Арва Пярт

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Арва Пярт
Arvo Pärt.jpg
Асноўная інфармацыя
Дата нараджэння

11 верасня 1935(1935-09-11) (82 гады)

Месца нараджэння

Пайдэ, Эстонія

Краіна

Сцяг Эстоніі Эстонія

Альма-матар

Эстонская акадэмія музыкі і тэатра

Прафесіі
Узнагароды
Кавалер ордэна Дзяржаўнага герба 1 класа (Эстонія)
Кавалер ордэна Дзяржаўнага герба 2 класа (Эстонія)
arvopart.ee
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

А́рва Пярт (эст.: Arvo Pärt, [ˈɑrvo ˈpært]; нарадзіўся 11 верасня 1935 года, Пайдэ, Эстонія) — эстонскі кампазітар класічнай і сакральнай музыкі[1]. З канца 1970-х Пярт працаваў у мінімалістычным стылі, які ўключае яго ўласна вынайдзеную тэхніку, тынтынабулі(англ.) бел.. яго музыка часткова натхнёная грыгарыянскімі спевамі.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Пярт нарадзіўся ў павеце Ярвамаа і выхоўваўся мамай і айчымам у Ракверэ ў паўночнай Эстоніі. Пачаў іграць на фартэпіяна дома, у 1954 пачаў навучанне ў талінскай сярэдняй музычнай школе, але ўжо праз год пайшоў у войска, дзе іграў у ансамблі на габоі і ўдарных. У Талінскай кансерваторыі вывучаў кампазіцыю ў Хейна Элера. Яшчэ студэнтам пачаў ствараць музыкі для кіно і тэатру. У 1950-х ён таксама напісаў першы вакальны твор — кантату «Meie aed» («Наш сад») для дзіцячага хору і аркестра. Скончыў кансерваторыю ў 1963. У 1957—1967 працаваў гукапрадзюсарам на Эстонскім радыё.

Старшыня Саюза кампазітараў СССР Ціхан Хрэннікаў раскрытываў Арва Пярта за прымяненне серыялізму ў творы «Некралог» (1960) і «падпаданне пад замежныя ўплывы», што, аднак, не перашкодзіла Пярту атрымаць першую прэмію зладжанага Саюзам капазітараў конкурсу, у якім спаборнічалі 1200 твораў. У 1970 творца замест складання ўласных кампазіцый вывучаў сярэдневяковую і рэнесансную музыку. Прыкладна ў той самы час ён перайшоў з лютэранства ў праваслаўе[2].

У 1980, пасля працяглай барацьбы з наменклатурай, ён атрымаў дазвол на выезд з СССР усёй сям'ёй. Спачатку пасяліўся ў Вене, дзе прыняў аўстрыйскае грамадзянства, а ў 1991 пераехаў у Берлін. На пераломе XX—XXI стагоддзяў Пярт вярнуўся ў Эстонію і жыве папераменна ў Таліне[3] і Берліне[4]. Бегла размаўляе па-нямецку і мае нямецкае грамадзянства[5][6][7].

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Arvo Part Answers
  2. Peter Quinn. Arvo Pärt, classical-music.com, the official website of BBC Music Magazine
  3. New York City Ballet program notes in Playbill, January 2008.
  4. Radio :: SWR2 - SWR.de. swr.online. Праверана 25 верасня 2014.
  5. P. Hillier, Arvo Pärt, 1997, p. 33.
  6. Arvo Pärt Special 1: How Sacred Music Scooped an Interview. Праверана 25 верасня 2014.
  7. P. Bohlman, The Music of European Nationalism: Cultural Identity and Modern History, p. 75.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]