Андрэй Міхайлавіч Федарэнка

Андрэй Міхайлавіч Федарэнка
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння	17 студзеня 1964(1964-01-17) (62 гады)
Месца нараджэння	Бярозаўка, Каменкаўскі сельсавет, Мазырскі раён, Гомельская вобласць, Беларуская ССР, СССР
Грамадзянства	Беларусь
Альма-матар	Мазырскі дзяржаўны політэхнічны каледж факультэт бібліятэказнаўства і бібліяграфіі Мінскага інстытута культуры (1990)
Месца працы	Полымя Беларусьфільм Маладосць Літаратура і мастацтва Дзеяслоў
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці	пісьменнік, драматург
Мова твораў	беларуская
Грамадская дзейнасць
Член у	Саюз беларускіх пісьменнікаў
Прэміі	Залатая літара (2009) Гліняны Вялес (2015) Літаратурная прэмія імя Івана Мележа (1995)

Андрэ́й Міха́йлавіч Федарэ́нка (нар. 17 студзеня 1964(1964-01-17), Бярозаўка, Гомельская вобласць) — беларускі празаік.

Біяграфія

Скончыў Мазырскі політэхнічны тэхнікум і бібліятэчны факультэт Мінскага інстытута культуры (1985—1990). Служыў у Савецкай Арміі. Працаваў мулярам у Мікашэвічах Лунінецкага раёна, на чыгунцы ў Калінкавічах Гомельскай вобласці, старшым бібліятэкарам Бярозаўскай бібліятэкі № 2 Мазырскага раёна, карэктарам штотыднёвіка «7 дней», загадчыкам аддзела навукі і мастацтва часопіса «Полымя», на кінастудыі «Беларусьфільм». У 2005—2011 гадах — загадчык аддзела прозы ў часопісе «Маладосць». У 2011—2012 гадах супрацоўнік аддзела прозы і паэзіі газеты «Літаратура і мастацтва». Цяпер стыль-рэдактар часопіса «Дзеяслоў». Член Саюза беларускіх пісьменнікаў, у 2017 выбраны ў Раду Саюза. Удзельнік традыцыйных шахматных турніраў СБП.

Творчасць

Друкуецца з 1987 года.

Аўтар аповесцей «Гісторыя хваробы» (1989), дзе вывеў сацыяльна-псіхалагічны партрэт сучаснай моладзі, аповесці-фантасмагорыі «Смута, альбо XII фантазій на адну тэму» (1994), пра жыццё сучаснага грамадства, якое страціла маральныя арыенціры, аповесці «Вёска» (1995), філасофскага роздум над лёсам Беларусі і беларусаў, таксама «Такое кароткае лета» і «Ланцуг» (абедзве 1994), «Нічые» (2001). Аўтар дзіцячых і юнацкіх аповесцей «Шчарбаты талер» (1999), «Афганская шкатулка» (2002). Аўтар п’ес «Жаніх па перапісцы» (1993), «Багаты кватарант» (1997), публіцыстычных артыкулаў і іншага.

Творчасці Федарэнкі ўласцівы псіхалагічны аналіз, гуманістычны погляд на чалавека, драматызм, элементы фантастыкі, мастацкай умоўнасці, эмацыянальнасць, спавядальнасць.

У водгуку на кнігу Андрэя Федарэнкі «Сузіральнік» (2018), доктар філалагічных навук Ганна Кісліцына ахарактарызавала яго прозу як «няспешную, удумлівую»: «Аўтар як быццам калекцыяніруе заканамернасці чалавечага быцця, якія знаходзіць у самым простым абывацельскім жыцці. Яго назіранні часта аказваюцца даволі нечаканымі». Яна ж высока ацаніла раман «Жэтон на метро» (2019; выйшаў асобнай кнігай у 2020): «Было вельмі цікава ўбачыць тэкст, які, з аднаго боку, бліскуча напісаны Андрэем Федарэнкам, адным з найлепшых беларускіх празаікаў, якога слушна лічаць выдатным стылістам, з другога боку — пабудаваны паводле законаў трылера».

Перакладае з беларускай на рускую мову.

Асобныя творы Федарэнкі перакладзены на рускую, англійскую і іншыя мовы.

Кнігі

• «Гісторыя хваробы» (1989)
• «Смута» (1994)
• «Шчарбаты талер» (1999)
• «Афганская шкатулка» (2002)
• «Нічые» (2009)
• «Мяжа» (2011)
• «Сечка» (2012)
• «Ланцуг» (2012)
• «Вёска» (2013)
• «Ціша» (2014)
• «Сузіральнік» (2018)
• «Жэтон на метро» (2020)
• «Падслуханая казка» (2025), кніга для дзяцей у серыі «Ветрачок», пачатай у 2025 годзе выдаўцом Раманам Цымберавым.

Узнагароды

• Лаўрэат літаратурнай прэміі імя Івана Мележа (1995) за кнігу «Смута».
• Лаўрэат прэміі «Залатая літара» (2009) за кнігу «Нічые».
• Пісьменнік 2012 года па версіі часопіса «Sexus» за кнігу «Ланцуг».
• Шорт-ліст прэміі імя Ежы Гедройця (2011), трэцяя прэмія за кнігу «Мяжа».
• Лаўрэат літаратурнай прэміі «Гліняны Вялес» (2015) за кнігу «Ціша».

Літаратура

• Андрэй Міхайлавіч Федарэнка // Беларускія пісьменнікі: Біябібліяграфічны слоўнік. У 6 т. / пад рэд. А. І. Мальдзіса. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 1992—1995.