Méditerranée (1930)
  • Choix de poèmes (1931, избранные стихотворения)
  • Airs pour l'écho (1933, вершы)
  • Lettres diverses et curieuses, écrites par plusieurs à l’un d’entre eux (1933)
  • De mon temps (1933)
  • Le paradis retrouvé, contes choisis (1937, пасмяротна)

Найноўшыя выданні[правіць | правіць зыходнік]

  • Les cahiers: inédits, 1887—1936. Paris: Pygmalion, 2002

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #11859902X // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 3 мая 2014.
  2. 2,0 2,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  3. Henri François Joseph RÉgnier de // Léonore databaseministère de la Culture. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Henri de Régnier // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Honnert R. Henri de Régnier : son oeuvre, portrait et autographe. Paris: La Nouvelle Revue Critique, 1923
  • Lowell A. Six French poets; studies in contemporary literature. Freeport: Books for Libraries Press,1967
  • Maurin M. Henri de Régnier, le labyrinthe et le double. Montréal: Les Presses de l’Université de Montréal, 1972
  • Schmidt G. Henri de Régnier als Erzähler. Meisenheim am Glan: Hain, 1976
  • Essawy G. Henri de Régnier romancier du psychologique au narratif à la recherche d’un moi et d’un amour perdus. Lille: Université de Lille III, 2000
  • Волошин М. Анри де Ренье// Он же. Лики творчества. Л.: Наука, 1988, с.54-69 (Литературные памятники)