Бела Ілеш

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Бела Ілеш
венг.: Illés Béla
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння: 22 сакавіка 1895(1895-03-22)[1]
Месца нараджэння:
Дата смерці: 5 студзеня 1974(1974-01-05)[1] (78 гадоў)
Месца смерці:
Пахаванне:
Грамадзянства:
Альма-матар:
Месца працы:
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці: журналіст, пісьменнік
Валодае мовамі: венгерская мова[1]
Грамадская дзейнасць
Партыя
Член у
Узнагароды:
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

Бе́ла І́леш (22 сакавіка 1895, г. Кошыцы, Славакія — 1 мая 1974, Будапешт, Венгрыя) — венгерскі пісьменнік.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Будапешцкі ўніверсітэт. Удзельнік рэвалюцыі 1919 года ў Венгрыі потым у эміграцыі. З 1921 года ў Аўстрыі, Чэхаславакіі, у 19231945 гг. у СССР. У Другую сусветную вайну служыў у Чырвонай Арміі.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Аўтар раманаў «Нататкі доктара Пала Утрыуша» (1917), «Ціса гарыць» (на рускай мове 19291933, венгерскай — 1957), «Вяртанне радзімы» (кнігі 1—З, 19521954), трылогіі «Карпацкая рапсодыя» (на рускай мове 1941, венгерскай — 1945), аповесцей, апавяданняў. Галоўныя тэмы твораў — рэвалюцыйны рух венгерскіх рабочых, сацыяльнае абуджэнне сялянства, падзеі Другой сусветнай вайны, лёс венгерскай эміграцыі.

Пераклады[правіць | правіць зыходнік]

  • Тыса гарыць: Раман. Кн. 1—3. Мн., 1932—34;
  • Вецер з усходу : Урывак з рамана / Бела Ілеш; Пер. С. Шаціла. — Мн. : Белдзяржвыд, 1930. — 42, [1] с.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]