Барыс Аляксандравіч Пакроўскі

Барыс Аляксандравіч Пакроўскі
Род дзейнасці	оперны рэжысёр, рэжысёр, музыказнавец, тэатральны педагог, публіцыст, дырэктар тэатра
Дата нараджэння	10 (23) студзеня 1912
Месца нараджэння	Масква, Маскоўская губерня, Расійская імперыя
Дата смерці	5 чэрвеня 2009(2009-06-05) (97 гадоў)
Месца смерці	Масква, Расія
Месца пахавання	Новадзявочыя могілкі
Грамадзянства	СССР  Расія
Жонка	Irina Maslennikova[d] і Q60695140?
Дзеці	Ала Барысаўна Пакроўская
Месца працы	Вялікі тэатр Ніжагародскі дзяржаўны акадэмічны тэатр оперы і балета імя А. С. Пушкіна[d] Moscow Chamber Musical Theatre[d] Расійскі інстытут тэатральнага мастацтва[d]
Альма-матар	Расійскі інстытут тэатральнага мастацтва[d] (1938)
Узнагароды і прэміі
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Барыс Аляксандравіч Пакроўскі (руск.: Бори́с Алекса́ндрович Покро́вский; 10 (23) студзеня 1912, Масква — 5 чэрвеня 2009(2009-06-05), Масква) — расійскі оперны рэжысёр, педагог. Заслужаны артыст РСФСР (1955). Народны артыст СССР (1961).

Біяграфія

Скончыў Дзяржаўны інстытут тэатральнагв мастацтва (1937). У 1937—43 гадах — рэжысёр (з 1939 мастацкі кіраўнік) Горкаўскага тэатрра оперы і балета. З 1943 года рэжысёр, у 1952—63 і 1967—82 гадах — галоўны рэжысёр Вялікага тэатра ў Маскве.

Ажыццявіў першую пастаноўку оперы «Вайна і мір» С. Пракоф’ева ў Ленінградзе (1946, Ленінградскі акадэмічны Малы тэатр оперы і балета). Па яго просьбе С. Пракоф’еў напісаў вальс Наташы Роставай, які стаў сімвалам гэтай оперы.

У 1947 годзе пастановай Палітбюро ЦК ВКП(б) аб фармалізме ў музыцы была асуджана пастаўленая ім опера «Вялікая дружба» В. Мурадзелі.

З 1954 года — прафесар Расійскай акадэміі тэатральнага мастацтва. Заснавальнік (1972), мастацкі кіраўнік і рэжысёр Маскоўскага музычнага камернага тэатра. Яго пастаноўкам уласцівы высокая мастацкая культура, падкрэсленая тэатральнасць, смелы рэжысёрскі пошук. Сярод пастаўленых ім спектакляў: у Горкаўскім тэатры — «Ніжагародцы» Э.​Напраўніка (1942); у Ленінградскім малым тэатры оперы і балета — «Вайна і мір» С.​Пракоф’ева (1946), «Ваявода» П.​Чайкоўскага (1949); у Вялікім тэатры — «Варожая сіла» А.​Сярова (1947), «Прададзеная нявеста» Б.​Сметаны (1948), «Садко» М.​Рымскага-Корсакава і «Галька» С.​Манюшкі (абодва 1949), «Аіда» (1951), «Травіята» (1953), «Фальстаф» (1962), «Атэла» (1978) Дж.​Вердзі, «Снягурачка» Рымскага-Корсакава (1954), «Сямён Катко» (1970) і «Гулец» (1974) Пракоф’ева, «Руслан і Людміла» М Глінкі (1972), «Выкраданне месяца» А.​Тактакішвілі і «Мёртвыя душы» Р.​Шчадрына (1977), «Арлеанская дзева» Чайкоўскага (1990), «Князь Ігар» А.​Барадзіна (1993), «Хаваншчына» М.​Мусаргскага (1995), «Франчэска да Рыміні» С.​Рахманінава (1998) і інш. Шэраг спектакляў паставіў за мяжой, у т. л. «Вогненны анёл» Пракоф’ева (1981, Прага). У Дзярж. тэатры оперы і балета Беларусі паставіў оперы «Алеся» Я.​Цікоцкага (1944, вызначалася нацыянальнай своеасаблівасцю) і «Кармэн» Ж.​Бізэ (1945). Аўтар кніг па пытаннях музычнага тэатра. Сталінская прэмія (1947, 1948, 1949, 1950). Ленінская прэмія (1980). Дзяржаўная прэмія Расіі (1994).

Літаратура

• Пакроўскі Барыс Аляксандравіч // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 11: Мугір — Паліклініка / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2000. — Т. 11. — 560 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0188-5 (т. 11).