Бельведэр (Вена)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Палацава-паркавы ансамбль
Бельведэр
Belvedere
Belvedere Vienna June 2006 009.jpg
48°11′29″ пн. ш. 16°22′51″ у. д.HGЯO
Краіна Аўстрыя
Горад Вена
Аўтар праекта Лукас фон Гільдэбрант
Заснавальнік Яўген Савойскі
Дата заснавання 1714
Асноўныя
даты
1716Пабудаваны Ніжні Бельведэр

1722Пабудаваны Верхні Бельведэр
1803Закладка Саду

Сайт Афіцыйны сайт


Бельведэр (італ.: Belvedere) — палацавы комплекс у Вене ў стылі барока. Пабудаваны Лукасам фон Гільдэбрантам як летняя рэзідэнцыя для аднаго з самых вялікіх вайскаводаў свайго часу прынца Яўгена Савойскага напачатку XVIII стагоддзя.

Размешчаны ў Ландштрасэ, трэцім раёне горада, на паўднёвым ўсходзе ад цэнтра.

Верхні і Ніжні Бельведэры разам з разбітым вакол садам утвараюць цудоўны барочны ансамбль. У наш час у двух палацах размясцілася Аўстрыйская галерэя.

25 сакавіка 1941 года ў галоўнай зале Бельведэра быў падпісаны Венскі пратакол аб далучэнні Югаславіі да Берлінскага пакта 1940 года.

15 мая 1955 года ў Верхнім Бельведэры адбылося падпісанне Дэкларацыі незалежнасці Аўстрыі.

Ніжні Бельведэр[правіць | правіць зыходнік]

Ніжні Бельведэр

У 1714 годзе прынц Яўген Савойскі заказаў архітэктару Іагану Лукасу фон Гільдэбранту будаўніцтва Ніжняга Бельведэра. Палац быў завершаны праз два гады ў 1716 годзе. Сярод унутраных памяшканняў найбольшай увагі заслугоўваюць Мармуровая зала, упрыгожаная фрэскамі Альтамонтэ Марціна, парадная спальня, гратэскавая зала і мармуровая галерэя. Ніжні Бельведэр уключае таксама аранжарэю і палацавыя стайні, якія раней выкарыстоўваліся для канёў князя.

Сад[правіць | правіць зыходнік]

Від на Верхні Бельведэр з саду

Першы альпійскі сад Еўропы быў створаны ў вялікім парку замка Бельведэр у 1803 годзе па прапанове эрцгерцага Іагана. Сад быў створаны баварскім архітэктарам Дамінікам Жырарам. Закладваўся ў Ніжнім Бельведэры, размяшчэнне саду разгортвалася ў строгай сіметрыі ўздоўж цэнтральнай восі для павелічэння прэстыжу будынкаў Верхняга Бельведэра. У адпаведнасці з канцэпцыяй французскай мадэлі стэрэаметрыі Жырар арганізаваў дрэвы і жывыя загарадзі, скульптуры, фантаны і каскады. Побач з Аранжарэяй, якая існуе дагэтуль, быў вальер і звярынец.

Сад

Сёння разнастайнасць флоры альпійскіх экасістэм прадстаўляюць больш за 4000 раслін. Вясна і пачатак лета — лепшы час для наведвання парку, з прычыны таго, што шматлікія расліны пачынаюць цвісці, ствараючы на газонах арыгінальны малюнак.

Верхні Бельведэр[правіць | правіць зыходнік]

Верхні Бельведэр, завершаны ў 1722 годзе, шэдэўр Гільдэбранта, служыў прынцу прадстаўніцкай рэзідэнцыяй. У адной з самых парадных зал гэтага палаца, упрыгожаным чырвоным мармурам, 15 мая 1955 года быў падпісаны Дзяржаўны дагавор, які паклаў канец 10-гадовай акупацыі Аўстрыі. Сёння ў залах Верхняга Бельведэра размясціліся калекцыі Аўстрыйскай галерэі XIX—XX стагоддзяў, дзе можна пабачыць найбольш вядомыя працы Клімта, Шыле, Кокашкі, мастакоў перыяду «бідэрмаер» і сучасных майстроў. У адной з частак палаца ў 1896 годзе памёр кампазітар Антон Брукнер.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Peter Stephan: Das Obere Belvedere in Wien. Architektonisches Konzept und Ikonographie. Das Schloss des Prinzen Eugen als Abbild seines Selbstverständnisses. Böhlau, Wien 2010. ISBN 978-3-205-77785-4.
  • Maria Auböck, Ingrid Gregor: Das Belvedere. Der Garten des Prinzen Eugen in Wien. Holzhausen (2004), ISBN 3-85493-070-4.
  • Hans Aurenhammer, Gertrude Aurenhammer: Das Belvedere in Wien. Bauwerk, Menschen, Geschichte. ISBN 3-7031-0222-5.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]