Перайсці да зместу

Беларуская служба Радыё «Свабода»

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Беларуская служба Радыё «Свабода»
Тып радыёстанцыя і інтэрнэт-выданне[d]
Заснаванне 20 мая 1954
Заснавальнікі Кангрэс Злучаных Штатаў Амерыкі
Размяшчэнне
Адрас
Галіна журналістыка
Прадукцыя навіны, відэа, кніга, аналітыка[d] і падкаст[d]
Матчына кампанія Радыё Свабодная Еўропа/Радыё Свабода
Сайт svaboda.org (бел.)

Беларуская служба Радыё «Свабода» (англ.: Radio Free Europe/Radio Liberty, Belarus Service) — міжнародны медыяпраект і падраздзяленне медыякарпарацыі Радыё Свабодная Еўропа/Радыё Свабода, якое вяшчае на беларускай мове.

Першапачаткова створаная як класічная радыёстанцыя для вядзення прапаганды дэмакратычных каштоўнасцей у часы Халоднай вайны, у XXI стагоддзі служба трансфармавалася ў мультымедыйную платформу. Сёння яна распаўсюджвае інфармацыю праз інтэрнэт-сайт, сацыяльныя сеткі, відэахостынгі і падкасты, а таксама займаецца кнігавыдавецкай дзейнасцю. Традыцыйнае радыёвяшчанне на кароткіх хвалях было спынена ў 2019 годзе.

Арганізацыя фінансуецца Кангрэсам ЗША, аднак дэкларуе рэдакцыйную незалежнасць. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Празе (Чэхія), з 2023 года дзейнічае офіс у Вільні (Літва). У Беларусі дзейнасць рэсурсу фактычна забаронена, ён прызнаны ўладамі «экстрэмісцкім фарміраваннем».

Гісторыя

[правіць | правіць зыходнік]

Мюнхенскі перыяд (1954—1995)

[правіць | правіць зыходнік]

Беларуская служба была заснавана ў Мюнхене (ФРГ) у складзе амерыканскага радыё «Вызваленне» (пазней перайменаванага ў «Свабода»). Першая перадача выйшла ў эфір 20 мая 1954 года.

У склад першай рэдакцыі ўвайшлі вядомыя дзеячы беларускай эміграцыі: Вінцэнт Жук-Грышкевіч (першы кіраўнік), Пётра Сыч, Янка Ліманоўскі, Сымон Кабыш, Лявон Карась. Напачатку вяшчанне складала 15 хвілін 24 разы на суткі. Кожная перадача пачыналася словамі: «Тут Радыё „Вызваленне“. Вы слухаеце голас сваіх суродзічаў-Беларусаў з вольнага свету…»[1].

З сакавіка 1956 года праграмы былі падоўжаныя да 20 хвілін. У 1959 годзе радыёстанцыя змяніла назву на «Радыё Свабода». Асноўнымі тэмамі былі крытыка савецкага ладу, асвятленне парушэнняў правоў чалавека, гісторыя БНР, публікацыя забароненых у СССР літаратурных твораў. Савецкія ўлады актыўна глушылі сігнал радыёстанцыі аж да канца 1980-х гадоў.

Пражскі перыяд і праца ў Беларусі (1995—2020)

[правіць | правіць зыходнік]

Пасля распаду СССР і заканчэння Халоднай вайны фінансаванне радыёстанцыі было скарочана, аднак яна працягнула працу. У 1995 годзе штаб-кватэра пераехала з Мюнхена ў Прагу (у будынак былога Федэральнага сходу Чэхаславакіі, а пазней — у новы офіс у раёне Гагібар).

Змены ў геапалітычнай сітуацыі дазволілі адкрыць карэспандэнцкае бюро ў Мінску. Штат рэдакцыі пашырыўся за кошт журналістаў з Беларусі. У гэты перыяд «Свабода» становіцца адным з вядучых незалежных медыя краіны, актыўна асвятляючы палітычныя падзеі, выбары і пратэсты.

Эра мультымедыя і спыненне радыёвяшчання

[правіць | правіць зыходнік]

З 10 снежня 1998 года «Свабода» пачала працу ў Інтэрнэце. Сайт першапачаткова выкарыстоўваў тарашкевіцу.

У XXI стагоддзі служба пачала паступова адыходзіць ад радыёфармату. З 2002 года пачаў працу выдавецкі праект «Бібліятэка Свабоды», у межах якога выдаюцца кнігі на грамадска-палітычныя і гістарычныя тэмы.

30 красавіка 2019 года Беларуская служба Радыё «Свабода» спыніла вяшчанне на кароткіх хвалях. Гэта стала завяршэннем амаль 65-гадовай гісторыі класічнага радыёэфіру. Служба цалкам перайшла на лічбавыя платформы: сайт, сацыяльныя сеткі, YouTube і падкасты[2].

Рэпрэсіі і эміграцыя (з 2020)

[правіць | правіць зыходнік]

Пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года і пачатку масавых пратэстаў у Беларусі ціск на журналістаў «Свабоды» ўзмацніўся. У ліпені 2021 года ў мінскім офісе прайшоў вобыск, сілавікі ўзламалі дзверы і канфіскавалі тэхніку. Некалькі журналістаў былі затрыманы.

