Арва Пярт

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Арва Пярт
Arvo Pärt.jpg
Асноўная інфармацыя
Дата нараджэння 11 верасня 1935(1935-09-11)[1][2][…] (83 гады)
Месца нараджэння
Краіна Сцяг Эстоніі Эстонія
Жонка: Нора Пярт[d]
Дзеці: Michael Pärt[d]
Альма-матар
Музычная дзейнасць
Прафесіі кампазітар, музыкант
Грамадская дзейнасць
Член у
Узнагароды
Кавалер ордэна Дзяржаўнага герба 1 класа (Эстонія)
Кавалер ордэна Дзяржаўнага герба 2 класа (Эстонія)
arvopart.ee
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

А́рва Пярт (эст.: Arvo Pärt, [ˈɑrvo ˈpært]; нарадзіўся 11 верасня 1935 года, Пайдэ, Эстонія) — эстонскі кампазітар класічнай і сакральнай музыкі[8]. З канца 1970-х Пярт працаваў у мінімалістычным стылі, які ўключае яго ўласна вынайдзеную тэхніку, тынтынабулі(англ.) бел.. яго музыка часткова натхнёная грыгарыянскімі спевамі.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Пярт нарадзіўся ў павеце Ярвамаа і выхоўваўся мамай і айчымам у Ракверэ ў паўночнай Эстоніі. Пачаў іграць на фартэпіяна дома, у 1954 пачаў навучанне ў талінскай сярэдняй музычнай школе, але ўжо праз год пайшоў у войска, дзе іграў у ансамблі на габоі і ўдарных. У Талінскай кансерваторыі вывучаў кампазіцыю ў Хейна Элера. Яшчэ студэнтам пачаў ствараць музыкі для кіно і тэатру. У 1950-х ён таксама напісаў першы вакальны твор — кантату «Meie aed» («Наш сад») для дзіцячага хору і аркестра. Скончыў кансерваторыю ў 1963. У 1957—1967 працаваў гукапрадзюсарам на Эстонскім радыё.

Старшыня Саюза кампазітараў СССР Ціхан Хрэннікаў раскрытываў Арва Пярта за прымяненне серыялізму ў творы «Некралог» (1960) і «падпаданне пад замежныя ўплывы», што, аднак, не перашкодзіла Пярту атрымаць першую прэмію зладжанага Саюзам капазітараў конкурсу, у якім спаборнічалі 1200 твораў. У 1970 творца замест складання ўласных кампазіцый вывучаў сярэдневяковую і рэнесансную музыку. Прыкладна ў той самы час ён перайшоў з лютэранства ў праваслаўе[9].

У 1980, пасля працяглай барацьбы з наменклатурай, ён атрымаў дазвол на выезд з СССР усёй сям’ёй. Спачатку пасяліўся ў Вене, дзе прыняў аўстрыйскае грамадзянства, а ў 1991 пераехаў у Берлін. На пераломе XX—XXI стагоддзяў Пярт вярнуўся ў Эстонію і жыве папераменна ў Таліне[10] і Берліне[11]. Бегла размаўляе па-нямецку і мае нямецкае грамадзянства[12][13][14].

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Arvo Pärt // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. Arvo Pärt // Discogs — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. Arvo Part // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. 4,0 4,1 http://epl.delfi.ee/news/kultuur/arvo-part-valiti-ameerika-kunstiakadeemia-auliikmeks?id=50729538
  5. 5,0 5,1 http://www.akadeemia.ee/et/liikmeskond/_liikmed/part/
  6. 6,0 6,1 http://visnews-en.blogspot.com.ee/2011/12/other-pontifical-acts_12.html
  7. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #119359979 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 11 снежня 2014.
  8. Arvo Part Answers
  9. Peter Quinn. Arvo Pärt, classical-music.com, the official website of BBC Music Magazine
  10. New York City Ballet program notes in Playbill, January 2008.
  11. Radio :: SWR2 - SWR.de. swr.online. Праверана 25 верасня 2014.
  12. P. Hillier, Arvo Pärt, 1997, p. 33.
  13. Arvo Pärt Special 1: How Sacred Music Scooped an Interview. Праверана 25 верасня 2014.
  14. P. Bohlman, The Music of European Nationalism: Cultural Identity and Modern History, p. 75.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]