Бертран Барэр

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Бертран Барэр дэ В'ёзак
Bertrand Barère de Vieuzac
Barere.jpg
Дата нараджэння: 10 верасня 1755(1755-09-10)
Месца нараджэння:
Дата смерці: 13 студзеня 1841(1841-01-13) (85 гадоў)
Месца смерці:
Грамадзянства: Францыя
Партыя:
Род дзейнасці: Палітык і адвакат
Аўтограф Аўтограф
Commons-logo.svg Бертран Барэр дэ В'ёзак на Вікісховішчы

Бертран Барэр дэ В'ёзак (фр.: Bertrand Barère de Vieuzac; 10 верасня 1755, Тарб, — 13 студзеня 1841, там жа) — французскі палітык, адвакат, дзеяч Вялікай французскай рэвалюцыі, дэпутат Устаноўчага сходу і Нацыянальнага канвента.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 1789 годзе Бертран Барэр быў абраны ў Генеральныя штаты. Дзякуючы свайму такту і красамоўству Барэр быў абраны ў Канвент, дзе заняў уплывовае становішча. У час судовага працэсу над Людовікам XVI старшынстваваў у Канвенце. Пад уплывам пагрозлівага становішча парыжскага насельніцтва і якабінцаў, прагаласаваў за неадкладнае пакаранне смерцю караля Францыі. Барэру таксама належыць зварот да французаў аб гэтым працэсе.

Калі пачалася барацьба паміж мантаньярамі і жырандыстамі, Барэр, абраны ў першы Камітэт грамадскага выратавання, імкнуўся быць пасроднікам паміж імі і стаў правадыром цэнтра ў Канвенце. Імкнучыся толькі да панавання, Барэр, бачачы гібель жырандыстаў, далучыўся да партыі Гары і быў абраны ў другі камітэт грамадскага выратавання, дакладчыкам якога Барэр быў у Канвенце. У Камітэце грамадскага выратавання займаўся пытаннямі знешняй палітыкі і народнай адукацыі. З'яўляючыся членам камітэта, супрацоўнічаў з Ж. Ж. Дантонам, затым з М. Рабесп'ерам. У дні Тэрмідора (2728 ліпеня 1794 года) выступіў супраць Рабесп'ера. Нягледзячы на тое, што Барэр спрыяў падзенню апошняга, ён усё ж быў абвінавачаны ў саўдзеле з ім і 1 красавіка 1795 года прысуджаны да выгнання ў Французскую Гвіяну. Пакаранне не было прыведзена ў выкананне і пасля 18 брумера Барэр патрапіў пад агульную амністыю.

Прыняты непрыхільна Банапартам, Барэр прысвяціў сябе літаратуры. Пасля другой рэстаўрацыі Барэр быў выгнаны, як забойца караля (24 чэрвеня 1815 года). Жыў у Бруселі, а пасля Ліпеньскай рэвалюцыі вярнуўся ў Францыю, дзе ў 18311840 гадах быў прэфектам у дэпартаменце Верхніх Пірэнеяў. На момант сваёй смерці, заставаўся апошнім жывым членам "Камітэта грамадскага выратавання".

Сачыненні[правіць | правіць зыходнік]

Яго «Memoires» у 4 тамах выдадзена Іпалітам Карнj ў Парыжы ў 1842 годзе.

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]


Папярэднік:
Анры Грэгуар
6-ы Старшыня Канвента
29 лістапада 179213 снежня 1792
Пераемнік:
Жак Дэфермон
Wiki letter w.svg На гэты артыкул не спасылаюцца іншыя артыкулы Вікіпедыі,
калі ласка, карыстайцеся падказкай і пастаўце спасылкі ў адпаведнасці з прынятымі рэкамендацыямі.