Анры дэ Рэнье

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Анры дэ Рэнье
Henri de Régnier
Henri de Régnier by Vallotton.jpg
Фелікс Валатон. Партрэт Анры дэ Рэнье, 1898
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння 28 снежня 1864(1864-12-28)[1][2][…]
Месца нараджэння Анфлёр
Дата смерці 23 мая 1936(1936-05-23)[1][2][…] (71 год)
Месца смерці Парыж
Пахаванне
Грамадзянства Flag of France.svg Францыя
Жонка Marie de Heredia[d]
Альма-матар
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці Пісьменнік, Паэт
Кірунак Сімвалізм
Мова твораў Французская
Грамадская дзейнасць
Член у
Узнагароды
вялікі афіцэр ордэна Ганаровага легіёна
Подпіс Signature of Henri de Régnier.jpg
Лагатып Вікікрыніц Творы ў Вікікрыніцах
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы
Лагатып Вікіцытатніка Цытаты ў Вікіцытатніку


Анры́ Франсуа́ Жазе́ф дэ Рэнье́ (фр.: Henri-Francois-Joseph de Régnier, 28 снежня 1864, Анфлёр, Кальвадос — 23 мая 1936, Парыж) — французскі паэт і пісьменнік. член Французскай акадэміі (1911).

Аўтар вершаў, навел і раманаў. У паэзіі прытрымліваўся сярэдняй лініі паміж парнасцамі і сімвалізмам, эксперыментаваў з вольным вершам, разам з тым нярэдка звяртаючыся да санетнай формы і працягваючы лінію «песенек» у духу Нерваля і Верлена. У прозе развіваў стылістыку «галантнага» XVIII стагоддзя (Шадэрло дэ Лакло).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Вуліца ў Анфлёры
Ліст Анры дэ Рэнье, 1911

Паходзіў са старадаўняга арыстакратычнага роду, які жыў у Нармандыі. Вучыўся ў Парыжы, рыхтаваўся стаць юрыстам. З 1885 года публікаваўся ў французскіх і бельгійскіх часопісах. Пачынаў у крузе «Парнаса» (ён быў жанаты на дачцы аднаго з лідараў групы — Жазэ Марыя дэ Эрэдыа), складваўся пад уплывам Малармэ (увесь час наведваў яго «аўторкі» на ру дзю Ром), быў блізкі да сімвалістаў (Жан Марэас, Гюстаў Кан). Сябраваў і перапісваўся з Андрэ Жыдам, Полем Валеры і інш.

Прызнанне[правіць | правіць зыходнік]

У 1911 годзе быў выбраны членам Французскай акадэміі. Музыку на вершы Рэнье пісалі М.Равель, Габрыэль Фарэ, Рэйнальда Ан, Альбер Русель і інш. У 1931 годзе фільм па навеле Анры дэ Рэнье «Няшчасная прыгажуня» зняў Ясудзіра Адзу.

Творы[правіць | правіць зыходнік]

  • Les lendemains. Apaisement (1886)
  • Épisodes (18861888, вершы)
  • Poèmes anciens et romanesques, 2 т. (18901895)
  • Contes à soi-même (1893)
  • Tel qu’en songe (1894, вершы)
  • Aréthuse (1895, вершы)
  • Jeux rustiques et divins (1897, вершы)
  • La canne de jaspe (1897)
  • Le trèfle blanc (1899)
  • La double maîtresse (1900, раман)
  • Les médailles d’argile (1900, вершы)
  • Les amants singuliers (1901)
  • Figures et caractères (1901)
  • Le bon plaisir (1902, раман)
  • Les vacances d’un jeune homme sage (1903, раман)
  • Le mariage de minuit (1903, раман)
  • Les rencontres de M. de Bréot (1904, раман)
  • Le passé vivant (1905, раман)
  • La sandale ailée, 1903—1905 (1906, вершы)
  • L’amour et le plaisir (1906)
  • Esquisses vénitiennes (1906)
  • Sujets et paysages (1906)
  • La peur de l’amour (1907)
  • Couleur du temps (1909)
  • Le miroir des heures (1910, вершы)
  • La cité des eaux (poésie) (1912, вершы)
  • Contes de France et d’Italie (1912)
  • L’amphisbène (1912, раман)
  • Portraits et souvenirs (1913)
  • Le plateau de laque (1913)
  • Romaine Mirmault (1914)
  • La flambée (1915, раман)
  • L’illusion héroïque de Tito Bassi (1916, раман)
  • 1914—1916, poésies (1918)
  • Histoires incertaines (1919)
  • La pécheresse, histoire d’amour (1920, раман)
  • Vestigia flammae (1921)
  • Les bonheurs perdus (1924)
  • Le divertissement provincial. L’entrevue. Proses datées. Baudelaire et les Fleurs du mal (1925)
  • Contes pour chacun de nous (1926)
  • L’escapade (1926)
  • Monsieur d’Armercœur (1927)
  • Le pavillon fermé (1927)
  • Contes vénitiens (1927)
  • L’Altana ou la vie vénitienne (1899—1924), 2 vol. (1928)
  • Flamma tenax, 1922—1928 (1928, вершы)
  • Lui, ou les femmes et l’amour (1928)
  • Le voyage d’amour ou l’initiation vénitienne (1930)
  • Nos rencontres. Escales en Méditerranée (1930)
  • Choix de poèmes (1931, избранные стихотворения)
  • Airs pour l'écho (1933, вершы)
  • Lettres diverses et curieuses, écrites par plusieurs à l’un d’entre eux (1933)
  • De mon temps (1933)
  • Le paradis retrouvé, contes choisis (1937, пасмяротна)

Найноўшыя выданні[правіць | правіць зыходнік]

  • Les cahiers: inédits, 1887—1936. Paris: Pygmalion, 2002

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #11859902X // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 3 мая 2014.
  2. 2,0 2,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  3. Henri François Joseph RÉgnier de // Léonore databaseministère de la Culture. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Henri de Régnier // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Honnert R. Henri de Régnier : son oeuvre, portrait et autographe. Paris: La Nouvelle Revue Critique, 1923
  • Lowell A. Six French poets; studies in contemporary literature. Freeport: Books for Libraries Press,1967
  • Maurin M. Henri de Régnier, le labyrinthe et le double. Montréal: Les Presses de l’Université de Montréal, 1972
  • Schmidt G. Henri de Régnier als Erzähler. Meisenheim am Glan: Hain, 1976
  • Essawy G. Henri de Régnier romancier du psychologique au narratif à la recherche d’un moi et d’un amour perdus. Lille: Université de Lille III, 2000
  • Волошин М. Анри де Ренье// Он же. Лики творчества. Л.: Наука, 1988, с.54-69 (Литературные памятники)
  • Хадановіч А. В. Рэнье Анры Франсуа Жазеф дэ // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2002. — 512 с.: іл. ISBN 985-11-0238-5 (т. 14), ISBN 985-11-0035-8. — С. 16.