У сувязі з немагчымасцю легальнай працы ў Мінску, рэдакцыя была вымушана закрыць бюро і рэлакаваць супрацоўнікаў. У сакавіку 2023 года ў Вільні (Літва) быў афіцыйна адкрыты новы офіс Радыё Свабодная Еўропа/Радыё Свабода, дзе цяпер базіруецца частка каманды Беларускай службы.

Фарматы і праекты

[правіць | правіць зыходнік]

Станам на 2026 год, Беларуская служба Радыё «Свабода» — гэта мультымедыйны праект, які ўключае:

  • Інтэрнэт-партал (svaboda.org) — аператыўныя навіны і аналітыка.
  • Відэапрадакшн — стрымы, рэпартажы, дакументальныя фільмы і інтэрв’ю на YouTube-канале.
  • Сацыяльныя сеткі — вядзенне каналаў у Telegram, Instagram, TikTok і інш.
  • Падкасты — тэматычныя аўдыёпраграмы.
  • Бібліятэка Свабоды — серыя кніг, заснаваная ў 2002 годзе. Уключае творы Васіля Быкава, Рыгора Барадуліна, Святланы Алексіевіч, турэмную літаратуру, пераклады і зборнікі інтэрв’ю. Выдадзена больш за 80 кніг.

Цэнзура і пераслед

[правіць | правіць зыходнік]

Доўгі час радыёперадачы глушыліся савецкімі сродкамі РЭБ. У незалежнай Беларусі пераслед аднавіўся ў 2020 годзе.

Са жніўня 2020 года па рашэнні Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь доступ да сайта svaboda.org у краіне заблакаваны.

3 снежня 2021 года суд Цэнтральнага раёна Мінска прызнаў «экстрэмісцкімі матэрыяламі» інфармацыйную прадукцыю тэлеграм-канала «Радыё Свабода-Беларусь» і аналагі ў сацсетках. 23 снежня 2021 года Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь прызнала інтэрнэт-рэсурсы Беларускай службы Радыё «Свабода» «экстрэмісцкім фарміраваннем»[3]. Гэта крыміналізавала супрацоўніцтва з рэдакцыяй і нават падпіску на яе рэсурсы для грамадзян, якія знаходзяцца ў Беларусі.

Журналіст-кансультант «Свабоды» Ігар Лосік быў арыштаваны ў чэрвені 2020 года і асуджаны да 15 гадоў зняволення. Фрылансер Андрэй Кузнечык быў затрыманы ў лістападзе 2021 года і пазней асуджаны да 6 гадоў калоніі па абвінавачванні ў стварэнні экстрэмісцкага фарміравання.

Кіраўнікі

[правіць | правіць зыходнік]
  1. Вінцэнт Жук-Грышкевіч (1953—1956)
  2. Уладзімір Дудзіцкі (1956—1962)
  3. Уладзімір Цвірка (1962—1968)
  4. Майсей Сяднёў (1968—1983)
  5. Юры Сянькоўскі (1983—1991)
  6. Вячка Станкевіч (1991—1998)
  7. Аляксандр Лукашук (1998 — кастрычнік 2007)
  8. Ян Максімюк (кастрычнік 2007—2008)
  9. Аляксандр Лукашук (2008—2023)
  10. З 2023 года кіраўніцтва ажыццяўляецца цэнтралізавана структурамі RFE/RL пры ўдзеле рэдакцыйных менеджараў.

Вядомыя супрацоўнікі

[правіць | правіць зыходнік]

У розныя гады ў беларускай рэдакцыі працавалі:

Узнагароды

[правіць | правіць зыходнік]

Рэдакцыя і асобныя журналісты шматразова адзначаліся прафесійнымі ўзнагародамі.

  • У 2006 годзе Беларуская служба атрымала галоўны прыз сярод усіх 20 рэдакцый RFE/RL за найлепшае асвятленне гарачых навін.
  • Штогадовыя прэміі конкурсу БАЖ «Вольнае слова» (напрыклад, у 2025 годзе ўзнагароды атрымалі праекты Віталя Цыганкова і падкаст «Архіпелаг БЕЛАГ»[4]).

Гл. таксама

[правіць | правіць зыходнік]

Крыніцы

[правіць | правіць зыходнік]
  1. ↑ Беларускай рэдакцыі «Радыё Свабода» — 55 гадоў Архівавана 3 чэрвеня 2009.// Наша Ніва. 20 мая 2009
  2. ↑ Разьвітаньне з радыёхвалямі . Радыё Свабода. Праверана 6 студзеня 2024.
  3. ↑ «Радыё Свабода» прызналі экстрэмісцкім фармаваннем. Наша Ніва (23 снежня 2021). Праверана 30 снежня 2021.
  4. ↑ «Вольнае слова-25»: хто стаў пераможцам? . Беларуская асацыяцыя журналістаў. Праверана 20 верасня 2025.

Спасылкі

[правіць | правіць зыходнік]
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Беларуская_служба_Радыё_«Свабода»&oldid=5086944"