Барыс Абрамавіч Забораў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Барыс Абрамавіч Забораў
Фатаграфія
Дата нараджэння 16 кастрычніка 1935(1935-10-16)[1][2]
Месца нараджэння
Дата смерці 20 студзеня 2021(2021-01-20)[3][2] (85 гадоў)
Месца смерці
Грамадзянства
Бацька Абрам Забораў
Дзеці Кірыл Забораў[d]
Род дзейнасці мастак
Жанр партрэт, пейзаж, сюжэтна-тэматычная карціна
Вучоба
Мастацкі кірунак рэалізм
Член у
Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы

Барыс Абрамавіч Забораў (16 кастрычніка 1935, Мінск20 студзеня 2021, Францыя[6]) — беларускі і французскі жывапісец і графік, сын мастака Абрама Заборава.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

З 1949 па 1954 год вучыўся ў Мінскім мастацкім вучылішчы, потым ў Інстытуце жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Я. Рэпіна Акадэміі мастацтваў СССР. У 1956 годзе перавёўся ў Маскоўскі дзяржаўны мастацкі інстытут імя В. І. Сурыкава, скончыў яго ў 1961 г. па спецыяльнасці «мастак тэатра».

Быў сябрам Саюза мастакоў БССР (да 1979).

Жыў у г. Мінску, у 1979 годзе эмігрыраваў, жыў у Францыі (Парыж).

Памёр 20 студзеня 2021 года[7].

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Працаваў у галіне кніжнай графікі і ў розных жанрах станковага жывапісу.

Займаўся мастацкім афармленнем кніг. Сярод іх зборнік вершаў балгарскіх паэтаў «Ад круч балканскіх», «Вей, ветрык» Яна Райніса, «Гамлет» і «Санеты» У. Шэкспіра, «Выбраная лірыка» Я. Купалы, «Раскідач» Р. Барадуліна, «Кароль Маціуш» Я. Корчака і інш. Зрабіў ілюстрацыі да твораў Ф. Дастаеўскага («Пакорлівая»), А. Пушкіна («Казка аб царэ Салтане»), О. Уайльда «Казкі». У Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь захоўваецца каля 50 графічных аркушаў Б. Заборава.

Выканаў 7 кніжных знакаў (экслібрысаў)[8].

У калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь знаходзяцца 5 жывапісных палотнаў 1960 — 1970-х гадоў: партрэты Уладзіміра Маякоўскага і эстонскай мастачкі Імры Арэк, карціны «Палескія музыкі» (1968) і «Зімовае свята», апошняе да эміграцыі палатно «Рамантычны пейзаж» (1977). 17 лютага 2009 г. мастак перадаў музею карціну «Гумно» (2008)[9].

З 27 кастрычніка па 10 снежня 2010 года творы Барыса Заборава экспанаваліся ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь[10].

З 2014 г. расейскі літаратурна—мастацкі часопіс «Знамя» пачаў друкаваць біяграфічнае апавестваванне Б. Заборава «То, што нельга забыць»[11].

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Борис Заборов. То, что нельзя забыть: автобиографическое повествование. — Санкт-Петербург: Вита Нова, 2018. — 348 с. — ISBN 978-5-93898-671-8.
  • Zaborov : monographie / Mikhail German, Pascal Bonafoux, Béatrice Picon-Vallin. — Paris : ACATOS Publishing, 2006. — 496 С. — ISBN 2-940332-34-7.
  • Художники Советской Белоруссии / редкол.: В. И. Версоцкий, Н. И. Гончаров, Н. Т. Гутиев и др.. — Мн.,: Беларусь, 1976. — 400 с. — 18 000 экз.

Пра яго[правіць | правіць зыходнік]

  • Дакументальны фільм «Мастак Барыс Забораў» (1996; рэжысёр — Валер Рубінчык)[12]

Зноскі

  1. Boris Zaborov // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Fichier des personnes décédées Праверана 17 лютага 2021.
  3. https://nn.by/?c=ar&i=266990
  4. Record #12384569x // general catalog of BnF Праверана 25 сакавіка 2017.
  5. (unspecified title) Праверана 10 ліпеня 2019.
  6. Памёр мастак Барыс Забораў. Наша Ніва (21 студзеня 2020). Праверана 21 студзеня 2020.
  7. Мастак Барыс Забораў памёр у Францыі, паведамляюць у сацсетках ягоныя сябры
  8. Беларускі кніжны знак / склад. А. Тычына, В. Шматаў. — Мн.,: Беларусь, 1975. — 127 с. — 12 000 экз.
  9. К церемонии передачи картин Б.А.Заборова и Дучица от МИДа НХМ РБ. Национальный художественный музей Республики Беларусь.
  10. Борис Заборов. Живопись. Рисунок. Скульптура. Национальный художественный музей Республики Беларусь.
  11. Борис Заборов То, что нельзя забыть // Знамя : журнал. — 2017. — № 6.
  12. Дакументальны фільм «Мастак Барыс Забораў» (1996) [1]